Het is een onderwerp bij ons thuis, een pijnlijk onderwerp eigenlijk. Mijn vrouw schreef er ook al over. Verschrikkelijk wat in die Gaza-strook gebeurt, toch?

Rampspoed, ellendige berichten en vreselijke taferelen. En als daar kinderen bij betrokken zijn, ben je als vader nog meer geraakt. En blij dat in Surrealististan (ofte België) zulke toestanden niet voorkomen. Gebakkelei tussen politici van verschillende taalgroepen, ja. maar blind geweld, neen.

En ik wil niet de politiek correcte meneer uithangen. ‘t Staat nogal -heb ik zo de indruk- om de Palestijnen te verdedigen. Terecht, maar Hamas als een groepje onschuldigen proclameren, is toch ook een loopje nemen met de waarheid. En juist, die Israeli’s hebben fel overdreven reacties en hebben al vaker overdreven. Ik vrees dat het de pot en de ketel is.

Ach, godsdienst gebruiken als schaamlapje voor geweld, imperialisme, hebzucht, tirannie en machtswellust. Een verhaal van eeuwen oud. Wellicht al zo oud als het menselijk ras. Die Ariel Sharon, die ligt nu al drie jaar in een coma, wat zou die ervan denken? En jij daar, mijnheer de president, mijnheer Obama, je blijft toch wel zeer op de vlakte dezer dagen, niet? Yes, we can? En wat gezegd van het gebrek aan initiatief en daadkracht van bijvoorbeeld de diverse Europese overheden?

Ik kan me daar zo in opjagen, temeer omdat een eenvoudige burger als ik toch niets kan veranderen aan de situatie en moet hopen op het gezond verstand van sommige beleidslui. Mijn verstand is te klein om alles te bevatten, maar net groot genoeg om te beseffen dat ze weer enorm slecht bezig zijn, uiteindelijk niet zo heel ver van hier. Noem me een naïeve idealist, een gedemodeerde pacifist, maar veel liever zo dan een cynische apathicus.

Niets dat mooier is: een late dienst doen, thuiskomen rond 1 uur ‘s nachts en nog een glaasje Italiaanse rode wijn nuttigen. Ik kan nu eenmaal niet direct slapen, wie kan dat wel vlak na zijn werk? En dan bijvoorbeeld nog wat schrijven, bloggen of surfen met het onvolprezen last.fm aan.

Via “Start a station” dan “Monteverdi” intikken en zo op barokke toestanden van de man komen. Of op madrigalen van hem. Of een fanfarestuk van Salieri, ja, dat is die slechterik van een kapelmeester die Mozart het vuur aan de schenen legde. En als dan nog wat Bach, Pärt, Carpentier of Lassus passeert, dan kom je met een glimlach de nacht door.

Ik denk dat ik zo stilaan eens mijn diensten moet aanbieden aan Klara. Neen, niet echt, nog te vroeg. Ik kom er al eens op tijdens een nieuwsbulletin, da’s al een begin…

Onlangs weer gehoord op de radio en via last.fm en ‘t blijft een nummer dat de pure sfeer uit de hippietijd terugbrengt, al was ik toen nog niet geboren en waren mijn ouders nog jonkies. Maar goeie muziek blijft goeie muziek, door de jaren heen. Zelfs veertig jaar later. “California dreamin’” van The Mama’s and the Papa’s – wat een schabouwelijke groepsnaam trouwens.

Beste Bart De Wever,

Zowat zes maanden geleden schreef ik al eens over jou op deze blog. Of is het nu dit blog? Wat denk jij, als man die het pure Vlaams aanhangt?

Wat ik wil zeggen, is dat ik vannacht in uitgesteld relais heb gekeken naar “Nooit gedacht”. Die slinks en scheef kijkende professor die je van die lastige, levensbeschouwende en pseudofilosofische vragen stelt. En ik moet zeggen dat je optreden in dat programma me heeft bekoord. Alweer eens.

Jij hebt nochtans een conservatisme in je vezels dat ik in mijn slechtste dagen niet heb, je ideologie en je politiek denken liggen ver van mijn overtuiging, maar ik mag je graag. Oprecht, interessant, intelligent, retorisch getalenteerd, ja haast sympathiek durf ik je noemen.

Als je nog eens een goed glas wijn drinkt, of twee zoals je het zelf zei, maak me gerust deelachtig. Het zal mij benieuwen.

“Donna” is niet meer. Na zeventien jaar houdt de radiozender er mee op, maandag moet MNM de totale herleving bezorgen. Afwachten maar, maar hoe dan ook een eresaluut aan de Donna-makers van alle voorbije jaren. Ik was nooit echt een trouwe luisteraar, ‘t was eigenlijk totaal mijn zender niet, maar er is daar wel hard gewerkt. En leuk is dat ik een jaar of twee geleden af en toe wel eens wat over sport ging lullen bij pakweg Ann Reymen, Sofie Van Moll, Evy Gruyaert en ander schoons. Saluut, Donna. Succes, MNM.

Eerst en vooral beste lezer(es) wens ik je een fabuleus 2009. Simpelweg en heel gemeend.

En hoe ‘t bij mij was? Goed, dank je. Al bij al rustig, maar plezant. En die laatste cognac hoefde niet echt, want ik heb er een dag opzitten die mening Calvinist de gordijnen zou injagen. Laat ons zeggen dat ik 100 kilometer heb gereden, mijn dochter heb ik haar avondmelk gegeven en voor de rest liet ik me door haar entertainen, even heb ik met mijn moeder gebeld, ik heb geademd, ik heb weinig of niets gegeten en ik heb naar televisie gekeken, ja.

Nu, dat mag al eens, ik zie vaak tv op het werk natuurlijk (logisch bij mij), maar thuis valt dat nogal mee. En vanavond heb ik me eens laten gaan. Nieuwjaarsdag is ideaal geschikt daarvoor. En de harde schijf van de digicorder moest wat leger.

Laat ons zeggen dat ik nieuwsuitzendingen heb gezien van mijn werkgever én van de concurrent, een “Terzake” over die al bij al zotte Chinezen, “De designers” (VTM) wat me al bij al best meeviel, ook een stuk van “Het mooiste meisje van de klas” bij “de commerciële” wat me gekrulde tenen en hilariteit deed voelen. Geert Hoste zelfs op één, maar ja, ik blijf de man maar flauw vinden. Een stuk “Topchef” op Vitaya, brokken uit “Zwartboek” op de NOS, een gisteren opgenomen extra aflevering van “‘Allo ‘Allo” (zulke dingen maak je beter niet als het maar een flauw afkooksel van de echte reeeks wordt), mooie momenten met Paul Couter in de Radio 1-sessie met Arno (gezien op Canvas) en zo meer.

Maar twee absolute topmomenten toch: de finale in de aflevering van “De slimste mens van de wereld”. Collega, Lunatics-fan en “koffiemaatje” Freek Braeckman kon net geen nieuw record vestigen en zweette zich bijna een ongeluk tegen Thomas Vanderveken. Na een staaltje van wat spannende televisie is. Ik zie de quiz niet al te veel, ik hou eigenlijk niet eens van quizzen op de buis, maar dit was mooi.

Maar mijn mond is echt opengevallen bij “Van vlees en bloed”. Ik hou wel van drama van eigen bodem en zowel VTM als VRT zijn er toch straf in om af en toe met een geweldige reeks uit te pakken. “De smaak van Dekeyser” kon me al zeer bekoren (prachtig gefilmd maar hopelijk wordt het niet al te soapy), maar die “beenhouwerssaga” die ik vandaag zag, had alles: mooi gemaakt (één van de mooiste generieken die ik ooit heb gezien, die beelden van dat felrood vlees, wonderlijk krachtig), sterk geacteerd, bij momenten hilarisch (dankuwel Tom Van Dyck en Peter Van den Eede) en uitnodigend om voort te kijken, amai.

Ik las in “De Morgen” dat maker Michiel Devlieger het betreurt dat de serie het bijna logische slot op zondagavond niet kreeg. Ik hoorde enkele maanden geleden ook al die klacht van een andere Woestijovisser, maar ik neem aan dat ze “bij ons” een reden hebben gehad om het zo te doen. Hoe dan ook, top! Twee keer dankzij het productiehuis uit Vilvoorde. Het productiehuis, niet de zender.

En nu nog eens “Nooit gedacht” met De Wever of Martens. ‘t Is al laat, maar straks weer werken na een goed weekje vakantie, nog een borreltje in televisievorm dus. Of nog wat Youp van ‘t Hek met zijn oudejaarsconférence. Of wat “Comedy Inc.”. En ‘k moet nog een aflevering van “Neveneffecten” bekijken ook. Hun tweede reeks is trouwens een verzameling pareltjes geworden, ook weer gemaakt daar bij die straffe mannen.