In de blogosfeer heb ik al hier en daar het een en het ander opgepikt over de blufboekenlijst die een Vlaamse krant heeft gepubliceerd. Je kent dat, boeken die je moét hebben gelezen of je bent een cultuurbarbaar. Bij momenten ben ik erg graag een barbaar en ‘k ben nu toch eens benieuwd welke graad van barbarisme ik literair heb bereikt.

“De naam van de roos” (Umberto Eco): verrukkelijk, de eruditie tot kunstvorm verheven

“De avonden” (Gerard Reve): ik herinner me de onmetelijke saaiheid die me overviel

“1984″ (George Orwell): meesterlijk, nóg actueel, al is “Animal Farm” zeker even goed

“Flauberts papegaai” (Julian Barnes): weet ik niet meer zo goed, is me niet echt bijgebleven

“Het verdriet van België” (Hugo Claus): halfweg toegeklapt, zoals de meesten die eraan zijn begonnen, heb ik zo de indruk

“Elementaire deeltjes” (Michel Houellebecq): ik was er niet echt wild van eigenlijk

“Generatie X” (Douglas Copeland): best oké, zonder meer

“Kartonnen dozen” (Tom Lanoye): niet zijn allerbeste werk, maar sindsdien ben ik wel een onvoorwaardelijke fan van hem

“De verborgen geschiedenis” (Donna Tartt): heerlijk vond ik dat, ik herinner me een vakantie in Oostenrijk

“De ontdekking van de hemel” (Harry Mulisch): eigenlijk nog altijd in bezig, mja, zozo, dé absolute favoriet van mijn vrouw

“Het parfum” (Patrick Süskind): Jean-Baptiste Grenouille en zijn neus, erg leuk

“Slachthuis 5″ (Kurt Vonnegut): schoolliteratuur, veel meer weet ik niet meer

Dus, 12, eigenlijk 11 en 2 halfjes. Je oordeelt maar of ik een gesprek op café waard ben. Een heel deel van het lijstje staat in mijn bibliotheek nog te wachten op mijn grijpgrage vingers en mijn lettervretende ogen. Ik moet toch dringend eens meer lezen en minder andere dingen doen, die vaak nutteloos blijken te zijn.