Vorige week zijn we er weer mee begonnen: mijn improclubje is het seizoen gestart. En wat een seizoen: de wekelijkse optredens op dinsdag in onze eigenste comedy club, de “Bal Infernal” in Gent. Daarnaast een toernee langs culturele centra met Neveneffecten, onze zesde Comedy Award in de Minard, de viering van ons tienjarig bestaan in de Vooruit… Een erg druk jaar en daar heb ik als voorzitter zo mijn handen mee vol. En wie ons nog nooit gezien heeft, kan er dit jaar niet meer onderuit.

Maar ondertussen speel en presenteer ik nog mee met de anderen, vorige week het seizoensbegin op het City Sounds-festival in Dendermonde. Erg aangenaam was het en de twee andere optredens van ons bleken volgens de spelers (ja, we zijn met veel en kunnen zo continu de ploegopstelling wisselen) ook dik oké.

En komend weekend is het ook weer zover: het Lunatics-weekend. Initieel bedoeld als teambuilding, gaandeweg geëvolueerd tot een bende zotten bijeen die volgens een thema zich een weekend amuseren. Deze keer geen thema, wel een opgelegd personage. En ik ben blijkbaar Romeo Montague (Montecchi). Wat Shakespeare, ik ben er altijd mee gediend. De cape is gehuurd, de dolk is mee, het kleurige hemd ligt klaar, nu nog wat flarden van “de bard” uit het hoofd leren.

En maar declameren een heel weekend lang. Hoe barokker, hoe liever. Ergens bij Charleroi, tussen de bossen.

“Her beauty makes This vault a feasting presence full of light.”

Of nog:
“They may seize
On the white wonder of dear Juliet’s hand
And steal immortal blessing from her lips,
Who, even in pure and vestal modesty,
Still blush, as thinking their own kisses sin.”

Mijn vrouw, ook al jaren lid annex productiemedewerker bij ons, mag Nicole Josy (van Nicole en Huguette) zijn. Ha! Zowat dertig mensen, allemaal serieus bezig in het dagelijkse leven, maar allemaal met nét die afwijking die ervoor zorgt dat ze op en rond een podium willen staan in hun vrije tijd. En een heel weekend lang de zot van ‘t spel zullen zijn. Grote kleine kinderen, niets dat schoner is.