In de blogospherius maximus lees ik de voorbije dagen veel, enorm veel stukjes over de vier dagen Rock Werchter die voorbij zijn. Blijkbaar zijn bloggers toch fervente Werchter-gangers, ondanks de vele tirades over de prijzenpolitiek van oppergod Schuer.

Het doet me dan denken aan de weinige keren dat ik er ben geweest. Toen zelfs telkens op de weide van Torhout. Ik herinner me grote optredens van Crowded House, Neil Young, Red Hot Chili Peppers, Tragically Hip en de totale ergernis bij Metallica. Het moet zowat van 1993 of 1994 geleden zijn dat ik er ben geweest.

Ik hou er niet zo van van me tussen grote mensenmassa’s te bewegen. Ik wijt dat altijd aan mijn kleine gestalte, aan het feit dat ik me fysiek niet op mijn gemak voel in die maalstroom, aan de benepenheid, aan het gebrek aan lucht. Quatsch natuurlijk. En janetterie. Want ik heb een aantal keren het folkfestival in Dranouter aangedaan, met merkelijk plezier. En ‘t is niet dat dat een festivalletje is voor vier man, een paardekop en enkele doelloos verdwaalde gezinnen, integendeel.

Het doet me eraan denken dat de affiche in Dranouter dit jaar nogal top is. Ik wil erbij zijn. Maar ‘t zal niet lukken omdat ik met nogal zware dienstroosterte kampen heb. Jammer. ‘t Doet me er ook aan denken dat ik dit jaar pakweg Neil Young, Sigur Ros of dEUS goed zou hebben gevonden. Helaas. Och, ik heb zaterdag een plaatje gekocht van Sigur Ros (naast Crowded House, Portishead en Gotan Project), ‘t zal de pijn een beetje sussen. En wie weet zit ik volgend jaar wél in de Schuer zijnen hof. Als ik enkele dagen vrij krijg op de Reyerslaan.