Halfweg februari ben ik op de sukkel geraakt: ziekenhuis, vasculitis en dergelijke meer. Nu drie maanden later lijkt er een eind te komen aan de ellende. Nog een kleine maand die okerkleurige joekels van pillen slikken en dan zou het moeten voorbij zijn.

Wekenlang heb ik bij elk pijntje, bij elke prikkel of op elke mindere dag gevreesd dat er meer aan de hand was in mijn lijf dan een kwaaie reactie op een virus. Ja, dan begin je snel te denken aan iets chronisch, iets mis met het bloed of iets met reuma, waar in het begin toch aan gedacht werd. Normaal gezien zou mijn volle 165 centimeter stilaan moeten gewapend zijn tegen verder onheil.

Nu, ik zal het maar geloven als alle tekenen écht weg zijn. Als die vermoeidheid (die ik vroeger nooit had) helemaal weggetrokken is. Maar dat kan -volgens mijn dokteres annex medische babe- nog wel een tijdje duren, het was uiteindelijk toch een aanslag op mijn lichaam. En als die laatste rode boebels weg zijn, zal ik helemaal gerust zijn. Maar dat kan wel eens op het einde van het jaar zijn.

Ach, ‘t komt goed. Diep vanbinnen vermoedde ik dat wel, maar een geboren hypochonder als ik is nogal snel geneigd om daar anders over te denken. Nu nog wat botox, een nier extra (ah neen, dat zal wel niet lukken), wat babyvet en een zuurstofkuur en ik ben weer een dartele achttienjarige. Of neen, een gezonde, flukse beginnende dertiger en ik ben ook al tevreden. Maar de Olympische Spelen, neen, die haal ik wellicht nooit.

Met dank nog eens aan Doc Seattle, voor de bijstand weken geleden.