In augustus van vorig jaar ging het vernieuwde Radio 1 de ether in. Een storm van kritiek volgde. Wat hadden ze toch gedaan met de informatiezender? Zoals zo vaak is ook die storm wat gaan liggen. De luwte kleeft altijd vast aan de vlerken van de voorbijgang. Intussen al gewend aan Radio 1? Of afgehaakt? Of wild enthousiast? Of doet het er niet toe? Radiostilte?

Gisteren moest ik voor een interview naar Antwerpen. Naar de Lotto Arena. Van Gent naar Antwerpen, dan naar Brussel en dan weer terug naar Gent, ik heb weer de centrale driehoek van Vlaanderen afgelegd.

De man die ik moest interviewen was een donkere medemens, die ik liever niet in een kwade bui zou tegenkomen: Osei Bonsu “Sugar Jackson”, de bokser van Ghanese afkomst, wachtte me op. En bang dat ie was van mijn imposante verschijning toen ik mijn microfoon onder zijn neus duwde, ha.

De man vecht op 3 mei voor een verlenging van zijn Europese titel bij de weltergewichten. Hij gaf tekst en uitleg en dat is bij hem altijd hilarisch. Hij spreekt een heel specifiek taaltje dat een amalgaam is van Vlaams en Antwerps met enkele Afrikaanse tongvallen. “Iek em patatte gegeive”, “Sugartaaaam”, “Oekè?”, “Ontploffen hè”, “I’m the Champ”, “Jap jap jejapapapam”, “Oep taat kowme”, “Iek ga die opeite”…

Geweldig, bij momenten moest ik als interviewer op mijn tong bijten. Nu, Sugar Jackson is wel degelijk een fenomeen, een mediageniek iemand, een zeer sympathieke gast trouwens en bovenal een Europese topper. Het interview kan je daar nog beluisteren. Klikken op “interview Jackson”. Sugartime!

Update: Sugar Jackson is verkozen tot Europees bokser van het jaar.

Babyboom! Ongelofelijk! Bijna al onze vrienden zijn er laat aan begonnen, maar de productie ligt niet stil. Driewerf hoera voor Jolien van M. & M. en ook driewerf hoera voor Lucas van J. & D. – het doet me plots denken aan het oubollige, maar prachtige woord “kindervreugd”.

Ik heb niet de gewoonte een portal te zijn voor Jan en alleman, maar het onderstaande wil ik absoluut wél steunen en publiceren. Omdat ik hou van mannen van plannen, omdat het een vriend is en omdat het voor het goede doel is. Hulp voor autistische kinderen, het zegt me wel iets, zeker omdat mijn schoonzus ook autistisch is…

____________________________

A man with a plan to run a marathon, loves
A woman with a plan to build a playground

Een jaar geleden liep Willem Van Renterghem, als ‘Charlatan’, tot in de vroege uurtjes, rond op de Vlasmarkt in Gent. Nu één jaar later, hoopt hij zijn eerste marathon te lopen in minder dan 4 uur: ‘de marathon van Antwerpen op 20 april 2008’.

Klaartje Vergult hoopt dat de kinderen met autisme en mentale beperkingen, van haar klasje in het Zonneken (MPIGO) in Sint-Niklaas, binnenkort kunnen ravotten op een aangepaste speelplaats. Maar dat kost geld, veel geld. Haar droom kreeg de laatste twee jaar langzaam vorm, maar er is nog veel werk.

Op 20 april loopt Willem, in Antwerpen, 42 lange kilometers om haar project te steunen. Als jullie willen, dan kunnen jullie een bijdrage storten op een speciaal daartoe geopende bankrekening: 083-4579397-30.

Maar het moet natuurlijk spannend blijven. Willem kan best nog wat motivatie gebruiken. Daarom zijn er drie mogelijkheden:

1. Jullie steunen het project sowieso en schrijven een bedrag over op bovenvermelde rekening met de mededeling ‘ Succes ’. Jullie hebben er alle vertrouwen in. Jullie rekenen op het eergevoel van Willem dat er vanzelf voor zal zorgen dat hij tot het uiterste gaat.

2. Jullie steunen enkel het project als Willem de eindstreep haalt. Jullie schrijven nu al een bedrag over op bovenvermelde rekening met de mededeling ‘ Uitlopen ’. Indien Willem de eindmeet niet haalt, wordt jullie bijdrage binnen de week teruggestort.

3. Jullie steunen enkel het project als Willem de eindstreep haalt binnen de 4 uur. Jullie schrijven nu al een bedrag over op bovenvermelde rekening met de mededeling ‘ 4 uur ’. Indien Willem het niet haalt binnen deze tijd, wordt jullie bijdrage binnen de week teruggestort.

Een combinatie van bovenvermelde 3 mogelijkheden kan ook. Gelieve dan wel in de mededeling het bedrag duidelijk op te splitsen. Bvb. voor een totaal bedrag van 14 euro, mededeling: 2 voor ‘Succes’, 4 voor ‘Uitlopen’, 8 voor ‘4 uur’.

En voor de supporters op 20 april: Willem vertrekt om 10 uur op Linkeroever en bereikt ‘bij leven en welzijn’ de Grote Markt rond 14 uur, waarna we allemaal samen een ‘gezond sapje‘ drinken (of zoiets?). Willem trakteert!

Hopelijk kunnen we jullie allen daarna verwelkomen op ‘een droom van een speelplaats’ in het Zonneken in Sint-Niklaas.

Het volledige speelplaatsproject en het verloop van de opbrengst/inzet kan je bekijken op een blog: 42kmnaardezon.

Doén!

Update: Willem heeft de marathon uitgelopen. Weliswaar boven de 4 uur, maar toch krijgt ie bakken respect van mij én een bakje geld van de sponsors.

Mijnheer, mijn user id van mijn bankrekening ben ik kwijt. Kunnen jullie die traceren?
Tuurlijk. Mag ik je bankrekeningnummer?
Ja,dat is XXX-XXXXXXX-XX.
Oké, even kijken. Gevonden. Dat is X X X X X Gaa X X X en X.
Bedoel je een H of een G?
Een Gaa.
Zoals in Hans?
Juist, Gans, ja.
Bedankt.
Hoeiemiddag noh.

Misschien best dat de Henerale Bank, het Hemeentekrediet en de Rajfijzenkas niet meer bestaan. Arhenta wel nog. En Ie In Hee ook nog zeker?

Een tijdje geleden had de man die nu in Seattle resideert het over zijn muziek- en radioverleden. Als luisteraar. Hij vroeg me er ook eens een stukje over te plegen. Welaan dan…

Muziek was behoorlijk tegenwoordig bij mijn moeder. Vaak Radio 2, maar ook vaak platen en later cd’s. Ik herinner me vooral haar onvoorwaardelijke liefde voor The Beatles, kleinkunst van alle slag, Edith Piaf, Gilbert Becaud, Jacques Brel, hippiemuziek, wat klassiek ook (verbazing toen ik naast Beethoven en Mozart plots de naam Von Suppé zag opduiken). Valt mee dus, al had mijn verwekster er soms ook wel een handje van weg om met dingen af te komen die me minder lagen: Andrea Bocelli, James Last, vreemde snuiters met Beatles-covers, …

Van mijn vader heb ik de zeer wijde smaak mee, denk ik. Een jazzliefhebber en hij had Johnny Cash, zelfs Tina Turner, Ennio Morricone, Urbanus Van Anus (toen had die mens nog een familienaam), ook kleinkunst. Maar ook gedrochtelijke vinylplaten van Heino en nog wat andere Duitse hoempapa. Nu, ik neem het hem niet kwalijk, een deel van mijn discotheek wekt ook lachstuipen op bij mijn omgeving.

O ja, beiden hadden ze ook de soundtrack van “Jonathan Livingston Seagull” van Neil Diamond (foto). Wie niet in die tijd? ik zeg beiden, ja. Mijn ouders durfden het aan om medio de seventies al te besluiten dat het niet zou lukken en gingen uit elkaar. Dit terzijde, maar om te duiden waarom Neil Diamond zo goed verkocht.

De radio dan. Ik herinner me dat ik naar de BRT Top 30 -met Johan De Maeyer- begon te luisteren rond mijn twaalfde. “Like a virgin” van Madonna, “Tarzan boy” van Baltimore, “Girlie girlie” van Sophia George, “A good heart” van Feargal Sharkey… En ik was verslingerd aan de radio, meer nog dan aan de muziek op zich. Al heel snel maakte ik mijn eigen radioshows. Ik nam ze op bandjes op (cassettes, wordt dat ooit weer hip? Maxell? Basf? TDK? Scotch?). En ik zorgde voor mijn eigen luistercijfers. Mijn ouders en vrienden kregen de bandjes in hun maag gesplitst. Luisteren zouden ze! Met een ferme West-Vlaamse dictie, het moet schoon geweest zijn.

Mijn tante en nonkel in Lendelede gaven me een ferme ghettoblaster cadeau en ik had direct een supersonische opnamestudio. Met microfoon en alles erbij. Al snel had ik (zogenaamd) een eigen radiostation en werkte ik een programmaschema uit. Ja, ‘t zat er toch al vroeg in. Met bij momenten radiodocumentaires die ik jammer genoeg niet gemonteerd kreeg.

En om te leren moet je luisteren. Dus draaide ik goed aan de knop om vanalles te horen. Ja, ‘t was nog draaien aan een knop, een tuner met digitale display was nog hoogst onbekend. Ik zie nog zo voor me hoe ik op zondagavond in mijn bed heimelijk naar Lutgart Simoens’ “Vragen staat vrij” luisterde (moeder mocht het niet weten want ik moest vroeg op). Met om tien uur het sportnieuws met onder meer Carlos De Veene en Johnny Dheedene. Vreemd is het nog altijd dat ik nu soms zelf dat bulletin lees.

Ik denk nu ook aan “Maneuvers in het donker” (over onder meer strips en synthesizermuziek), programma’s van Mark Lefever (nog atijd een van de beste stemmen bij ons), talloze cassettes met opnames van de Top 30, “De ochtendploeg” met Stef Bos, Chris Van den Durpel en anderen. Ook nog “Opera en belcanto”, de eucharistie die me tot priester van het moment deed ontpoppen. En natuurlijk “De sportmarathon”: Jan Wauters, Dirk Vermeylen en anderen. Later, veel later ben ik er zelf voor gaan werken. En vooral herinner ik me ook “De perschefs”, ik was daar compleet wild van. Van de imitaties, van (intussen wijlen) Daniël Van Avermaet (foto), Mark Uytterhoeven, Tom Lanoye, Myriam Thys… Lokale radio’s waren me ook niet vreemd: “Contact”, “Gemini in Kortrijk, “KLO” in Kuurne en nog wat zenders waarvan ik de naam niet meer weet.

(foto: HUMO)

Dan was er plots revolutie: de CD deed zijn intrede. Mijn eerste straalschijfjes waren “Bad” van Michael Jackson, een “Greatest hits” van Fleetwood Mac, het nog altijd onvolprezen “Violator” van Depeche Mode, “Révolutions” van Jean-Michel Jarre en heel wat compilaties.

Nog later werd ik natuurlijk een Studio Brussel-adept. Zo heb ik nog “De afrekening” staan, tot volume 6. “Frituur Victoria”, “De lieve lust”, “2 meter sessies”… Daarna was het stilaan over voor me en werd ik meer en meer een Radio 1-luisteraar. Mijn studententijd, daar zitten we. En ik herinner me naderhand topprogramma’s als “De nieuwe wereld”, later “Jongens en wetenschap” (foto: Sven Speybrouck en Koen Fillet), de vroege “De wandelgangen” en ook nog altijd veel sport.

(foto: VRT)

En kijk, intussen werk ik zelf voor de radio. Hoewel ik er maar laat aan begonnen ben. Ik was al 30, voordien vond ik redactiewerk voor televisie en de eerste online-initiatieven minstens even leuk. Achteraf gezien heb ik daar wat spijt van, ik was beter vroeger met radio begonnen, maar ja.

Radio is een heel avontuur en ik stap er nog altijd in mee. Ik weet niet hoelang nog, maar ik weet wel dat radio duizend keer authentieker en doorleefder is dan televisie, internet en dergelijke meer. Een oorlogsmedium. En wat in “den oorlog” goed was, is dat nog altijd.

Vangen dit stokje: Mikaël en Goya!

Afgelopen weekend was glorieus in Belgische sportmomenten: Tom Boonen kroonde zichzelf nog eens tot keizer der kasseien, maar ook Dirk Van Tichelt (foto) liet van zich spreken: hij werd Europees kampioen in zijn gewichtsklasse. Een prestatie van formaat. En eigenlijk is het me nu pas opgevallen: bloemkooloortjes. Ook wel eens “worsteloortjes” genoemd.

Judoka’s, worstelaars, boksers, rgbyspelers, ze hebben het in groten getale. Oortjes die letterlijk een deuk hebben gekregen. Door de wrijving, door op de grond te liggen, door slagen en uithalen, door bruut geweld. Het zorgt voor vreemde kronkels van de oren, door sommigen wordt het zelfs sexy bevonden.

Zeer eigen, zeer specifiek. Moet je eens op letten.

Ja, ik besef het. En mijn vaste lezers en lezeressen ook wel. Ik heb een “blogdip”. Vorige maand en deze maand heb ik al bij al weinig neergepend. Toch beduidend minder dan het tempo dat ik er sinds november 2006 op nahoud. Maar het zal een probleem zijn van (hoed je voor het gevaar van het moderne woord!) time management. En andere prioriteiten. En minder inspiratie. En toch soms nog mindere gezonde dagen. En zeer onregelmatig werken. En mijn vrouw (die vaak politiek bezig is wanneer ik thuis ben en omgekeerd) weinig zien en van de schrale gelegenheden toch willen profiteren. En wat druk sociaal gedoe (ik ben verslingerd aan de vele mensen die ik ken en wil dat zo houden). En dus feestjes en afspraken en tafelmomenten met vrienden.

Ook en vooral, dat kleintje, dat Janneke. Het neemt uren van me in beslag. En ik heb niets liever. Dan zie ik tenminste hoe ze groeit en verandert. En steeds meer mensje wordt en minder een “platte baby”. En communiceert. En speelt. En recht zit. En bijna continu lacht. En haar eerste tandje krijgt. En -net als haar papa- gevoelige oortjes heeft. En ondertussen maar honderden, ja zelfs duizenden foto’s nemen. Mijn hobby was het al langer, mijn passie meer en meer. Gelukkig is mijn vrouw mijn publiciste. ‘k Ga zelf ook maar wat prentjes publiceren. Voor de toekijkende familie en vrienden.

Enkele stukjes van het betere smoelenwerk van de voorbije twee weken. Bij momenten is ze goed gek en prettig gestoord. En maar goed ook. Ernstig zijn, da’s voor later. Veel veel later. En dan nog…

Als ze zo voortdoet, mag ze later ook bij “The Lunatics” spelen. Ik zal de laatste zijn om ze tegen te houden.

Nog eens tijd voor iets uit de negentiger jaren, toen ik nog een student was die niet direct wist van er van hem zou worden (wat eigenlijk dezelfde situatie is als nu, al bij al). We schrijven 1993-1994: “Missing” van Everything But The Girl, in die tijd vaak met het etiket “gesofistikeerd” vereerd. Met een heerlijke dreun als ondertoon. Missen zoals de woestijnen de regen missen.

Hmm, “Merlina” is uit op DVD. Dé televisiereeks uit mijn jeugd was het en dat geldt voor zeer velen. Ik vraag me af of het er nu niet al te ouderwets uitziet, of het nog wel mee is met zijn tijd, of er wel nog op te kijken valt. Of het nog “tiptop” is.

Misschien moet ik de box maar aanschaffen voor mijn dochtertje. Om dan een excuus te hebben om er weer naar te kijken. “Zin in een spelletje Stratego, Pol?”, het is en blijft één van dé zinnen uit mijn jeugd. Nu ga ik me weer wentelen in een bad vol nostalgie en melacholie. “Zijn beroep, huhu, ook detective”…

Een tijd geleden dat ik nog eens een zondags muziekje heb gelanceerd. Nu dan graag, XTC met hun “Plans for Nigel”, ook al bijna 30 jaar oud. Toen new wave en punk nog modern waren. De mode van toen is bij momenten ook weer de mode van nu: het cyclische van textiel en tinten. Goed nummer trouwens, leuke riff, pretentieloos.