Teruggevonden! Ik was een dag of vijf mijn sleutels kwijt. Ik moest het even doen met de sleutels van vrouwlief. Ambetant want ik wil ook zonder haar nog in huis kunnen geraken, nog kunnen rijden, nog in mijn kast op mijn werk kunnen… Afijn, op een plaats waar ik al veel had gezocht, heb ik ze gevonden. Klaar voor een nonchalant 2009!
Exemplarisch voor de voorbije weken: een hoop dingen moesten worden gedaan en ‘t was behelpen om alles rond te krijgen. En zoeken naar hoe je dat doet. En bemerken dat er nog een hoop dingen liggen te wachten, dat ik amper heb kunnen bloggen, dat ik altijd achter lig op schema’s en zo meer.
Beterschap in 2009, na een al bij al mooi jaar. In 2008 was Sporza vaak een uitdaging (met als hoogtepunt de Olympische Spelen), heb ik me fantastisch geamuseerd met mijn improviserende collega’s van The Lunatics (op en naast het podium), waren er aangename trips naar de Provence, de Bourgogne en Zeeland. Ook heb ik geweldig gelaveerd middenin mijn sociale verslaving: tof dat al die vrienden er zijn. Bovenal heb ik zéér genoten van de kleinste bij ons thuis, die van een bijna platte baby tot een heuse peuter is uitgegroeid. Aandoenlijk, nog altijd.
Het was ook het jaar dat het me moeilijk maakte om een eindejaarslijstje te vullen: weinig boeken gelezen, amper één film bekeken in de bioscoop (“Loft”, wat ik goed vond zonder meer). Wel knappe concerten gezien van Leonard Cohen, Nits en Bloc Party. Goeie nieuwe plaat ook die van Bloc Party, net als die van The Last Shadow Puppets bijvoorbeeld. Af en toe goeds gezien op tv (één én Canvas vooral), mooi theater gezien van bijvoorbeeld Compagnie Cecilia én veel genoten van allerlei op Radio 1.
Ik zwaai met clichés voor 2009: voor iedereen vrede én een goede gezondheid. Zeker dat laatste. Zelf eigenlijk het hele jaar door gesukkeld met kwaaltjes en vooral met mijn ziekenhuisaffaire. Ik wil eens een goed gezond jaar.
Ik wil ook professioneel vooruit gaan, iets met mijn sluimeringen doen en wie weet ook op de planken nog eens iets nieuws proberen. En vooral, dat Janne maar blijft vooruit gaan…
‘t Beste voor iedereen en een wens van heel de ménage: doe oorlogen, crisissen en beurscrashes vergeten en maak er iets moois van!
Omdat mijn werkgever me min of meer dwingt tot objectiviteit heb ik me in heel het verhaal over de regeringscrisis niet gemengd, of er toch niets over geschreven. Nu wel even want enkele dingen vallen mij op in de nieuwe regering, in de ploeg met als hoofding Van Rompuy I:
- Exact 15 ministers en 7 staatssecretarissen: buitenlanders zullen denken dat België zijn grondgebied heeft vertienvoudigd (zeker als je de andere regeringen en parlementen erbij telt; wie als politicus geen minister is, lijkt wel een loser)
- Aanblijven tot 2011, zonder ruzie en twist en crisis? Nou moe!
- De comeback van De Clerck, Van Rompuy en de exit van Vervotte? Le nouveau CVP est arrivé. Mooi, het leven is mooi.
- Dewael naar de Kamer? Galant wegpromoveren, en schoolvoorbeeld.
- De Gucht opnieuw minister ook al weet ie dat ie waarschijnlijk Europees commissaris wordt? En dan vervangen door Leterme, dat scenario zou al klaar liggen: zucht.
- Positief: ik geloof in mensen als Vanackere, Van Rompuy, Onkelinx, De Padt en Magnette. In anderen ben ik het geloof volledig verloren.
Ik weiger mee te huilen met de wolven in het bos, ik weiger in te stemmen met de vaak holle retoriek van de burger die alle politici over dezelfde kam scheert, maar ik moet toegeven dat ik wat de voorbije weken en maanden is gebeurd als een dieptepunt in goed bestuur catalogeer. Pijnlijk en met een hoog blundergehalte. Ach, het Belgiekske, Magritte zou ervan smullen! Nu hopen op een progressief réveil.
Ik was mijn vleugels afgesneden, gecensureerd, ingekapseld, bedwongen, gedwongen en gegijzeld. De voorbije tijd sukkelde mijn Wordpress-editor wel eens met plugins, spam en andere beperkingen. Ik kon zelfs niet inloggen, ik geraakte niet verder dan het openingsscherm begot.
Zo ook weer goed een week geleden. Ik kon nergens meer op, kon geen letter meer schrijven, was gedwongen tot toekijken en berusten. Einde blog, zo leek het wel. Ergerlijk en frustrerend. Ook al heb ik een zekere “schrijfdip”, alhoewel neen, gewoon geen tijd om me eraan te zetten. Maar als je dan iets wil schrijven, dan wil je ook dat het kàn. Niet dus.
Maar twee vrouwelijkewizards en een andere onderzoeker hebben me bijgestaan en hebben ervoor gezorgd dat alle ziektekiemen weg zijn uit heel het systeem. Ik kan weer schrijven! F*uck the system, s*uck the fystem! Ik ben terug! Na een week gedwongen radiostilte.
Ik heb weer vleugels, ik heb weer een forum, ik heb weer ruimte en ik kan weer vrijelijk tekeer gaan. Straks meer. Later meer. Vive ma liberté!
Met een goeie vriend/Lunatic/collega én een kennis van mij als protagonisten. En nog vrienden in de redactie. Canvas kiest duidelijk nog voor comedy van eigen bodem, er is inderdaad meer dan de BBC alleen. Allez, ik ben benieuwd wat het wordt allemaal: “Zonde van de zendtijd”, binnenkort op uw kijkbuis of flatscreen.
Doet er me trouwens ook aan denken dat ik vier andere zielsverwanten nog bloggewijs moet feliciteren met hun sterke tweede reeks. Heren van Neveneffecten, bijzonder mooi gemaakt allemaal. Proficiatijn! En tot op de planken binnenkort.
Vanochtend heb ik veldrijder Niels Albert geïnterviewd. In een ietwat afgelegen, bijna obscure zaal in Brussel. Ooit heb ik daar nog impro gezien zelfs.
Parking vinden was geen evidentie daar en dus heb ik een wandeling gemaakt in Sint-Joost-ten-Node. Langs de Aambeeldstraat, de Waterkrachtstraat, langs het hoofdkwartier van de CDh (die oranje gevel met al die getekende gezichtjes), langs leuke restaurantjes en rustige pleintjes.
Als het droog, zonnig en niet te fris is, is Brussel soms wel petit Paris. Ik ben een provincialist die verknocht is aan Gent, maar dit moet ik nu eens toegeven.
Het is niet mijn gewoonte om hier filmpjes van eigen makelij te zetten, bij mijn weten is het zelfs de eerste keer. Maar het gefilmde onderwerp is dan ook wel zowat het belangrijkste in mijn leven geweest de voorbije 15 maanden. En zal dat blijven. En vooral, ‘t is grappig en kort: haar eerste stapjes (intussen wandelt ze al heel erg vlot) én het dagelijkse showmoment (van wie heeft ze dat?) op de verzorgingstafel. Heerlijk.
Ik ben nog eens naar het NTG getrokken. De reden was eenvoudig en tweeledig: een stuk van Samuel Beckett (als student was ie één van mijn absolute favorieten en ik regisseerde zelfs ooit nog een “Wachtend op Godot”) én Steven Van Watermeulen als acteur. Die in een werk met maar één acteur zijn hele palet kon uithalen en uitsmeren.
Regisseur Johan Simons doet het met een sober decor. Een bureau en een kast in plexiglas, waar banden, spoelen en bananen werden uitgetoverd. Want dat staat centraal in het stuk: het personage Krapp dat verouderd, verlaten, gefrustreerd en zo goed als blind terugblikt op zijn verleden, met behulp van een stemopname van 30 jaar geleden. Achter het bureau een berg keien, waar Krapp zijn kleren uithaalt en flessen cava vindt. En voor de rest een zwarte, houten achterwand en een wit theaterlicht rond Krapp gecadreerd.
Krapp (Van Watermeulen) komt volledig naakt de scène op en heeft dan zowat een kwartier nodig om zijn eerste woorden te prevelen, om zich te kleden en om de vaart in het verhaal te krijgen. Toen al voelde ik dat deze “Krapp’s laatste band” het publiek niet echt kon meeslepen, het hele ding kwam toch iets te afstandelijk over. Toen ook al viel me op dat Steven Van Watermeulen alles aan het geven was om zijn personage in te kleuren. Dat wel.
Langzaamaan kwam de schwung in het stuk en in de beleving ervan en het moet gezegd: Van Watermeulen ademde Krapp, liet de gebroken man zien, in tranen en zweet. De pijn en de wroeging gulpten van het podium, zijn strompelen over de scène was een metafoor voor zijn eigen ellende.
Of zoals het NTG het zelf omschrijft: Dat is wat deze monoloog zo doet ontroeren: we zien voor onze ogen hoe iemand probeert de intensiteit van het verleden te herbeleven, iemand die zich hortend en stotend en stamelend van herinnering naar herinnering sleept, en die daardoor uiteindelijk een ander soort intensiteit weet te bereiken: die van het herinneren zelf.
Marcel Möring schoot me te binnen. Hij schreef: “De herinnering is één groot verlangen”. Dat werd hier ook getoond, zij het te weinig appelerend richting publiek.
Ik vrees te moeten zeggen dat het universum van Beckett een moeilijke hap is geworden. Oudere knarren als pakweg Molière of Shakespeare hebben de tand des tijds overleefd, Becketts taal (in een bewerking van Peter Verhelst) is een verouderd en gerimpeld iets geworden. Over Van Watermeulen eigenlijk niets dan lof: een superbe acteur, die het ook moet doen met de tekst.
“Krapp’s laatste band” is in onze contreien ooit historisch geweest, door een vertolking van Julien Schoenaerts. Deze versie haalt dat niveau niet, maar dat ligt eerder aan het rigiede en stilaan ontoegankelijke van Beckett (en dan is dit stuk nog toegankelijker dan veel ander werk van de Ierse Nobelprijswinnaar). Laat ons zeggen dat het theater is van een andere tijd. ‘t Doet me er wel aan denken dat Van Watermeulen een fantastische Hamlet zou kunnen neerzetten.
Het overkomt me af en toe dat ik omver geblazen word door een nieuwe stem, een nieuw lied, een nieuwe stijl. Van de week ontdekte ik bij Wim een pareltje.
Het gaat om ene Selah Sue. Een jong meisje, 19 amper, een fragiel meisje met wat je denkt een breekbaar stemmetje. Tot ze haar stembanden laat vibreren. Jongens, jongens, dat is de Joss Stone van de Lage Landen.
Blijkbaar is ze niet zo onbesproken. Hier en daar al wat opgetreden, voorprogramma van Milow, al bij Peter Van de Veire geweest in zijn show én vooral ook een frisse verschijning. Ik zal eerlijk zijn: ze mag wel eens komen aperitieven in Château Decroubele, heel graag zelfs, zo eerlijk ben ik ook wel. En wat ze maakt van haar nummer “Raggamuffin’”, dat is een soulstem pur sang, een negerin met een jong, blank velletje.
En hoe zij het woord “raggamuffin’” uitspreekt, het is bijna tot de verbeelding sprekend. Waaw.
Ik ontdekte dat ze ook al op klara.be prijkt, met een filmpje uit “De rode loper” zowaar, dat heeft ze ook al gehaald. In de gaten te houden, dat talentje uit Leuven, zegt de gemankeerde recensent in mij.
Ik behoor tot een leeftijdscategorie, tot een generatie die huizen koopt, kinderen maakt en langzaamaan een definitief pad kiest in het leven. Leuk en joladiejee en zo voort.
Jammer genoeg behoor ik ook tot de leeftijdscategorie die weinig of zelfs geen grootouders meer heeft (ik ben in dat laatste geval). Ook dat ik af en toe al eens ouders van vrienden zie wegvallen. Zo ook heel onlangs. Een té jong en té onverwacht overleden ouder, tragische verhalen zijn dat altijd.
Het stemt me triest dat het me overkomt en vooral dat het vrienden van me overkomt. Het doet pijn en het doet me beseffen dat ik nooit overweg zal kunnen met het feit en de wetenschap dat geliefden verdwijnen. En dat er ooit eens een dag komt dat mijn dichtste dierbaren er niet meer zullen zijn. En dat ik er niet meer zal zijn.
Vreselijk eigenlijk en het maakt mijn geest somber. Soms toch.
Vader zijn gaat vaak gepaard met trots. Ik had het weer gisteren. Toen Janneke haar kruipparcours goed aflegde en het zo goed als perfecte shot afleverde. Een “cut” weerklonk en zowaar applaus van de hele crew. Ook de volgende take ging vlot.
Ja, mijn dochtertje heeft meegespeeld in een film. Drie draaidagen duurde het, de ene keer al vlotter dan de andere keer. Met baby’s weet je immers nooit op een filmset. Eén van de gevaarlijke B’s als je een film maakt: baby’s, bejaarden, beesten en boten. Allemaal elementen die menig regisseur grijs haar hebben bezorgd. Kwatongen beweren dat sinds kort de categorie “BV’s” daar ook bij hoort.
Over het hoe en wat kan ik nog niet veel zeggen, op verzoek van de productie. En foto’s en video’s mogen al zeker niet. Maar in het najaar van 2009 gaat de prent in première. Dan kan ik meer vertellen. En dan is het kleintje alweer bijna een jaar ouder, wellicht is ze dan totaal anders dan ze nu is.
Niet dat ik haar ergens wil induwen, ‘t is eerder toevallig gekomen en het is een vriendendienst ook, maar het was wel heel erg leuk om te doen en ‘t is een mooie souvenir voor later voor Janne, denk ik. Ons filmsterretje voor drie dagen.
En een uur na de feiten vond ze haar koek en haar mandarijn alweer stukken interessanter. Om maar te zeggen…
Ik zie het volgende lijstje nogal veelvuldig opduiken in de blogosfeer de voorbije dagen. Honderd dingen die je in je leven al hebt gedaan of niet hebt gedaan. Niet dat daar iets valt uit af te leiden op het gebied van levenskwaliteit of zo, maar wel leuk om in te vullen. Vetjes betekent dat ik het heb beleefd. Gewoon, “normaal”, wil zeggen dat het me misschien nog overkomt…
1. Started your own blog (evident) 2. Slept under the stars (met vrienden in de Ardennen) 3. Played in a band (niet noemenswaardig, maar met “The Trumpets” wilden we nochtans de wereld veroveren, met mezelve als zanger)
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity (gegeven, ja zeker, maar nooit meer dan ik aan kon)
7. Been to Disneyland (lijkt me niets, maar met een kind weet je maar nooit) 8. Climbed a mountain (menige berg en gletsjer in Oostenrijk)
9. Held a praying mantis 10. Sang a solo (meerdere keren in het improtheater en met mijn cabaretgroepje “Flegma”)
11. Bungee jumped 12. Visited Paris (meermaals, de laatste keer om mijn trouwfoto’s te trekken)
13. Watched a lightning storm at sea 14. Taught yourself an art from scratch (een heel klein beetje piano, maar met te weinig resultaat om erover te mogen pochen)
15. Adopted a child (ik steun Foster Parents, maar da’s niet echt adopteren) 16. Had food poisoning (zeker, sindsdien eet ik nooit nog pickels en ajuintjes)
17. Walked to the top of the Statue of Liberty
18. Grown your own vegetables 19. Seen the Mona Lisa in France (schoolreis naar Parijs) 20. Slept on an overnight train (jaaaah, de eerste reis met mijn toenmalig lief en huidige vrouw, richting Firenze, heer-lijk) 21. Had a pillow fight (wie niet?) 22. Hitch hiked (zij het maar enkele keren) 23. Taken a sick day when you’re not ill (jaren geleden, maar nog eens sorry) 24. Built a snow fort (niets kinderlijks is mij vreemd)
25. Held a lamb 26. Gone skinny dipping (voor het laatst op vakantie in de Provence)
27. Run a Marathon
28. Ridden in a gondola in Venice (wil ik wel nog eens doen)
29. Seen a total eclipse 30. Watched a sunrise or sunset (meermaals, ik herinner me Nerja, Algarve, Andalusië, Toscane…)
31. Hit a home run
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person 34. Visited the birthplace of your ancestors (ik kom er zelfs heel vaak)
35. Seen an Amish community 36. Taught yourself a new language (zelf een basis aan Italiaans ingestampt) 37. Had enough money to be truly satisfied (elke dag kus ik mijn pollekes dat ik niets tekort kom, er zijn er miljarden in de wereld die dat niet kunnen zeggen) 38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person (één keer op reis met mijn lief, één keer op huwelijksreis met het lief dat mijn vrouw was geworden) 39. Gone rock climbing (met school en met mijn vader) 40. Seen Michelangelos David (ja, op de Piazza della Signoria in Firenze, al is dat maar een kopie) 41. Sung karaoke (specialiteit: “Daar gaat ze” van Clouseau, jaja)
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa 45. Walked on a beach by moonlight (met vrienden tijdens nachtelijke escapades) 46. Been transported in an ambulance (jammer genoeg)
47. Had your portrait painted
48. Gone deep sea fishing 49. Seen the Sistine Chapel in person (enkele weken na de verkiezing van de nieuwe paus, ik ging er volledig in op) 50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris (wonderlijk)
51. Gone scuba diving or snorkeling 52. Kissed in the rain (ik weet nog zo waar en wanneer, de rest is privé)
54. Gone to a drive-in theater (véél theater gezien, maar altijd in een zaal) 55. Been in a movie (in een tv-serie eens, in een videoclip ook)
56. Visited the Great Wall of China 57. Started a business (tenminste als ik de vzw die ik voorzit als een business mag zien, wat het ook wel is)
58. Taken a martial arts class (lijkt me vreselijk)
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Girl Scout Cookies
62. Gone whale watching 63. Got flowers for no reason (bloemen gekregen, wellicht mét reden, maar allez) 64. Donated blood, platelets or plasma (ik heb mijn eega voor de tweede keer gezien bij het bloed geven, daarna was de bal aan het rollen, sindsdien nooit nog bloed gegeven eigenlijk)
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter 69. Saved a favorite childhood toy (mijn gele beer met groene broek en mijn aapje met de kapot geknabbelde oortjes)
70. Visited the Lincoln Memorial 71. Eaten Caviar (bwah, trekt op niets, zoals zoveel zogenaamde delicatessen)
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades 75. Been fired from a job (ja, al was het in “onderling overleg”) 76. Seen the Changing of the Guards in London (samen met vijf anderen, van wie drie ervan nog altijd mijn goeie maten zijn)
77. Broken a bone
78. Been on a speeding motorcycle
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book (ik hoop dat het er eens van komt) 81. Visited the Vatican (ik ga zelden nog een kerk binnen op vakantie, na de kathedraal van Sint-Pieters heb ik het mooiste en indrukwekkendste wel gezien) 82. Bought a brand new car (mijn huidige, dierbare Golf)
83. Walked in Jerusalem 84. Had your picture in the newspaper (comedy gedaan en aan het doen, tv gedaan, een vzw voorzitten én “in de media” werken, ‘t zou raar zijn dat dat nog niet gelukt was)
85. Read the entire Bible
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating 88. Had chickenpox (maar ik weet er niet veel meer van)
89. Saved someone’s life 90. Sat on a jury (jury’s voor comedywedstrijden en in auditiejury’s) 91. Met someone famous (ik interview nogal vaak bekende mensen, maar om nu te zeggen wereldberoemd, neen, niet zoveel, maar iemand als Eddy Merckx kan wel tellen eigenlijk) 92. Joined a book club 93. Lost a loved one (wie niet?) 94. Had a baby (mijn vrouw heeft Janne gebaard, maar ik ben wél een trotse papa)
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake 97. Been involved in a law suit (politierechtbanktoestanden, dwaas verhaal) 98. Owned a cell phone (hallo?) 99. Been stung by a bee (vorig jaar nog, op een terras in Temse) 100. Read an entire book in one day (ik herinner me “De naam van de roos” van Eco, “Het grote verlangen” van Möring, poëzie van Brecht en toneelstukken van Beckett)
Zo, een score dan: 48/100. Ik heb nog veel te beleven. Nog niet eens aan de helft van mijn leven en mijn belevenissen. Ik mag het hopen. Zo’n 80 jaar worden, het is toch een ambitie. Een stille hoop. Voor wat het waard is allemaal.
Update: Blijkbaar naast liften gekeken, ook gedaan dus. Alsnog 49/100.
Aan het pennen, nachtelijk, in de al bij al gezellige bar van een hotel in Renesse, ten noorden van het eiland Schouwen-Duiveland, in Zeeland dus. Een regio die zo Hollands is als maar kan zijn. Het vlakke land, koeien, molens, wind, weer en water, vooral veel water.
Dit is het gebied ook van de grote watersnoodramp van 1953, onder meer beschreven in een boek van jeugdschrijver Jan Terlouw: “Oosterschelde, windkracht 10″. Gevolg van die ramp zijn de Deltawerken natuurlijk, het bekijken meer dan waard.
Hier met interessant gezelschap trouwens. Beetje rondwandelen, maar het is hier grijs, winters en koud en we hebben twee al bij al kleine kinderen mee, dus we houden het kalm en kiezen op tijd voor de warmte van een tearoom of een café.
Vooral zie ik dat ik enorm hou van dit land, dat ik toch ooit eens een tijdje in Nederland wil wonen en werken (NOS, ik kom eraan!), dat Heineken eigenlijk best meevalt (ja, kruisig en stenig me nu maar) en dat het mondige volkje hier me ook charmeert. Niets nieuws onder de zon, de volgelingen van Wilhelmus van Oranje hebben me altijd al bekoord.
Hier ook gemerkt dat in Nederland alles nog altijd strakker, veel gereglementeerder en afgelijnder gebeurt dan bij ons. Kort gezegd: de ochtend voor het vertrek heb ik een zware livingstoel op mijn teen laten vallen. Bloeduitstortingen onder de nagel en zo, een dag afgezien en “gemankt” als een kreupele, moeten laten doorprikken door dokter Flach uit Renesse en gemerkt hoe alles hier bijna Excel-gewijs verloopt. Strikt en zoals afgesproken.
Een geboren chaoot als mezelve houdt daarvan. Structuur in het wazige waas des levens. Eindelijk. Lang leve Zeeland!
Update: In de terugkeer even halt gehouden in Zierikzee. Dat lijkt me een stadje om te onthouden, amper 1 uur en 20 minuten van Gent. Ik doe er regelmatig eens langer over naar mijn werk. Een beetje rijden en je bent in een ander land en een andere cultuur. Waarom wachten op Azië of Afrika?
