Van de week goed geluisterd naar de nieuwe van Bloc Party, “Intimacy”. Enkele dijken van nummers staan erop, waaronder “Ion square”. Een schoolvoorbeeld van hoe je lagen in een nummer langzaam kan laten ontploffen. En voor wie het videootje uitkijkt: je krijgt er nog een blauw, geïoniseerd schilderij bovenop.

Even updaten met mezelf…

* Lunatic Comedy Club-feest was OK – check
* 10 jaar “Le Bal Infernal” idem – check
* Een week regelmatige diensten kloppen heeft zo ook zijn nadelen – check
(meer verkeer, je ziet je kind minder en het fenomeen metro-boulot-dodo van Camus, de moderne mythe van Sisiyphus, dringt zich meer op)
* Je slechtste impro in jaren spelen, zet je met de voeten op de grond – check
* Een verrukkelijke BV interviewen bij haar thuis om haar op zondag haar verhaal te laten doen op “Sporza” is best aangenaam – check
* Tia Hellebaut die ermee kapt, het was schrikken, een grote verdwijnt – check
* De Sint kwam langs en de blokjes werden goedgekeurd – check
* Er staat een ouderwetse avond te wachten met twee, etentje en eens “Loft” gaan bekijken – check

En daarna op naar de Zeeuwen!

De laatste tijd heb ik iets minder gefotografeerd dan anders. Druk bezig en bovendien moet je er vroeg op de dag bij zijn of er is een manifest gebrek aan goed licht. Zeker in de winter. Dan voelt een mens zich wat schuldig omdat ie zijn tempo niet aanhoudt, terwijl mijn eega wel gelijk heeft als ze zegt “dat dat kindje geen foto’s tekort zal hebben in haar leven”. Enfin, nog eens een triootje prentjes…

En zoals de titel laat vermoeden… Janne stapt. Ze kroop snel, stond snel recht, was snel in haar bewegingen, maar stappen, neen, dat mocht nog wel even wachten. Tot de crècheverzorgsters afgelopen dinsdag zeiden dat ze had gestapt. En zowaar, ze demonstreert het nu al enkele dagen.

Stappen is veel gezegd, het is schuifelen om vooruit te geraken. Behoedzaam, voorzichtig, in volle concentratie, letterlijk voetje voor voetje. Ik vind dit nogal symbolisch: na exact 14,5 maanden (tussen 17 september 2007 en 2 december 2008) is de babyperiode afgesloten, we hebben een peuter in huis.

Ontdekken nu die wereld: ‘t is één grote zotte boel, maar ‘t kan erg plezant zijn! Stap, Janne, stap!

On-waar-schijn-lijk… Of zoals vriend D. zei: “Jommeke heeft veel gedaan voor het taalonderwijs”. Geweldig stukje televisie.