Mijn vrouw heeft een hoofd waar alles op past. Elke gekke muts, elk mogelijk hoedje, op een of andere manier lijkt dat gesculpteerd voor haar. Volgens mij staat ze zelfs met een palmboom op haar hoofd, al is dat misschien ietwat overdreven. En biologisch onmogelijk. Maar de liefde voor het hoofddeksel lepelt ze nu al in bij onze dochter.

Ze was de hele dag in de weer, ondermeer met de zoektocht naar een geschikt hoedje voor dat kind, dat de voorbije maanden als een wervelwind ons leven heeft beheerst. Om haar te beschermen tegen de prikken van de zon. De buit was een doodgewoon zonnehoedje, rood met witte stippen. Een pothelmpje voor een kabouter zowaar. Ik kwam thuis en de trotse moeder stond te blinken met de dochter, verpakt in een rood hoedje.

Wandelend door het oude centrum, het kind in de draagdoek gehesen. Plots, vlak naast de lauwe Leie, stak een windstoot op. Het hoedje was blijkbaar niet goed genoeg vastgeknoopt en dwarrelde weg. En landde op de Leie. In de Leie. De blik van mijn vrouw op dat moment was zo ongelofelijk vertederend. De wanhoop nabij, terwijl je spreekt over een stukje texiel van ochgot enkele euro’s. Die vertwijfeling (ook al na een slechte dag voor haar, er zijn zo van die momenten), die ongelovige blik, ik vond dat hartverscheurend. Aandoenlijk. Sexy. Moederlijk mooi.

Het hoedje is gered. Een kennis uit de buurt gaf een lange houten stok en de moeder viste daarmee het kleinood uit het water. Gedreven en gebeten, om te redden wat er te redden viel. Ik keek toe, zo’n makke held ben ik wel bij momenten. Maar het verschafte me wel het plezier om toe te kijken hoe de triomf haar ogen vulde. Hoedje kliedernat, maar wel herwonnen.

Geliefden vind je mooi. Of aantrekkelijk. Of apart. Of karaktervol. Die ene seconde, na die schreeuw omdat een onnozel hoedje weg vloog, daarvoor geef ik geld. De brute pracht van de ontgoocheling. De hevige macht van de moederliefde. Een detail dat alles zegt. Een onnozel windje, als metafoor voor het wankele geluk.

Hetzelfde enkele dagen geleden: met twee lagen we op bed, te kijken naar Janne die zich amuseerde met een simpele, onnozele rode wasmand. Een ontdekking. Rood plastiek, met een handvat aan. Miljoenen mogelijkheden om dat ding te manipuleren. Een uur duurde het vooraleer ze allemaal waren uitgeprobeerd.

Zelf wil ik vaker een kind zijn dat zich amuseert met een rode wasmand. De blik afgewend van de razernij daarbuiten. En maar met kousen gooien. En kruipen, naar onbestemde bestemmingen.