De voorbije weken al enkele keren meegemaakt en gemerkt dat ik me daar zeer aan erger: mailtjes die zonder reply blijven. Onbeantwoorde liefde is dat bijna. En dat dat zo vaak gebeurt met bedrijven en professionelen, dat snap ik helemaal niet. Hoe meer communicatiemogelijkheden er zijn, hoe slechter de communicatie vaak verloopt.

Waar is het telegram gebleven? En de gestencilde brief? De gele briefkaart? En de ouderwetse telex? En de blauw geschelpte postduif?

Tijd voor de vroege strapatsen van Pink Floyd. Mét de legendarische Syd Barrett, die dit “See Emily play” schreef en op plaat liet zetten in 1967 (het was nog maar de tweede single van de symfonische rockgoden). Volgens kenners was Barrett een muzikaal genie, ook al ging ie volledig onderuit door drugs. Volgens nog anderen was Pink Floyd nooit beter dan toen hij er nog bij hoorde.

Hoe dan ook, de sound is heerlijk hippie, geweldig van die tijd, het filmpje is zelfs hilarisch. Speel maar.

Toevallige ontmoetingen, heerlijk. Een tijdje geleden stond ik aan de afhaaldienst van mijn supermarkt. De bestelling ophalen, met zo’n immense kar in mijn handen. De man voor mij keek, draaide zich om, keek nog eens en knikte.

- Jij bent Peter hé?
Klopt.
- Ik lees je blog.
A ja? Fijn.
- Ik ben M., ik reageer soms op je blog.
O, juist, euh, aangenaam.

En we schudden elkaars hand en lachten eens. Nadien begon het me te dagen. Da’s die man die ook de blog van mijn vrouw van nabij volgt, die altijd wel een goede mening klaar heeft over muziek in ons land (is ook zijn job, denk ik) en die zelfs zo vriendelijk was om bij de geboorte van Janne een felicitatiekaartje te sturen. Drie dochters heeft ie trouwens, dat moet geweldig zijn.

Beste M., als je me nog eens ziet, roep me en we gaan eentje drinken. Of misschien moeten we dat sowieso eens doen?

Ik ben van tamelijk in den beginne een fan van ebay. Heelder cd’s en boeken heb ik al gekocht om de simpele reden dat je met een ietwat clevere houding slagen kunt doen. Zeker in mijn geval. Ik blijf hardvochtig plaatjes kopen, downloaden en dan muziekfiles op je computer zetten, niet echt, ik hou het graag ambachtelijk.

Heel af en toe koop ik eens een nieuwe plaat, maar meestal ben ik ietwat achter in mijn muziekbeleving en dan kan ik de schijfjes al afgeprijsd verwerven. Zeker op ebay waar ik zelf een grens heb gesteld van zo’n 5 euro. De voorbije weken heb ik me er nog eens op gestort en ik vond weer enkele pareltjes: Everything but the girl, Prefab Sprout, Van Morrison, de soundtrack van “American beauty”, The Last Shadow Puppets (wat een plaat zeg!), Del Amitri, Joe Jackson, Tears For Fears. Dat naast een mooie versie van “Don Quichote” van Cervantes en de “Dekalog” van Kieszlowski. ‘t Kan niet allemaal muziek zijn.

Maar wil ik naartoe? Wel, ‘k heb ook een plaatje gekocht van Billy Joel. Ik heb het niet zo voor zijn Amerikaanse zeemzoeterigheid, maar “Stormfront” vond ik voor geen geld en da’s wel een goeie plaat. Met “We didn’t start the fire” (herinner je de quote “Belgians in the Congo”) en vooral met “Downeaster Alexa” (http://www.youtube.com/watch?v=Ed6WKq1UmCk, “not to embed by request”). Een song over het harde vissersleven, met een meeslepende bombast. Een jaar of 18 geleden vond ik dat fantastisch, nu nog altijd, zo blijkt.

Op ebay kopen, is vaak ook graven in je jeugd. Is geld uitgeven uit melancholische overwegingen. Is sukkelen in de overtuiging dat de jaren 80 toch verdomd goed waren. “Well I’m on the Downeaster Alexaaaaa…”

En mijnheer de sportjournalist? Vat eens de Spelen samen, wil je? Neen, dank u, ik heb er voledig ingeleefd, de bilans en de overzichten en de terugblikken zijn al legio te vinden overal. Maar kom, als je ‘t dan toch zo vriendelijk vraagt…

Dan onthou ik natuurlijk superman Michael Phelps die niet meer zwom, maar eerder vloog. Of Usain Bolt, die ook meer het vliegen benaderde dan het lopen. Uitbollen en dan nog een fabuleus record laten noteren op de 100 meter, tja, hij ziet er niet opgespoten en geprepareerd uit, maar ik fronste toch even. De machtsgreep van de Jamaïcanen op alle loopnummers, erg opvallend allemaal.

Kenenisa Bekele die geen spier vertrekt en wint. Brazilië alweer geen olympische voetbaltitel. Fabian Cancellara die behaalde waar ie al een jaar voor leefde. De alomtegenwoordige Chinezen: het lijkt wel alsof het land voor werkelijk alle disciplines iemand had opgeleid, met een goudkoorts als gevolg.

De Überdiscipline van de organisatie die geen detail ongemoeid liet, getuige de manipulatie van het weer voor de ceremonies. De indrukwekkende openingsceremonie, de gay parade in de sluitingsceremonie.

Natuurlijk, Kim Gevaert en Tia Hellebaut. Wondermooi, oververdiend, hartverwarmend. Net als de prestaties van de andere deernes: Ouedraogo, Borlée en Mariën. Mooi werk van de mannen op de 4×400, het verraste me. De jammerlijke vierde plaats voor Tim Maeyens, ik had hem veel meer gegund. De Rode Duivels die mooi vierde worden, al vind ik het toch allemaal wat overschat.

De val van Jean-Michel Saive en Kevin Rans. Die laatste zorgde met zijn “Ik ga mijn polsstokken op ebay zetten” wél voor dé quote van de Spelen. De ontgoocheling in het judokamp. Mario Aerts mooi achtste in de wegrit. Keisse en De Ketele die genekt werden door twee Hollanders die begonnen te jagen, God weet waarom. Hadden ze ‘t niet gedaan, we hadden nog een gouden plak.

(foto: popwatch.ew.com)

Maar dé figuur van de Spelen? De Italiaanse Federica Pellegrini, hierboven. Ik zag ze nachtelijk goud pakken op de 4×200 meter. En toen ze uit het water kwam, was het als een zeemeermin die op land kwam. Een beauté, van het zuiverste klaterwater. Schoonheid in de Water Cube.

We hebben het gehad, nu wil ik minstens een jaar geen Chinees meer zien!

Janne heeft de kaap van de 11 maanden al meer dan een week gerond, de eerste verjaardag lonkt. Snel dat dat gaat allemaal.

Voor mijn lezers met een feedreader: rechts heb ik nu ook een extra Flickr staan, Janne-getint. Voor foto’s van reizen en zo moet ik de andere eens beginnen vullen. Gepland. Ooit eens.

Ik heb een gat in de dag geslapen. Schandalig laat was het, maar het was vandoen. Twee en een halve week aan één stuk gewerkt en dat voel je, zeker na zoveel nacht- en vroege diensten. Ik sta nogal in het rood op mijn slaaprekening.

Maar ik zou het zo herdoen. Een geweldige sfeer op de redactie: tv, radio of online, het deed er niet toe, iedereen aan één zeel en het was bij momenten gieren van het lachen. Heerlijk. Trouwens, de kijk-, luister- en leescijfers van de olympische VRT waren hoogst indrukwekkend. Goed gedaan, mochten we ook lezen in een mailtje van chef Dirk Wauters.

Nu is er zelfs een soort olympisch zwart gat ingetreden, het is vreemd om weer met de “gewone” zaken radio te maken. Naar de garage gaan omdat de auto een grote beurt kreeg (waardoor ik direct al de extra verdiende centjes in één klap heb mogen uitgeven door distributieriemtoestanden en weggevlakte krassen). Binnenlopen bij de buurman die ons vroeg een te drinken voor zijn verjaardag. De hoogst sympathieke buurvrouw bezig zien op het voetpad, een of andere houtstructuur aan het timmeren om haar bed & breakfast af te krijgen. Dan nog per zoete inval mensen op bezoek, een doodnormale pizza smikkelen, de vaatwas vullen, wat werk doen voor mijn hobbyclubje…

Kortom, allemaal doodgewone, misschien zelfs oninteressante weetjes die er op wijzen dat de normaliteit weer is ingetreden. Nog enkele keren richting Reyers zo en dan toch wat vakantie. Als andere mensen weer werken. Ja, ik ben tegendraads. Maar mijn werkgever heeft me zo gemaakt. Verdammt.

Ik kan me geweldig ergeren aan Belgische groepen die het proberen te maken, maar die eigenlijk regelrechte tweedeklassers zijn. Maar die gasten van Arsenal, met hun “Estupendo”, da’s andere koek. Groot nummer, geweldig gelaagd, strak gemaakt en scherp ineengestoken. En wat een baslijn. Knap. Ook dat kan Belgisch zijn.

Ik kreeg via Facebook de melding dat Bloc Party zijn huiswerk heeft gemaakt. De nieuwe plaat, “Intimacy”, is af en komt vandaag al uit, in digitale versie. Ouderwets als ik ben, hoop ik over enkele dagen de cd in mijn handen te hebben. Toch een fabuleus groepje. Waren het geen Spelen geweest, ik was afgelopen weekend voor het eerst in mijn leven naar Pukkelpop geweest om ze nog eens te bekijken.

Update: Vernomen dat het straalschijfje maar voor oktober zou zijn. Downloaden? Hm, toch niet, liever ouderwets wachten.

*Titel gepikt van het onvolprezen programma “Geen kaas, geen spektakel” dat ooit te zien was op TV Twee, de voorloper van Canvas, met Kurt Van Eeghem als gastshow in een ferm cultureel getinte show – op zijn beurt was de titel gepikt van theatergroep Antigone uit Kortrijk die niet wou spelen vooraleer er broodjes met kaas in de kleedkamers lagen, zoals afgesproken was*

Ik ben nogal gedisciplineerd opgevoed. Niet dat ik nu zo’n enorme discipline heb, maar sommige regels stonden buiten kijf en werden niet gecontesteerd. Eén ervan heb ik overgeërfd, tot en met.

Ik dweep nogal met de elementaire beleefdheid. Als je iemand ziet, zeg je goeiendag. Ik bedoel niet in een winkelstraat, in een concertzaal, in de file of in een voetbalstadion, maar wel op café, op de redactie, in kleine groepen…

Als een of andere boerenkinkel het dan vertikt om “goeiedag” te zeggen, dan kan ik ontploffen. Dan spuw ik vuur uit je reinste frustratie, uit ergernis en uit welomlijnde boosheid. Is dat dan zo moeilijk? Nog erger: in je ogen kijken, in je irissen zelfs en het dan toch presteren om niets te zeggen. Dan wordt de pacifist in mij plots een bloeddorstig en agressief dier, dat graag het bloed van zijn lippen likt. Ik overdrijf enigszins, alhoewel, neen, ik meen dat. Dan kan ik ontploffen.

En boertigheden zijn vaak synoniemen van inbreuken tegen de elementaire beleefdheid. Goeiendag.

Ik ben vandaag exact drie jaar getrouwd zeg (tarwe is dat dan). En intussen is er zelfs een kleintje met mijn familienaam bijgekomen. Ik die nooit wou trouwen en die zeker geen kind wou. Drie jaar, tja, wat stelt dat voor? Niets, zeker niet omdat we al 12,5 jaar samen zijn. Dat is veel meer viering waard.

Achteraf bekeken hebben we het goed gedaan met de feestelijkheden, die 20e augustus 2005 – een dag trouwens waarop de regen met bakken uit de lucht viel, niet te doen. Het is nogal geworden wat wij wilden, weinig of geen toegevingen gedaan en ik zou het op enkele details na krèk hetzelfde doen. Een goede herinnering heet dat dan. Aan tijden toen we nog jonkies waren.

Iets in mij klinkt, denkt en mijmert middeleeuws. Om een of andere reden ben ik zot van kastelen en kantelen, ridders, legenden, verhalen van heersers en domeinen. Als kind had ik dat niet echt, ‘t is maar later gekomen. Carcassonne, Baux de Provence, Gravensteen, Bouillon… Ik word er lyrisch van en in mij welt dan een mini-Shakespeare. Of een gemankeerde kasteelheer.

Afijn, feit is dat ik na de afmattende Spelen toch nog eens enkele dagen op vakantie trek. Richting de Bourgogne. Om er de Bourgondiër uit te hangen en om wat middeleeuwse stadjes te bezoeken. En voorwaar, we hebben een kasteel gevonden waar het betaalbaar is om te verblijven intussen.

Wat dijn is, mijn is. Ten verovere!