Pfoe, ik ben weer boven water. Precies druk geweest. Een drietal babybezoeken, wat andere taken en ondertussen moet ik toch ook nog mijn radiofonische boterham verdienen. Ik zal een typische telg van mijn generatie zijn zeker als ik zeg dat 24 uur op een dag soms echt wel te weinig is? Of dat prioriteiten stellen een noodzaak is?

Intussen ben ik ook verjaard en heb ik Christus zelve voorbij gestoken. Da’s iets anders dan toveren met broden en vissen. Het verjaardagsmaal met enkelen van mijn geprefereerd gezelschap was trouwens beter dan de spijzen in Kanaän. Hertekalf zeg, ik wist amper dat het bestond. Het klonk me eerder als een jenevermerk in de oren.

Typisch voor moderne tijden: kaartjes krijg je in beperkte mate, maar ik kon allerminst klagen over sms’jes en de nieuwe “verjaardagskaartcultuur” op Facebook. Dat smoelenboek, het is me wat. Tot volle wasdom gekomen in mijn omgeving, heb ik zo de indruk. Ik vraag me af wanneer het verval komt. Als er een nieuw hip iets is zeker? Web 2.0, ik begin te snappen wat dat is. Hoe dan ook, bedankt voor de wensen. De balsem tegen eenzaamheid.

En dan was ik nog gekloot door het systeem. Wou ik eens iets bloggen, kon ik niet. Ik geraakte niet verder dan het inlogscherm. Ondanks vriendelijke verzoeken richting FBI, Interpol, Boris met zijn Stasi-verleden en de koninklijke onderhandelaars geraakte het niet opgelost. Maar dank aan mijn bijna-buurman die zijn computeresk brein heeft losgelaten en een of andere plugin de nek heeft omgewrongen.

Mijn tweede impro-optreden van het seizoen was best leuk, de eerste training (jaja, we oefenen daar wel degelijk op) komt eraan, het werk als voorzitter hoopt op en ik ben gelanceerd als Homo Classificatus: cd’s, dvd’s boeken en foto’s ordenen, de stal van Augias zal uitgemest geraken, maar geef me nog even. In mijn eigengereid autisme – alfabetisch, per genre, per publicatiedatum, best dat geen enkele psychiater het weet of ik was al opgenomen.

En ondertussen heb ik nog een dochter op te voeden. Die elke dag voort evolueert. Geweldig. Haar eerste schoentjes zijn gekocht, haar zoveelste lachbui is gesmaakt, haar eerste jaarring is al bijna twee weken genoteerd en haar zesde bijtertje is goedgekeurd.

We blijven intens bezig, inderdaad. Als een bezige bij. Of zelfs een hele korf ervan. Zolang de imker ons maar laat doen. En dat de honing zoet smake…

Ik ben verrast over hoe er de voorbije dagen kabaal en ophef is gemaakt over het nieuwe boekje van Dimitri Verhulst, dat bij een onafhankelijk weekblad voor radio en televisie zit. Zowat alle media zijn er opgesprongen. Mij niet gelaten, literatuur moet gepromoot worden, maar toch vreemd.

De voorbije jaren zijn we toch gewend geraakt aan allerlei weggeefacties van kranten en tijdschriften? We zijn er toch bijna immuun voor geworden? Tegenwoordig vind je alles bij je leesvoer, op een krop sla, vuile onderbroeken en de rollen van de Dode Zee na dan. En nu plots lijkt het warm water te zijn heruitgevonden.

Beste Dimitri, het weze je zeer gegund, hoor (ik mag zelfs denken dat je al minzaam genoten hebt van zo’n promostunt). En ik ga je schrijfselen met veel interesse lezen, je stond al langer op mijn lijstje.

In navolging van mijn vorig postje nog een mini-recensie: ik heb eens gekeken naar “Top Gear” op Canvas. Fel geprezen, lijkt me dé hype op televisievlak in Vlaanderen en het is zelfs bon ton om dat de hemel in te prijzen. Ik neem aan terecht, de reputatie van de BBC kennende.

Ik dacht vooraf dat het een goed gestileerd en gemonteerd programma zou zijn over auto’s. En nadat ik het heb gezien denk ik dat het een goed gestileerd en gemonteerd programma over auto’s is. Noem me een barbaar, maar meer deed het me niet. Stukjes over slipcursus volgende limousines en de extravaganza van een Mustang, allemaal beter dan heel wat troep die op tv circuleert, maar meer is het ook niet voor mij.

Dan liever “De collega’s”. Vergeef me mijn oudezakkerigheid. Dank u.

VTM programmeert op zondagavond tegenwoordig best goede films. Zo ben ik gisteren blijven hangen bij “De hel van Tanger”. Behoorlijke film, maar vooral: Filip Peeters en Els Olaerts zijn steengoede acteurs. Minder bekende namen dan diegenen die altijd én overal circuleren, maar wel vaklui! Voilà.

Net als Stany Crets en Peter Van den Begin in hun “Fans”. Ik weet dat de VRT erg wordt aangevallen op dat programma, maar ik vind het wél oké. Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik Crets en Van den Begin ten tijde van de Blauwe Maandag Compagnie wonderlijke dingen heb zien doen op het podium (ze kunnen dus moeilijk fout doen). Maar dan nog, Ringo en Elvis en Moeke “Zazawie”, da’s gewoonweg goede televisie. En iets zegt me dat het allerbeste nog moet komen in die serie.

Ik heb nooit in een jeugdbeweging gezeten, dus ik ken het gevoel van “op kamp gaan” eigenlijk niet. Nu, ik denk dat ik dat geweldig zou gevonden hebben – ik ben genoeg een sociaal verslaafde – en ik denk dat afgelopen weekend qua intensiteit, leute en gevoel ongeveer hetzelfde was.

Zowat 30 volwassenen, allemaal een tijd gestudeerd, allemaal brave wezens, een (klein) deel ervan al ouders (vandaar het weekendthema “de babyboom”), maar eens je ze loslaat of dichtbij een podium zet, worden ze stiepelonnozel. Een kinderhand is gauw gevuld, ook de mijne, dus ‘t was bij momenten hilarisch.

En dan weet ik dat ik nog een hele tijd doorga met impro, ook al ben ik dan soms overbezet als speler, MC en voorzitter (wees maar zeker dat ik er een hoop uren van mijn leven aan spendeer, maar wees vooral ook maar zeker dat dat met plezier is). Dat clubje is privé van ‘t beste wat me ooit is overkomen, kan ik zeggen. Maar je moet erbij horen om het te snappen, denk ik.

Enkele weetjes voor latere generaties:

- De streek rond Lac de Plate Taille (blijkbaar het grootste meer van ons land) en Vergnies
is de moeite waard. Een half uur voorbij Charleroi, niet verder.
- (het personage) Romeo zijn heeft het voordeel dat je in een kamer mag slapen met 6 vrouwen rond je.
- Ik was zéér tevreden met mijn Julia, al vertelde ze me dat ze over een jaar trouwt (met iemand anders dan ik, ja – een nieuw Verona-drama leek even in de maak).
- Elton John is een eikel: hij heeft kleffe nummers geschreven die té lang in je hoofd blijven hangen.
- Voor het eerst in 1 jaar was dochter Janne een heel weekend niet bij ons: wennen, maar gezond.

Pff, flauw zeg. Wil ik twee van de geweldigste nummers van de voorbije maanden hier als zondagsmuziek proclameren, blijkt dat het niet kan en mag: “Embedding disabled by request”. Flauw. Wat moet ik daar achter zoeken? Jammer dus, geen “Electric feel” van MGMT of “Shut up and let me go” van The Ting Tings. De grote maatschappijen doen weer eens moeilijk zeker?

Dan maar tijd en ruimte voor een geweldig nieuw nummer van de voorbije tijd: Ben Folds in duet met Regina Spektor, kan niet slecht zijn. “You don’t know me”, heet het kunststukje.

En interessant: eerst het officiële videoclipje, dan het werk van een video-amateur. Ik vind de niet-officiële video eigenlijk minstens even goed.

Vorige week zijn we er weer mee begonnen: mijn improclubje is het seizoen gestart. En wat een seizoen: de wekelijkse optredens op dinsdag in onze eigenste comedy club, de “Bal Infernal” in Gent. Daarnaast een toernee langs culturele centra met Neveneffecten, onze zesde Comedy Award in de Minard, de viering van ons tienjarig bestaan in de Vooruit… Een erg druk jaar en daar heb ik als voorzitter zo mijn handen mee vol. En wie ons nog nooit gezien heeft, kan er dit jaar niet meer onderuit.

Maar ondertussen speel en presenteer ik nog mee met de anderen, vorige week het seizoensbegin op het City Sounds-festival in Dendermonde. Erg aangenaam was het en de twee andere optredens van ons bleken volgens de spelers (ja, we zijn met veel en kunnen zo continu de ploegopstelling wisselen) ook dik oké.

En komend weekend is het ook weer zover: het Lunatics-weekend. Initieel bedoeld als teambuilding, gaandeweg geëvolueerd tot een bende zotten bijeen die volgens een thema zich een weekend amuseren. Deze keer geen thema, wel een opgelegd personage. En ik ben blijkbaar Romeo Montague (Montecchi). Wat Shakespeare, ik ben er altijd mee gediend. De cape is gehuurd, de dolk is mee, het kleurige hemd ligt klaar, nu nog wat flarden van “de bard” uit het hoofd leren.

En maar declameren een heel weekend lang. Hoe barokker, hoe liever. Ergens bij Charleroi, tussen de bossen.

“Her beauty makes This vault a feasting presence full of light.”

Of nog:
“They may seize
On the white wonder of dear Juliet’s hand
And steal immortal blessing from her lips,
Who, even in pure and vestal modesty,
Still blush, as thinking their own kisses sin.”

Mijn vrouw, ook al jaren lid annex productiemedewerker bij ons, mag Nicole Josy (van Nicole en Huguette) zijn. Ha! Zowat dertig mensen, allemaal serieus bezig in het dagelijkse leven, maar allemaal met nét die afwijking die ervoor zorgt dat ze op en rond een podium willen staan in hun vrije tijd. En een heel weekend lang de zot van ‘t spel zullen zijn. Grote kleine kinderen, niets dat schoner is.

Pro blogospherius...

Zijn er eigenlijk lezers die feeds volledig leeg krijgen? Op nul kunnen zetten zonder te deleten en zo? Dus echt (minstens diagonaal) lezen? Oké, ik was de laatste tijd minder actief in de blogosfeer, maar bijna 1500 posts sta ik achter. Zucht.

Ik heb mijn aantal feeds maar wat herleid en bijgeknipt, al volg ik nog altijd 120 publicisten. Of schrijven die gewoon gemiddeld erg veel? Is de burgerjournalistiek nu volledig ontploft? Of moet ik toch dringend weer meer kranten en boeken lezen?

Onvoorstelbaar is die heersende Smurfen-manie (eigenlijk vooral het stickerboek over de figuurtjes van Peyo). Ik hoor het bij talrijke mama’s en aanstaande moeders, bij kinderen en volwassenen, zelfs op de VRT gonst het van de spaarders en de ferm geïnteresseerden. Vreemd eigenlijk, hoe sommige dingen een “revival” beleven. Extra vreemd vind ik het omdat ik de Smurfen eigenlijk altijd wat gedateerd vond, meer dan andere tekenfilmpersonages – al was ik in mijn kinderjaren (zegt mijn moeder) ook een fan.

Hoe dan ook, het zal de supermarkt die geldt als de verdeler van de stickers zeker geen windeieren hebben gelegd. Meer zelfs, ik hoorde dat de firma met het hoekig leeuwtje zelfs gretig inspeelde op de hype en ruilbeurzen organiseerde. Ik weet niet wat ik daarvan moet vinden eigenlijk.

En wie zal de volgende hype bevolken? De Freggels? Snoopy? Coureurs uit de jaren stillekes? Beertje Colargol? Michael Jackson? Tom & Jerry? Ignace Cwombé? Wendy Van Wanten?

(mijmert over zijn eigen Panini-tijd, toen voetballers uit de eerste en tweede klasse verzamelobjecten waren: ik kende alle namen bij alle gezichten en bij velen declameerde ik zelfs het tekstje dat erbij hoorde…)

Gevonden bij mijn link in Parijs: geweldige overzichtskaarten van bezienswaardige steden. Met vanalles erop en eraan. Nogal Amerikaans getint (je komt eerst en vooral op New York terecht), maar in vogelvlucht boven pakweg Parijs, Barcelona of Berlijn scheren, is geen probleem meer.

Leuke toepassing om een citytrip voor te bereiden, getiteld “Onionmap”. Of om nog eens terug te kijken op het parcours dat je in een stad hebt afgelegd.

Jawel, één jaar is Janne er al. Zo heb ik de geboorte toen aangekondigd. Met een snel geschoten foto, ietwat onscherp, maar dat was mijn geest toen ook. Overweldigd door wat me overkwam, injecties adrenaline en zo voort.

In een jaar tijd heb ik bepaalde bezorgdheden van mijn ouders leren snappen. Heb ik door dat je nooit meer gerust bent, maar dat je dat eigenlijk ook nooit meer wil inwisselen. Dat je mirakels zou doen voor dat kind. Dat je door hebt hoe belangrijk gezondheid en rust zijn.

Ben ik veranderd door Janne? Op zich niet, maar ik ben wel anders gaan denken en handelen. Ik heb anders moeten leren indelen en heb moeten rekening houden met een derde persoon. En dat allemaal, och, met enorm veel graagte.

Vieren hebben we al gedaan. Afgelopen zondag. Kroontje, kaarsje, taarten, cadeautjes… Cliché kan ook leuk zijn. Voor mij was het ietwat apart omdat heel mijn familie er was: mijn ouders samen aan één tafel, na een scheiding meer dan 30 jaar geleden is dat niet zo evident. Naast halfbroer, halfzus, schoonouders, mijn tante en oom die ik als surrogaatouders beschouw, peter en meter, schoonzus… Dan toch soms ben ik een familiemens. En kan ik me wentelen in gezelligheid.

Als ik eraan terugdenk, schiet de melancholie al in mij. Dat het eerste verjaardagsfeestje van mijn kind al voorbij is. Dat ik überhaupt ooit een kind zou hebben zeg. En wat voor één!

Bij deze zéér veel dank aan voor de kaartjes en sms’jes. Ik wist niet dat je er eigenlijk zelf ook een verjaardag bij krijgt.

En omdat ik nu besef wat voor een immens drama het moet zijn voor de ouders: mijn steun aan vader en moeder Van Holsbeeck. Dit is geen political correctness, neen, ik heb me de voorbije dagen al meermaals week gevoeld bij de berichtgeving over die moord. En neen, ik ben niet zachtaardig geworden, ik ben gewoon ook een vader.

Janneke, merci voor 1 jaar plezier!

Mocht ik 10 jaar ouder zijn, ik zou nogal een fan zijn geweest van The Police. Zeker van. Vorig jaar miste ik ze in het Sportpaleis wegens Sting zonder stem. En tijdens hun comeback op Werchter Classic was ik op vakantie. Dus neen. Ach, er zijn nog clipjes zoals het onderstaande. Niet hun grootste hit, wel één van hun allerbeste nummers: “Walking on the moon”. Let op de cool en de poses van die tijd.