Precies al een tijdje geleden dat mijn godinnetje hier wat prentjes kreeg. Voor familie en volgers, om maar te zeggen dat er een hoop kiekjes zijn toegevoegd aan de Flickr-set.

Ik heb meer dan een week niets meer geschreven. Geen zin, geen fut, te zeer aangedaan. De veelbesproken gebeurtenissen in Dendermonde hebben me diep geraakt. Alle wereldellende trekt een weldenkend en rechtgeaard mens zich aan, maar zoals deze keer is het nog nooit eerder gebeurd.

Als vader met een kind van 16 maanden in een crèche is de absolute empathie natuurlijk niet veraf. Afschuw, verbijstering en medeleven, het heeft me door elkaar geschud.

En dan nog deze week, een drama voor mijn schoonzus en mijn schoonfamilie en mijn vrouw. Elke is anders, heeft een mentale stoornis en is autistisch en moet nog eens haar instelling verlaten richting de psychiatrie. Erg genoeg, maar overkomelijk. Maar als een instelling in Melle haar dan gewoon weigert omdat ze blijkbaar een moeilijke patiënte is, tja, dan weet ik het niet meer.

Instellingen die ervoor gemaakt zijn om hulp te bieden, om te begeleiden en te helen, weigeren gewoonweg. Omdat het niet in hun kraam past, omdat de willekeur daar regeert, omdat ze liever kiezen wie wel en wie niet. Meer dan 60 jaar geleden was er een verderfelijke ideologie die ook zo in elkaar stak. Een groteske vergelijking? Wel neen, integendeel, volledig terecht en ik neem mijn woorden niet terug. Wie niet past, is niet welkom. Het failliet van de verzorgende sector, een kaakslag voor mijn schoonouders die al heel hun leven het beste uit zichzelf halen om hun kind een beetje een draaglijk leven te bieden.

Ik ben woest, ik ben verbijsterd en ik ben ontdaan. En ik hoop alsnog op een oplossing. Lees het schrijnende verhaal maar eens, het is om van te kotsen. Zo je handen wegtrekken van de waarheid, het is een instelling onwaardig. Een pure schande.

Ten positieve is er een nieuw leven bij mijn vriend en de meter van Janne. Welkom aan het kleine verlangen, welkom Sophia.

En ook positief en aangenaam is dat een andere vriend én collega me heeft verzocht om peter te worden van zijn kind. Doe ik, zo goed mogelijk. Met dank voor het verzoek.

Gewicht en tegengewicht, slecht en goed, zalven en slaan. Vreemd om dat allemaal in ruim één week tijd te beleven. Nu meewerken aan een oplossing voor Elke, dat vooral. Ze verdient het dubbel en dik.

Gisteren was het dus Obama-dag en ik moet het toegeven: de man heeft blijkbaar een grenzeloos charisma want de kleinste Decroubele keek naar de inauguratie en begon er zowaar van te applaudisseren. Politieke opvoeding, je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen.

Applaus voor Obama from Lien en Peter on Vimeo.

Misschien wordt die Obama wel zo legendarisch dat de vraag ooit zal komen: “Waar was jij toen ie de eed aflegde als president?”. Dan is dit filmpje een bewijs van waar en wat. Veel succes, Mister President, al vrees ik dat het een calvarie kan worden, de verwachtingen zijn zo ongelofelijk hoog gespannen. Onrealistisch hoog bijna. Maar hoop doet leven.

Leuk zeg: gevonden via De Papieren Man. Je kan nu enkele van de grote schrijvers uit de geschiedenis laten voorlezen uit eigen werk. Zo ook Gustave Flaubert die voorleest uit zijn geweldig boek “Madame Bovary”. ‘t Heeft iets, in zekere zin.

Morrissey zong al over “Hang the DJ” en legde de tragiek bloot van de platenruiter. Je kan maar fout doen. Ik was nog eens zondagsdraaier in “Trefpunt” en ‘t was een lastige. Je draait voor een café vol muziekliefhebbers en zelfs -kenners en die hebben zo hun verzoekjes. Een bloemlezing…

Heb je niets harders?
Echt “Come on Eileen” niet mee?
Waar blijft Jimi Hendrix?
Zeg, speel nu eens Rage Against The Machine!
‘t Zijn hier oude zakken hé, geef ze eens hun muziek.
Oe geen Arabische muziek bij? Gij zijt racist of wa? (waarna ze uit de bol gingen op “Aïcha” van Khaled, vreemd)

Nu, gelukkig waren de meeste reacties positief en ik heb mensen kunnen verrassen met Thomas Newman, Madredeus, Esta Loco, Paul Weller en Wim Mertens zowaar.

Maar ‘t blijft me bij. Iemand van ruim in de dertig die doodongelukig was omdat ik “Killing in the name of” van Rage Against The Machine niet speelde. Zo een krasse post-revolutionaire die het nummer blijkbaar connoteerde met haar dadendrang, haar jong geweest zijn en haar maatschappijkritiek.

Ach, ik heb het nooit gehad voor de protestsongs van mijn generatie. Dat van RATM of godbetert “Smells like teen spirit” van Nirvana. Ik vond dat maar niets. Dan liever “Rumours of War” van Billy Bragg bijvoorbeeld, wat me al tot tranen toe beroerde.

Wat onthou ik? Dat Led Zeppelin, Iggy Pop, The Beatles en Mano Negra blijven aanspreken. En dat ik bij momenten te ingetogen draai zeker? Oude rockers, het is me wat. Maar ‘t was lachen. Minder toen één van mijn bakken vol cd’s bij het inladen op de grond donderde en enkele schijfjes het regenwater beroerden. Enkele boekjes zijn nu gerimpeld en beduimeld. Maar dat toont dat ze hebben geleefd.

Net zoals die oude rockers, sommigen zijn ook fors gerimpeld en beduimeld.

Ik postte dit videootje al eens meer dan twee jaar geleden. Mijn blog was nog maar enkele dagen oud toen. Maar nu opnieuw. Wegens de pracht ervan en ter heil en promotie van “Het laatste uur” op Radio 1, het programma met het leuke concept van evenveel presentatoren voor evenveel platen. Op zondag van 23 uur tot middernacht. Uit heel goede bron heb ik vernomen dat dit nummer erin zit deze keer: “Cars & Cars” van Nits.

En wie weet leg ik dit nummer ook op tijdens mijn draaibeurt in café “Trefpunt” (Sint-Jacobs) op zondag. Als zondagsdraaier met dienst, deze keer getiteld “The Peter Floyd Project”. Allemaal welkom!

Sinds de installatie van de nieuwe versie van de WP-editor heb ik nu ook toegang tot statistiekjes over mijn site. Die ondermeer veel vertellen over de bezoekcijfers. Heel vreemd is dat Wordpress me zowat de helft meer bezoekers toeschrijft dan Google Analytics doet. Wie moet ik nu geloven? Niet dat het van wereldbelang is, maar ik geef tenminste toe dat ik geen zin heb om te schrijven voor mijn vrouw, mezelf en een toevallige passant uit de Maagdeneilanden. Iedereen bekijkt toch zijn of haar cijfers? Iedereen heeft toch al eens aan egogoogling of egosurfing gedaan?

Intussen ook eens gekeken op basis van welke zoekwoorden er volk langskomt. Toppers in de lijst zijn blijkbaar “Ana Ivanovic”, “longontsteking”, “Bumba”, “buis van Eustachius” en “kerstman”. Kortom, surfers zijn geïnspireerd door mooie (en sportieve) vrouwen, gezondheidsperikelen en kwaaltjes, kinderen en (al dan niet gezellig) vertier. Is dat niet het leven in een notendop?

Ik ben voornamelijk een redactionele werker. Daarmee bedoel ik dat ik mijn werktijd voornamelijk doorbreng aan de Reyerslaan, in het gebouw met de DDR-look en met die betonnen erectie toren aan de voordeur.

Heel wat collega’s zijn nomaden, lopen van hot naar her, van hemel naar hel om verslag uit te brengen. Ik niet. Ik ben op de redactie en zorg daar voor interviews, sporttelexen, nieuwsberichten, nieuwsstukjes en dergelijke meer. Heel af en toe kom ik eens buiten en ‘t is weer eens van dattum. Nog eens een voetbalmatch live becommentariëren, voor zulke momenten doe je het eigenlijk wel.

Waarom ik het zo weinig doe? Tja, personeelstekort én anderen die die functies mogen invullen. Een mens moet zijn tijd afwachten zeker? Maar vanavond nog eens een pot voetbal: KV Kortrijk tegen Westerlo, voor de Beker van België. Te volgen op Radio 1 natuurlijk.

Tenminste als het weer meewil want de grasmat in het Guldensporenstadion is er blijkbaar erg aan toe na de voorbije vriesperiode. De mat zou onbespeelbaar zijn. Hoppa, daar zie ik mijn live alweer vliegen. Misschien. Hopelijk moet ik hier geen update plaatsen.

Update: Eigenlijk niet nodig, de match gaat door, ook al is het veld verre van ideaal.

Gezien en gehoord in “Terzake”…

Katleen Cools: “Ben je een socialist?”
Bert Anciaux: “Ik ben een sociaal-democraat.”
Katleen Cools: “Geen socialist?”
Bert Anciaux: “Misschien wel.”

Tja, semantiek en ideologie durven al eens gekscheren met elkaar, maar toch een vreemde uitspraak, als je ‘t mij vraagt. Zeker voor iemand die zich net heeft geopenbaard als een nieuw lid van een socialistische partij – ook al is de definitie van socialisme heel anders dan bijvoorbeeld in tijden van de BSP.

Ik hoop voor de Vlaamse minister van Sport (en bij uitbreiding voor zijn partij én voor het politieke bedrijf in het algemeen) dat ie wél een socialist is. Want indien niet kan je niets anders concluderen dan dat opportunisme om de hoek loert. En opportunisme is een eeuwig vies beest.

Trouwens, ‘t moet nogal wat zijn op familiefeestjes bij de Anciaux-clan: een stamvader die nog de oude Volksunie uitademt, een liberaal (broer van Bert) ook én een nieuwbakken socialist die al in alle mogelijke gele varianten is getooid geweest. Spektakel verzekerd daar.

En nu moet de gewezen judocoach mogelijk ook nog zijn partijnaam en zijn logo uit zijn handen laten glippen. Terwijl ie net enkele NVA’ers heeft binnengehaald. (Update:de advertentie is van ebay gehaald, enkele de domeinnaam staat blijkbaar nog te koop)

Politiek is als Real Madrid geworden. Kopen en verkopen, aantrekken en afstoten, de paringsdans der ijdele jagers. Er zijn geen zekerheden meer. Al is net dat feit een nieuwe zekerheid geworden.

Archiveringsdwang of archiveringsvrees? De schellen vallen soms van mijn ogen als ik hoor wie zoal al zijn mails (allemaal!) bewaart. Of kranten verzamelt. Of tijdschriften, jaargangen vol, tot ver terug. Ik heb dat dus niet, ik archiveer te weinig.

Ik archiveer foto’s en filmpjes ja, bijna dwangmatig bewaar ik alles van mijn reizen en van mijn dochter. En dan nog een drietal back-ups overal want het zou maar eens verloren moeten gaan. En een diefstal, een kapotte laptop of een brand, ‘t kan allemaal. Ik mag er niet aan denken dat ik foto’s of filmpjes kwijtraak. da’s definitief. Dat kun je niet kopen, da’s eenmalig, da’s niet te herstellen. Ik ben daar maniakaal mee bezig, ik wil niets kwijtraken. Ik denk er nu ook aan om mijn foto’s uit tijden toen digitalisering nog in volle ontwikkeling was te behandelen. Te digitaliseren dus, foto’s van foto’s, er bestaan zulke systemen. Niets mag weg.

Ook niet mijn persoonlijke archieven zoals knipsels of affiches uit mijn cabarettijden. Of kiekjes van impro-optredens. Of tapes met televisieprogramma’s waaraan ik heb meegewerkt. Of klankfiles van mijn radiogedoe. Hoewel ik daar soms ook te slordig in ben geweest, er kon veel meer zijn overgebleven. Ach wat.

Feit is dat ik behoorlijk weinig op foto’s sta. Het typische syndroom van de fotograaf die zich achter de lens schuilhoudt, die door zijn bezigheden zelf amper voor de lens plaatsneemt. Maar geen erg, ik ben niet zo fotogeniek.

Ik gooi ook te graag weg. Mails? Ik heb wel enkele mappen op mijn werk met materiaal in, maar graag gooi ik ze eigenlijk weg. Mijn privé mailbox bevat hoogstens 50 mailtjes. Idem met papieren, documenten, handleidingen, garantiebewijzen… Hoe meer ik bij het oud papier kan gooien, hoe beter. En soms doe je dat te snel en heb je dan net iets van vroeger nodig. Me al enkele keren geërgerd aan mezelf in deze.

Archiveren: ‘t is een gave. Maar ook een dwang en een last. Maar ook een heerlijkheid.

‘t is altijd moeilijk om mensen die je goed kent en die je apprecieert te beoordelen op hun werk. Ik ben al jaren zowat hangende in “de comedy” en heb nogal wat goede tot zeer goede bekenden zien doorstromen tot de “BV-komieken”: de heren van Neveneffecten, Gunter Lamoot, Wim Helsen, Joost Van Hyfte et alii. Je ziet ze op televisie, maar je kent ze ook anders en dat ondermijnt elke vorm van objectiviteit.

Zo ook met Henk die sinds van de week een halfbakken BV is (goed bedoeld hé, maat!) door “Zonde van de zendtijd”, dat ie presenteert samen met Bert Gabriëls. En dan zijn enkele mensen van de productie ook nog kennissen en vrienden van me. Met Henk heb ik al uren doorgebracht: vele keren impro mee gespeeld bij “The Lunatics”, staan brullen op de brug, mee op vakantie geweest en daarbij een Hollands gezelschap stiepelonnozel geluld, samen pinten gedronken en meer van die wereldverbeterende acties. Hij was trouwens ook de chauffeur op mijn huwelijk, zowaar. In zijn toenmalige geweldige oldtimer. Om het nog niet te hebben over de links tussen zijn geliefde en mijn eega.

Maar wat dan zeggen van het programma? Goed bevonden, zie. Een beetje Alloo, een beetje “Alles kan beter”, een beetje “Schalkse ruiters” en ook voor een groot deel hun eigen ding. Leuk, bij momenten hilarisch. Voor een eerste aflevering zeer oké. Of ben ik niet objectief? ‘t Kan hier en daar nog scherper, minder gespeeld en getelefoneerd (in het studiostuk), maar ‘t mag vooral in de meeste delen niet veranderen. Iets minder kwajongenstelevisie, nóg gedurfder en ‘t is helemaal goed. Trouwens erg mooi gefilmd bij momenten (die parodie op “Ik kan iets” vooral).

Ik kijk volgende keer weer, meer zelfs, ik ga vandaag eens naar een opname. En ik probeer te vergeten dat die gast met zijn haar rechtop veel weet over mij. En omgekeerd. En hopelijk weer lachen.

Gezien op het journaal: Barack Obama die luncht met zijn (nog in leven zijnde) voorgangers. Wat een bende bijeen. George Bush Sr., zelf een oorlogsprediker die toch tot in het diepste van zijn ziel beschaamd moet zijn over zijn zoon die de ene blunder met de andere flater overlapte. Het zoontje zelf, Dubya Junior, die schaapachtig en verweesd staat toe te kijken naar die kleurling met bakken charisma en veel meer intellect dan hijzelf. Jimmy Carter, die na zijn presidentiële periode pas echt iets kon verwezenlijken. En dan nog Bill Clinton, de man die een karikatuur van zichzelf is geworden, een appendix van de vrouw die hij voor de hele wereld te kakken zette.

Hopelijk is er iets uitgekomen, uit die lunch, uit het gesprek. Het besef bijvoorbeeld dat het nu toch echt eens moet gedaan zijn met de blinde waan. En dat er moet ingegrepen worden. Bijvoorbeeld al in Gaza, maar ook elders: Afrika her en der, China, Pakistan, India…

Obama, ik weet het zo nog niet. Natuurlijk ben ik tevreden dat de man is verkozen, tuurlijk is het straf en tegelijkertijd mooi van de Amerikanen dat ze hem vertrouwen. Maar toch. Ik vrees dat ie sneller dan ie zelf wil zal gebonden zijn aan dogma’s, compromissen, politieke kettingen en lobby’s. Ben ik pessimistisch? Neen begot, maar de stal van Augias uitmesten, dat is nog niemand gelukt.

Alle goede vaart over twee weken, Mister President, het zal nodig zijn. Maar ik ben geen zo-maar-believer, ik ben eerder gezond kritisch. Geef me ongelijk en verras me! En zit nooit meer aan een eettafel met die Bush-dynastie, je zou voor minder een indigestie krijgen.