In Italië heeft de regering-Berlusconi een wet voorgesteld die de vier hoogste functionarissen van het land onschendbaar maakt. Ze kunnen dan tijdelijk niet meer gerechtelijk vervolgd worden. De vier zijn de president, de voorzitters van Kamer en Senaat en de premier zelf. Het Italiaanse parlement zal zich in september over de wet uitspreken.

De minister van Justitie vindt dat de vier hoogste functionarissen hun ambt sereen moeten kunnen uitoefenen, zonder gerechtelijke aanvallen. In de praktijk heeft vooral premier Berlusconi daar last van. Deze maand moet hij acht keer voor de rechtbank verschijnen, voor corruptie.

Dat hou je toch niet voor mogelijk? In een open maatschappij als die van de dag van vandaag. Of blijkbaar toch niet zo open? En als ik dan de handel en wandel zie van ene Vladimir Poetin, die zijn eigenste dauphin aan de macht heeft gebracht. Die zich in de sportwereld moeit met big business-praktijken als bijvoorbeeld Zenit Sint-Petersburg of het Tinkoff-wielerteam, die nog altijd dé sterke man van Rusland is, ook al is ie niet meer de “verkozen” president… Dan kookt mijn bloed toch wat.

Om nog maar te zwijgen over Nicolas Sarkozy, de zelfverklaarde God op aarde, die van de hele affaire-Betancourt een schoolvoorbeeld heeft gemaakt van “imagoprofitariaat”, die de linkste truukjes gebruikt ter eigen eer en glorie, die zichzelf onverslaanbaar waant omdat ie verkozen is door een volk dat hij totaal in de waan heeft gelaten. Ach…

Ik kan me soms zo kwaad maken in platte hypocrisie en laakbaar opportunisme. Ik wens mezelf, mijn vrienden en vooral ook mijn dochtertje en mijn vrouw veel goed gemeend en eerlijk engagement toe. Ik mag het toch hopen.