Koen mag gerust zijn, zijn zomers programma op zondag heeft meer dan één luisteraar. Zondagochtend reed ik naar de redactie om er één van mijn vele Tour-diensten te vervullen. En uit de autoradio galmde “Altijd Prijs”.

Buiten het feit dat ik Koen graag bezig hoor (ooit moet het toch lukken om met die mens iets samen te maken) viel me weer eens op dat de gast die dag, Bart De Wever, me eigenlijk wel kan bekoren. Ik heb een veel grotere Vlaamse reflex dan de meesten van mijn generatiegenoten, maar toch is zijn ideologie niet de mijne. Iets te conservatief, te eng, te “Vlaamse klei”, te radicaal. Maar ik hoor Wevermans graag vertellen.

Hij kàn vertellen en hij heeft ook iets te zeggen. Ik apprecieer zijn oprechtheid en zijn rechtuite meningen. Ik vermoed dat de man me aan een toog, geflankeerd door enkele spitante gespreksonderwerpen, best kan bekoren. Qua openbaring kan dat tellen, nietwaar? En dat voor een jongeman die uit een nest van katholieke arbeiders komt (best trots op!) én die thuis eerder ruuje meningen aanhangt.

Zijn verhaal over zijn Russisch uurwerk, zijn eerlijke, zelfs deemoedige bekentenis dat Tirol hem charmeert, de gewone jongen die achter het retorisch wonder schuilt, ik mocht het wel.

En Koen, succes met de show!