Twee grootmeesters verenigd: Peter Greenaway maakte eind jaren 80 zijn “The belly of an architect”, met muziek van Wim Mertens. Gedraaid in die stukken van Rome die me in augustus 2005 zo beroerden. Soms zijn woorden overbodig.

Op de harde schijf van de digitale tv stonden al een tijdje enkele afleveringen van de tweede serie van “Green Wing” te blinken. Te bekijken op Canvas tegenwoordig.

Ik schreef er anderhalf jaar geleden al eens over. Terwijl ik de DVD van de eerste reeks nog niet eens volledig heb uitgekeken, verkneukel ik me nu in de tweede serie.

Een bende zotten (vaak seksueel geobsedeerd) in een ziekenhuis bijeen, met één al bij al normale rosse chirurg erbij. Scenario’s, cameravoering, acteerprestaties en gekke twists, ik heb het zelden zo goed gemaakt gezien.

“Fawlty Towers, “The Office ” en dit “Green Wing”, het zijn toch wel de parels aan de Britse kroon der comedy. Straks nog een afleverinkje van de chirurgen der zotheid. Heerlijk. Om jaloers te zijn op de makers.

Twee dagen bij mijn koortsig en koortsachtig dochtertje gezeten. Heerlijke tijden, ook al sukkelt ze met een té hoge lichaamstemperatuur, al is daar gelukkig niet veel van te merken aan haar gedrag. Ze heeft verdorie haar vaders gevoelige oortjes geërfd, jammer. Maar de hele tijd bij haar zijn, het is een soortement beleving van new age.

Met haar naast mij heb ik me onledig gehouden met de reset van de computer: alles eraf, opnieuw een hoop downloaden, duizenden bestanden kopiëren en alles ging al bij al behoorlijk vlot. Nu een falanksenaanval op die papierberg die in mappen moet geraken.

Een ideale soundtrack daarbij is het minimalisme en het modern klassieke van bijvoorbeeld Michael Nyman, Kronos Quartet, Philip Glass, Zbigniew Preisner, Arvo Pärt, Jerry Goldsmith, Thomas Newman en Wim Mertens. Die laatste zijn biografie op lastfm deed me trouwens schrikken omdat we een paar dingen gemeen hadden, wat ik niet had gedacht van zo’n muzikale (dus wiskundig denkende) virtuoos. De man heeft pol & soc gestudeerd (weliswaar in Leuven), maar heeft een tijd voor de VRT gewerkt (toen nog BRT): hij was producer bij Omroep Brabant en had te maken met het programma “Funky Town”. En natuurlijk kan zijn liefde voor het theatrale, barokke en breedvoerige (denk aan zijn muziek en vooral dan zijn Greenaway-soundtrack) me ook bekoren.

Op nu naar meer afwerking en classificatie in huis, in kasten om exacter te zijn. Precisie, metronomische regelmaat, lineariteit en denken in definities, het heeft nooit in mij gezeten. Geen formules voor mij, liever zinnen met adjectieven. Maar soms moet een mens de formules des levens bedwingen. Dat de doffe klik van de perforator weergalme! Terwijl de voorwacht van de zomer op het terras staat.

Ik wil voor mijn vakantie nog enkele dingen op orde stellen. Gaat vooral over klasseren, ordenen, afwerken, indelen en traceren van papieren. En schijfjes en boeken moeten weer op hun plaats. En ik moet nog hopen e-mails versturen. En die foto’s raken maar niet geklasseerd en besteld. En die reset van de computer vergt ook nog enkele uren herinstalleren en updaten. Etcetera. Klusjes die niet fysiek lastig zijn, maar waarvoor ik toch enkele uren op rij met rust wil gelaten worden. Maar mijn agenda én die van mijn vrouw zien dat niet zo zitten en ik wil ook mijn aantal uurtjes met Janne doorbrengen. Misschien moet ik dan toch maar een time manager in dienst nemen?

Het was me wat gisteren, de definitieve stop van Justine Henin. Ik had al eerder geruchten opgevangen, maar gisteren om vier uur in de namiddag bevestigde het kleintje met de wonderlijke backhand het. Een verrassing toch voor mij.

Van de weeromstuit was het natuurlijk vlammen op de redactie, maar ook van de weeromstuit besefte ik dat één van de grootste sportfiguren uit onze geschiedenis ermee kapte. Ze is inderdaad van het niveau van Eddy Merckx, misschien zelfs meer omdat tennis nu eenmaal meer gemondialiseerd is dan het wielrennen was in Merckx’ jaren.

Na Kim Clijsters is nu ook Henin gestopt, als bij toeval twee wereldtoppers uit zo’n klein landje, die tijden zij nu definitief voorbij. De verbetenheid, de baltoets, de grilligheid, de drive en de tragiek van Henin, we zullen het missen. Want zij was en is een hele grote. Neem dat maar van mij aan.

We spreken nog eens over vijftig jaar. Dan zal ze nog altijd één van de coryfeeën uit de tricolore sportgeschiedenis zijn. Zeker van. Merci, Juju!

“De Kollega’s” gezien, een stuk van ‘t Arsenaal uit Mechelen. Een moderne versie zeg maar van het succesverhaal van de hand van Jan Matterne. In 1976 ontstond het theaterstuk, later werd het een ongelofelijke hit op televisie. Er kwamen drie reeksen van die miljoenen kijkers bekoorden en die nu na al die jaren nog legendarisch zijn.

Zelf ben ik om een of andere reden altijd een fan geweest van de reeks. Het is nog altijd één van de best gemaakte comedy’s ooit op de Vlaamse televisie, met scherp getypeerde personages, elk met hun eigen catch phrases die ik nog altijd hanteer, zeker met enkele, euh, collega’s die ook harde fans zijn. Ik zie elke aflevering nog altijd als een plezier, dat heb je nu eenmaal met sommige dingen.

De theaterversie (een herneming van het originele stuk) vond ik goed, maar niet goed genoeg. Aan de topcast zal het niet liggen: drievierde van het door mij al vaker geprezen Olympique Dramatique (Ben Segers, Stijn Van Opstal en Geert Van Rampelberg), uitgebreid met onder meer Marc Van Eeghem en Nathalie Meskens. De personages van weleer herleven in een nieuwe gedaante, zonder dat het kopietjes zijn geworden.

In het eerste deel zien we een soort aflevering uit de reeks, over de troebelen om een personeelsfeestje van Philemon Persez georganiseerd te krijgen. Deel twee toont het feest zelf, meermaals. Meermaals? Een basisscène van het feest wordt gespeeld en wordt daarna nog een viertal keer herhaald. In de herhalingen komen steeds andere elementen naar voor, tempowisselingen en herhalingen om de herhaling. Een procédé dat we in het improvisatietheater vaker gebruiken, dat inderdaad tot hil&riteit kan leiden, maar dat ik in dit stuk te zwak vond. Niet geïnspireerd genoeg, niet verpletterend genoeg.

Nu, de opvoering heeft een hoge amusementswaarde en doet kijken, dat zeker. Da’s soms al veel in het theater. Maar ik had het gevoel dat er meer in zat, dat het gaspedaal niet volledig werd ingedrukt. Niets aan te merken op de acteerprestaties, die waren voorttreffelijk. Maar ik miste een sprankel.

“De Kollega’s” versie 21e eeuw is goed, amusant en mooi gemaakt, maar topklasse was het niet. Een aanrader? Net niet.

Vanavond sluit mijn clubje, The Lunatic Comedy Club, de deuren. Voor dit seizoen toch. Zelf kruip ik nog eens op het podium voor een potje impro, daarna mogen Xander De Rycke, Gunter Lamoot en Alex Agnew in schoonheid de finale volspelen. Daarna komische stilte, maar niet voor mij. Sinds enkele maanden ben ik weer président van het boeltje en ik wou wat nieuwe wendingen forceren. Er zijn er al enkele doorgevoerd, nog andere staan op stapel. Maar dat laatste vereist dus dat ik voortdoe.

We hebben onder meer ons 10-jarig bestaan te vieren, een nieuw seizoen (in Gent en Leuven) moet worden voorbereid, heel wat optredens her en der te lande zijn gepland en er is een toernee samen met de heren van Neveneffecten, waardoor ik normaal gezien op enkele mooie podia kan staan volgend voorjaar. En ondertussen moet de vzw-winkel draaiende blijven. Ik met al mijn rare hobby’s…

Henk heeft zijn “Loebas” begraven. Ik was erbij in de loop van het hele parcours. Van try-out over première, tot Cameretten en dus ook de finale, de dernière. Mooi afgerond. Ja, ik was onderweg mee verantwoordelijk voor het gebrul en gebral, zoals Henk schrijft. Een gevolg van het “brullen op de brug” waarmee we ons nachtelijk soms geamuseerd hebben, daar aan het MIAT. Geen details. En afronden doe je inderdaad met een goed drankje, goed gezelschap, avondlijke warmte en van die dingen.

Een dagje Brugge gedaan enkele dagen geleden. Dagje vrij, zon en tijd, enkele uren vooraf breien aan een schouwburgbezoek. Langs torens en kathedralen. Middeleeuws als Gent, maar anders.

Brugge is niet het West-Vlaanderen dat ik maar al te goed ken. Ander volk, ander taaltje, andere sfeer. Niet het schuimbekkende van de kustmensen. Niet het mercantilistische van mijn Heimat. Niet het extreem rustige en afgelegene van de Westhoek.

Van het belfort tot het Concertgebouw, van schouwburg tot stadhuis, tussen toerist en trawant, langs pleinen en plantsoenen. En mijn route was zodanig dat ik zelfs niet één spatje water uit de Reien heb gezien. Dat doe ik een volgende keer wel weer. Enkele picturijnen…

(belfort)

(provinciehuis)

(schouwburg)

(gevel van een optiekzaak)

(vrouw met kind)

(Concertgebouw)

Gisterochtend werd ik wakker geklingeld door een SMS. Godbetert om 6 uur. Of een aangeschoten mens die zich niet meer bewust is van het feit dat er ook mensen slapen, of iets heel dringends. Het laatste of toch ongeveer: de aankondiging van de dood van Club Brugge-spits François Sterchélé, na een ongeluk.

En hoeveel tienduizenden doden er ook al zijn gevallen in Myanmar, in andere landen, door lasterlijke regimes en foute daden, toch is het erg om te zeggen, maar het is nu eenmaal zo: een doodsimpele voetballer zegt je dan toch iets meer. Niet dat ik hem ken, verre van. Ik heb hem ook nooit geïnterviewd, bij mijn weten heb ik hem misschien eenmaal van dichtbij gezien op een training van de Rode Duivels.

Nu, wat me duidelijk meer heeft geraakt zijn de onthullingen over de Oostenrijkse pervert Fritzl. Ik ben tegen de doodstraf, tegen totalitaire straffen en tegen impulsief bepaalde strafmaten, maar nu ik zelf vader ben, besef ik het maar al te goed: zo iemand is het wurgen waard. Neen, de zachte, maar pijnlijke dood. Ik zie geen verschoningen mogelijk, ook al zullen de advocaten wel goochelen met psychische stoornissen, ontoerekeningsvatbaarheid en jeugdtrauma’s. En dan zwijg ik nog over het monster Fourniret en de opgedoken babylijkjes.

Niemand heeft daar woorden voor, niemand kan dat begrijpen. Enkel zieke geesten en wat dergelijk materiaal aan Frankensteinisme betreft, ben ik bijzonder intolerant geworden. En da’s niet eens onterecht. We moeten ons hoeden voor de mening van de opgefokte goegemeente, voor de tot razernij en tot lynchen gedreven wil van de geraakte mens, voor de zinloosheid van de doodstraf, maar soms, heel soms begrijp ik het allemaal wel.

Wat ik nooit heb willen en kunnen begrijpen is de mening van Jan Modaal over politiek. Ik bedoel, de vaak ongefundeerde, generaliserende en weinig genuanceerde mening over de politiek. Genre “‘t Zijn allemaal zakkenvullers”, “Gangsters stuk voor stuk” en “Politiekers zijn per definitie onbetrouwbaar”.

Heb ik nooit in willen meegaan. Omdat ik wel beter weet. Ik heb al vaker inkijk gehad in het politieke reilen en zeilen en ik weet dat er heel veel goede bedoelingen zijn. Velen onder hen die hard werken, enkel voor de politiek leven en er het beste willen van maken. Op zowel stedelijk, gewestelijk en nationaal vlak. Het is toch wel een hondenstiel. Een cliché, maar wel meestal waar. Macht is een drijfveer, juist. Maar da’s op alle échelons zo: ook in bedrijven, verenigingen, groeperingen van mensen…

Maar wat zich gisteren weer heeft afgespeeld in de Kamer begint toch wel alles te tarten: het dossier-BHV, de agenderingen, de proceduritis, de politieke Spielerei, de erupties van wederzijds wantrouwen tussen taalgemeenschappen, de haantjeskermis en de dans van de manke macho’s. Je zou er je vertrouwen bij verliezen. Wat een collega van mij schrijft (en ik verdenk de man er absoluut van ook politiek bezonnen en tolerant te zijn), zegt genoeg. Zowat iedereen is het gekrakeel beu.

De volksmond bazelt en leutert soms, kan ook fel stinken, maar is en blijft de mening van het volk, de vox populi. En de bestuurders van ons land modderen toch maar aan, het echte belang is verdrongen naar de wachtkamer.

Erger is het als je rondkijkt. Het Europese oordeel over de president van de Verenigde Staten van ontbinding van Amerika is wel bekend. Al hebben vele Europese leiders wel kwijlend en zwijgend meegeheuld met hem. Typisch. In Italië is de vleesgeworden corruptie weer aan de macht. In Frankrijk (toch ook niet bepaald een onderontwikkeld land) is een rechtse narcist een nieuwe zonnekoning. Erger nog: in Rusland moet de president afstand doen van de macht, waardoor hij een discipel maar naar de macht katapulteert. Die dan op zijn beurt de oude president tot premier aanstelt. Oude wijn in nieuwe zakken. Oude wijn mét nieuwe zakken. En niemand die daar aanstoot aan neemt.

Een mens zou er wel zwaarmoedig van worden. Gelukkig zijn er nog twee vrouwen in mijn kot, wat flarden muziek en hopen leuke mensen die de last verlichten. Die me ook doen beseffen dat ik ook niets kan veranderen, dat ik enkel kan kraaien. Als een haan die veel te vroeg wakker is geworden.

Maar… demain est un autre jour. Of morgen is er weer een dag. Tegenwoordig moet je bij ons opletten in welke taal je je uitdrukt.

Ronnie O’Sullivan is voor de derde keer in zijn loopbaan wereldkampioen snooker. Het spelletje zelf heeft iets duaals. Meestal is het eigenlijk pokkesaai, heel soms is het boeiend als wat en doet het me kijken.

De finalisten van dit WK presteerden het beiden om tijdens het toernooi een 147-break op de tafel te leggen. O’Sullivan was eerst, kreeg daarvoor een smak geld en zei van de weeromstuit dat ie “daarmee een Bentley zou kopen”. Ali Carter deed het daarna dus ook en zei smalend over zijn trainingsmaatje dat ie “hem wel eens in een halve Bentley wou zien rondrijden”. Want dergelijk prijzengeld moet je delen natuurlijk.

Enfin, ik zag onder meer bij Ivan én bij M443 dat ook zij het exploot van “The Rocket” O’Sullivan naar waarde wisten te schatten. En inderdaad, voor velen lijkt het stom, mar ik vind het fascinerende televisie (met dito commentaar). Er is daarin nu eenmaal een halve gek, een godenkind, een flaymboyante vlegel, een onvoorspelbare grilligaard aan het werk. Kijk hieronder!

Zo, nog eens in het kader van Gent quizt gaan… ja, quizje spelen. Met de originele bezetting van Mordicus Romanticus, zijnde vrouw en ik én D. en I., dat andere duo dat het gezin zal uitbreiden heel binnenkort. Door kind en kraai (in het geval van mijn eega is dat politiek) was het er amper nog van gekomen om “de originelen” samen te brengen, maar deze keer dus wel. Deugddoend.

Dit jaar was er eentje van hoog en laag. Vaak rond plaats 6 of 7, maar ook lager. Eén keer tweede geworden zelfs, achter die dekselse Pornofilmcrew met enkele vermetele collega’s in. Nu 12e, maar 12e. Maar de muziekronde woog zwaar door deze keer en om een of andere reden laten we daar altijd veel punten liggen (reden: de muzieksmaak bij Mordicus Romanticus is nogal gelinkt aan vroegere tijden, minder aan de alternatieve hipness van tegenwoordig).

God ja, vandaag wisten we wel juiste antwoorden als pakweg Home and Away, Ronald Giphart, Supertramp, de Monroe-doctrine, Valère Billen, de Gordiaanse knoop, Manfred Mann, Matisse of Daniel Day Lewis. Maar niet pakweg Aimee Mann, tapioka, Terra Incognita, Emmanuel Lipp, Hans Holbein (afbeelding) of Sint-Pieters-Woluwe. In de ranglijst zakken we zeker, maar wie maalt daarom?

Maar het kwartet stichters was erbij. Hopelijk nog meermaals al is procreatie, agenditis en quizzen een moeilijke combinatie.