Zo, ik heb de Gentse Feesten afgesloten. Een beetje onverwacht met een presentatie. Op Bataclan wou Tony Chakra dat ik hem ter hulp schoot om zijn voorspellingen af te lezen en om te getuigen over zijn mentalisme. Allez, onverwacht een MC-beurt voor enkele honderden mensen, best leuk.

Daarna ben ik naar huis getrokken. De Feesten zijn voor mij geëindigd op maandagavond 23 uur. Onchristelijk voor een Gentenaar (ja, zo durf ik me intussen noemen), maar ik moet straks fris zijn voor een belangrijk gesprek én mijn vrouw mag ook wel eens een bloemetje buiten zetten.

Ik heb me al bij al bij mijn programma gehouden. Eén comedy-avond, enkele optredentjes per toeval, één MC-beurt en af en toe een glas met vrienden. Meer niet, ‘t was mooi zo. Nu iedereen weg uit de stad! Iedereen is welkom tijdens de feestelijke tiendaagse, maar daarna mag Gent-centrum weer (deels) van mij zijn. Ik geniet altijd van een nachtelijk glas wijn als de feestroes is uitgestorven en als iedereen de kuip heeft verlaten. Gent is dan dood, maar sommige lijken geuren lekker en zijn aangenaam.

O ja, de Tour is afgelopen. Ik heb er niets over geschreven. Ik werkte al bijna continu voor het radioprogramma “Sporza Tour” (en een beenhouwer eet ’s avonds ook geen vlees) én vooral, laat ons eerlijk zijn, het was pokkesaai dit jaar. Flauwe figuren, grijze renners, manke exploten. Ik vrees dat het de cholera of de pest is. Doping met alle uitwassen maar ook aanvallen vandien. Of dopingvrij en vlakke prestaties. Ach, wie ligt er volgende week nog van wakker?

Ik lig vooral wakker van Janne die de laatste weken schattiger dan ooit is. Om op te eten. Daar alleen kan een mens al van leven. Vaak toch.

Een uitroep uit de tijd dat Jan Theys nog ademde én zelfs zijn “De juiste prijs” mocht afvuren op het VTM-publiek. En nu hier van tel. Ik ben begot gelauwerd. Een of andere Award die bloggers mekaar geven. Twee keer prijs zelfs: gekregen van de mama van Janne (wat een naam!) en Stan en eentje van de bazin van de camping. Oké dan maar, dan volg ik het reglement…

Ik mag zeven bloggers in de cyberbloemetjes zetten. Hmm, ik kijk gewoon eens in mijn feedreader en pluk er die werkstukjes uit die ik altijd het snelst bekijk. Mét als extra criterium dat de man/vrouw met dienst toch regelmatig moet publiceren, toch minstens een keer of drie per week. De selectie in alfabetische volgorde: tadaa! En geweldig arbitrair. En nogal mannelijk van inslag, ja.

Askatasuna: Diverse onderwerpen, met dochter Ella vaak centraal, een leuke mens die ik nu al twee keer “in het echt” heb onmoet en die me nogal bevalt.

Drieduizend: Prachtige foto’s vaak van kunstige liefhebbers uit Leuven.

Gentblogt: De moeder der stadsblogs, een bende straffe gasten en geëngageerde madammen bijeen.

Tales of drudgery and boredom: Een geweldig plezante mens, die Michel, maar bovenal de Überblogger, die heel wat onderwrpen aansnijdt – en ik hou van mensen die veel domeinen bestrijken. Bovendien is ie de enige mens waarvan ik zeker weet dat ie intraveneus verbonden is met het internet.

Tweeduizend: Ook prachtige foto’s, deze keer Antwerps getint.

Van 0 naar 42 kilometer: Een collega die leuk denkt en schrijft, die de aparte kantjes van mijn werkgever soms belicht en bij wie de blognaam zowat de vlag is die de lading niet langer dekt. Hij is niet te vangen om aan dit veredeld stokje mee te doen, maar een mens kan maar proberen.

Volume 12: Ofte Bruno, een copain, die ik bewonder om zijn concertfotografie.

Dat zijn ze. En willen ze meedoen, hier de regels van het spel:

1. De winnaar mag het logo plaatsen.
2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.
3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.
4. Zet de links van deze sites op je blog.
5. Laat een berichtje achter op de betreffende site.

Eén van de beste hits op Radio 1 van de voorbije tijd: “The age of the understatement” van The Last Shadow Puppets (met ene van The Rascals en een andere van de geweldige Arctic Monkeys). Ferme dreun, goeie bombast en een clipje dat knipoogt naar het oude Rusland. Een oorworm! En da’s misschien nog een understatement.

Hihi. Ik zou vanavond eens een avond alleen hebben met mijn vrouw. De enige avond van de voorbije én de komende tijd dat dat kon. Het plan was eenvoudig: kindje in bed, babyfoon aan, naar het restaurant naast de deur enzovoort. Euhm… Mislukt!

We zaten nog maar vijf minuten neer of er zetelden enkele comedians naast ons die naast de deur optreden, daar waar ook “mijn” Lunatics spelen. Daarna kwam de man van ons boekingskantoor bij ons. En daarna nóg erger, neen, nog beter: de buren hadden ons ontdekt en schaarden zich erbij. Met nog meer buren. Nog wat wijn. Kortom, plots zaten een achttal mensen bijeen die op zo’n 20 meter van elkaar wonen. Samen, met de fles en de lach middenin.

En leuk en luid en lekker. En kwetteren en tateren. De stad iets onpersoonlijks? Ach, kom nou. Gent is één groot dorp, ja. Niet meer, niet min.

Er is iets te doen in Gent, zoveel is duidelijk. Nogal wat volk, tenten en activiteiten zo. Ik hou het eigenlijk rustig. Twee op tien dagen heb ik vrij, de andere niet. Dus kan ik niet -zoals vroeger wel eens- tien dagen van god los leven. Hoeft ook niet meer, ik heb dat gehad.

Al was mijn areaal altijd beperkt. Tijdens de Feesten nooit verder geweest dan het Baudelopark, Sint-Jacobs, de Flashmarkt en wat theaterzalen. Sint-Baafs, Korenmarkt, Boomtown et alii: mij allemaal onbekend. Ik ben een sedentair in zulke zaken, geen avonturier.

Ook nu heeft Trefpunt op Sint-Jacobs me toch alweer een nacht vastgehouden. Voor de rest ga ik nog wat (uitverkochte) komieken bekijken en ben ik een fan geworden van een park, vlakbij mijn deur.

Een park dat door sommige mensen uit de Gentse blogosfeer aangstavllig niét genoemd wordt – om het aantrekkelijk te houden. Door andere dan weer wel. Enfin, het is best gezellig zot daar. Samen met Jezus, Gunter Lamoot, Dikke Gilbert, Tony Chakra, slakkenman, de tetjescaravan, de gebricoleerde jacuzzi, de roodgele tent. En een hoop bekende gezichten en ons kent ons. En kinderweelde. En wijnbekertjes waarvan de poot afvalt. En stoelen in de bomen.

En vriendelijk: de nonchalante domoor die ik ben had zijn fototoestel met tas, lenzen en alles laten staan. Tien minuten later tot inkeer gekomen, gehold om mijn precieuze schatten te vinden, waarop de chef van ‘t spel simpelweg zei: “Ei skeete, dat staat aan de kant, jong. Wapeisde wel? Al dat vriendelijk volk hier. Moar nu wel weerekomen hé.”

Ik stond maandagnacht in de keuken een postje te schrijven. Tot plots luide sirenes mijn aandacht wekten. Ach, Gentse Feesten, er is altijd wel een incident dan. Tot plots luide sirenes wel enorm mijn aandacht wekten. Bij mijn overbuur kwam rook uit de ramen. En vlammen uit de garage. Nu, hij bleek veilig te staan, samen met de oude, kranige bewoonster van de onderste verdieping.

Vreselijk. De overbuur is al jaren dat huis aan het renoveren, het project zat in de eindfase en dan zoiets. Door een of ander iets met de elektriciteit. Onderste verdiep grotendeels vernield en erboven veel rookschade. Ik had te doen met hem. We hebben de man bij ons te slapen gelegd en wat materieel geholpen want hij mocht zelfs niet eens in zijn huis wegens (tijdelijke) inbeslagname door het parket.

Intussen anderhalve dag verder: de opruimacties zijn aan de gang, het eerste trauma is verwerkt, maar kom, het zal je maar overkomen. Net als bij mijn overbuur (wel zo’n sympathieke positivo) zit bij ons al ons geld in ons huis. Dan loert de ramp toch om de hoek. Zoals bij de meeste mensen zeker?

‘t Heeft me doen denken aan wat mij nog het meest pijn zou doen bij een brand: simpel, de verbrande foto’s. Al de rest kun je kopen en heropbouwen. Foto’s niet. Gelukkig zijn heel wat van mijn prenten gedigitaliseerd en op een externe server geplaatst. Ik moet dat eens doen met de papieren versies ook. Inscannen of zoiets.

Brr, ik mag er niet aan denken… De allesverterende, allesverwoestende, bouleverserende kracht van vlammen. Om koud van te krijgen.

Hahaaaa! Terug naar de eighties, naar de Amerikaanse stadionrock van toen. Toen rockers nog nekhaar hadden dat dan nog geföhnt was ook. Toen blazerjasjes in felle kleuren waren, waarbij de mouwen werden opgerold. Toen witte baskets nog tekenen waren van rock credibility.

Toen de rookmachines en de kleurenspots nog hoogtij vierden. Toen borsthaar een must was. Toen gitaren nog achtendertig knoppen hadden staan op het speelblad. Toen grootse gebaren nog een certitude waren. Toen het refrein nog eens gierend mochten ontploffen, niet gespeend van bakken bombast en dragende synthesizerlijnen. Toen stemmen regelrechte echo’s waren.

Man man, dat ik toen nog maar een tienertje was, het kon allemaal nog zoveel beter zijn geweest. Mr. Mister, met “Kyrie”: ik zie ze nog staan op het podium van “Mike aan zee”, ‘t zou nu geen waar meer zijn. Laat komen die misplaatste headbangerij! Dat was nog eens muziek. Dat waren nog eens tijden!

Gehoord onlangs: “Om op de VRT te werken moét je wel homo zijn”. Niet waar! Ik ken minstens drie mannelijke collega’s die het voor de vrouwtjes hebben. Mezelf niet eens meegerekend. Waar halen ze het?

Ik wil begin september misschien wel enkele dagen naar Parijs. Iemand die een goeie tip heeft over een hotel dat prijs/kwaliteit super is? Want ik heb geen zin om uren te surfen en ik haat prijsvergelijkingen, toeristische research en zo. Ik laat het me liever allemaal overkomen.

Dat het gezellig was. Terwijl ik vroeger een gastronomische boer was die nooit verder geraakte dan de gemeenplaatsen waar ze voedsel op een plateau gooiden, in een hop en een draai, geniet ik nu meer en meer van het bord, het glas, maar vooral van het gesprek, de vette lach en het heen-en-weer-getater.

Onze twee Amerikanen zijn terug in het land en dat moest gevierd worden. In dat heerlijk restaurant naast de deur: stijlvol, gezellig, niet zo goedkoop, maar wel in orde op de schaal van prijs en kwaliteit.

Voor een groot deel gingen de gesprekken natuurlijk over Seattle en in algemeenheid over de US of A. Misschien moet ik toch eens mijn mening bijstellen: zo stijlloos, boertig, vadsig, dik, acultureel en onwezenlijk zijn ze daar niet. Al wist het gezelschap dat Seattle misschien wel een absolute uitzondering is. En dat de koffie en de bakbloem er op niets lijkt. Het vlees is daar dan wel superieur.

Tja, toch wil eens de Rocky Mountains zien, wat natuurparken, New York City en voor de rest lig ik niet echt wakker van de speeltuin van Uncle Sam. Europa is al onbekend genoeg.

Vreemd trouwens ook bij mensen te zitten die je eigenlijk niet zo vaak ziet, ook al weet je dat het dikke copains zouden kunnen zijn, mocht het er meer eens van komen. Maar agenda’s, bezigheden, praktische bezwaren en werk staan in de weg. Altijd hetzelfde. En een mens leeft al maar gemiddeld enkele decennia.

Bijkomende spijt: Dez Mona op Gent Jazz zal ik moeten missen wegens werkendag. Dju toch, ‘k was graag met de twee fans van het eerste uur meegegaan. Spijtig, alweder.

Onvoorstelbaar! Een dvd van Bumba steekt in de speler. Kleine Janne kijkt naar het scherm: mocht het woord “gebiologeerd” nog niet bestaan, ik was er zo opgekomen. Onvoorstelbaar hoe ze volledig ingepalmd is door het circus, het clowntje, de kleuren en de klankjes.

Je kan van Studio 100 (miljoen dollar) zeggen wat je wil, ze weten daar in Schellywood wel wat werkt bij de kleintjes. Ik let trouwens op mijn woorden want Jannekes meter werkt daar. En ik wil geen stokslagen krijgen. Wel, integendeel, de geschenkjes van de meter zorgen voor plezier bij mij, dat zelfs. Ik kan tot mijn blijdschap zeggen dat er nog een kind in mij schuilt.

Voor de analyserende pedagogen: dochterkijn mijn vindt vooral de trompet, de tomaat, de pepperoni, de pinguïn, de kussende rupsen en de zwaaiende kindjes ongelofelijk grappig.

Ach, dat het allemaal niet makkelijk is. Moeten kiezen tussen de pest en de cholera. Maar dan in positieve zin. Een luxeprobleem dus. Moeten kiezen tussen wat al is en wat kan zijn (maar wat een zekere onzekerheid in zich heeft, wat ook wel lekker uitdagend is). Kiezen tussen mayonaise of tartaar. Tussen McCartney of Lennon. Tussen goed en mogelijk beter (maar ook mogelijk slechter). Tussen strak, klassiek, maar zekerheid biedend wit of ietwat flou, uitdagend, licht onbekend en ietwat riskant eierschaal. Houden zoals het is, met alle voor en na vandien. Veranderen, met alle voor en na vandien.

Ja, mannen, soms is het leven zo hopeloos ingewikkeld, zo complex en zo onvoorspelbaar. Grijs haar, zeg ik je. Grijs haar.