Kijk, iedereen mag meegenieten. Van mijn ontdekking sinds kort: Ludovico Einaudi. De grote adjectievenshow: minimalistisch, bombastisch, lyrisch, meeslepend, enigmatisch en uitwaaierend. “Divenire”, che bella musica. Luisteren maar, laat de diashow van natuurfoto’s gewoon voor wat ie is. Ogen dicht, oortjes open.

Wel, als peter van Milo ben ik trots, zie. Zoals peters trots kunnen zijn zeker? Bazeke doet het goed en rustig en da’s al heel veel. Zoals beloofd een tijdje geleden, dan eindelijk een foto met goed daglicht.

En Milo heeft zelfs een mooie website gekregen. Ja jongens.

Verdomme zeg, ik ben daar zo tegen: gratis diensten die na verloop van tijd dan toch betalend worden. De radio stations op last.fm zijn heel binnenkort niet meer gratis. Godgeklaagd. Uit principe wil ik die 3 euro per maand niet betalen, ware het niet dat ik zo’n harde gebruiker ben van het ding en zo al heel veel moois heb kunnen ontdekken. Doeme toch.

Vandaag heb ik muzikant en mediafiguur Axl Peleman geïnterviewd. Hij was onze BV van de week die de sportactua bespreekt, zoals elke zondag in Sporza, op Radio 1. We hadden het over Kim Clijsters, over Steven Defour, over Mark Cavendish, Tom Boonen en Jacky Mathijssen.

Leuk gesprek, bijzonder aangename mens is ie trouwens en vooral, op een bepaald moment een vreemd tafereel. Axl, zijn boekingsagent (die erbij was) en ikzelf hadden het na de opname over onze jonge kinderen. Drie venten tesamen, met hun haar naar alle kanten (behalve Axl dan), drie duidelijke liefhebbers van de nacht en van de Spielerei en dan plots een klef moment. Nog altijd vreemd.

Ik ben geen festivalganger. Ik ben vooraf al vermoeid als ik denk aan de mensenstroom waar ik door moet. Aan de veel te dure drank- en eetstandjes, aan de rush en de rommelarij. Maar Depeche Mode komt naar ons land, op TW Classic. Dan toch maar, hun concert van enkele jaren geleden in het Sportpaleis staat me nog altijd bij.

Over enkele weken komt hun nieuwe plaat uit en “Wrong” is de eerste single daaruit. Persoonlijk vind ik het niet het beste nummer dat ze ooit hebben gemaakt, maar de clip is wel erg speciaal.

En zo is er weer eens een zondagsplaat, ‘t was een tijdje geleden.

De nacht van zaterdag op zondag, ik kom rond kwart over één Gent binnengereden. Na mijn late dienst, aan het Zuidpark. Enkele blauwe lichten staan te flikkeren, twee auto’s blokkeren de weg, een controle duidelijk. Iedereen wordt gemonsterd en gekeurd, agenten kijken in de auto’s en loeren naar de bestuurders.

Stiekem hoop ik dat ze me eruit pikken. Nog nooit ben ik gecontroleerd, nooit heb ik moeten blazen of iets dergelijks. Nu ben ik natuurlijk bloednuchter na het werk en nog scherp van geest. De agent kijkt naar mij, knikt en zegt dat ik door mag rijden. Een tweede herhaalt dat. Langs de kant, aan de tramrails aan de bibliotheek zie ik hopen auto’s staan die het object van onderzoek zijn.

Ik mag dus door. Heb ik een te brave kop? Stond mijn brilletje net goed genoeg ? Of ligt het aan het feit dat mijn haar eens niet warrig staat en dat ik eens goed geschoren ben? Is mijn melksmoel een gift? Of is het omgekeerd? Wie weet denkt mijnheer den agent bij het zien van mijn facie wel aan rampspoed. Wie weet denkt ie dat ie met mij alleen maar vodden krijgt en dat ie het maar beter zo laat? Waar baseert zo’n flik zich op?

Enfin, ik ben maar doorgereden en ik heb tenminste geen nachtelijke tijd verloren bij zo’n controle. Eenmaal thuis gekomen heb ik de cocaïne goed weggestopt. Grapje.

‘t Is weer allemaal te zot voor woorden de laatste tijd. Een puber die in Duitsland 15 mensen koud maakt, een gek die in Gent politieagenten neersteekt, een totaal verkeerd gedraaide Oostenrijker die amper spijt betuigt over zijn wandaden, maar gelukkig wel voor eeuwig en altijd wordt opgesloten.

En dan is er nog ene Herr Ratzinger. Een Duitser, ja. Maar daar kan ie niets aan doen. Waar ie wél iets kan aan doen, is aan zijn perverse, schandelijke en knettergekke commentaren. Mijnheer het pauske vindt het nodig om te orakelen dat condooms AIDS niet zullen inperken en dat het allemaal niet mag en dat homoseksualiteit een ziekte is. En nog meer van dat ziek makend gebazel en geneuzel.

Benedictus XVI gaat dezelfde weg op van zijn voorganger, Johannes-Paulus II. Ooit een behoorlijk vooruitstrevend theoloog, maar verlamd en bedwelmd door de macht en de eigenwaan begint ie de meest conservatieve onnozele praat uit te slaan. Eeuwen achter is ie, van een wereldvreemdheid die zum kotzen is.

Volgens de overlevering wordt elke nieuwe paus na zijn verkiezing op een stoel gehesen, waar een gat in zit. Een of andere Chinese vrijwilliger moet dan zijn edele delen betasten om te concluderen “Testes habet”. Omdat er ooit eens een vrouwelijke paus zou zijn geweest. Ze hadden er bij Ratzinger beter eens goed het knipmes in gezet. Duitse dragonder die hij is.

Ik -een zelfverklaarde atheïst- ken behoorlijk wat gelovige mensen. Zowel mijn vrouw als ik komen uit katholieke nesten. Geen enkel probleem mee, ik discussieer daar nooit ofte nimmer over, iedereen zijn/haar overtuiging. Iedereen heeft gelijk. Maar als die gelovigen zelf die paus al beginnen af te vallen, dan zit je met een probleem. Zonneklaar.

En die pauselijke patser mag doorgaan met zijn half-seniel discours. Dat wordt ingedekt. Het hoofd van één van de grootste godsdiensten ter wereld is een schertsfiguur geworden, iemand die gelooft in zijn eigen waanbeelden en in zijn eigen van de pot gerukte meningen. Volledig van God los.

Zo iemand maakt me woest. Een gezagsdrager die de grootste schandelijkheden proclameert. Die een eigen vorm van negationisme bedrijft. Gesteund door bisschoppen die ook maar meedoen. Niet nadenken, maar meedoen. Het failliet van de eigen godsdienst inluidend.

Banbliksems verdienen ze. Hun eigen Golgotha. Kom tot de wereld. Habemus papam? En wat voor één. Ik pleit voor een nieuwe paus. Met directe ingang. Zo’n geblondeerde Italiaanse stoot, in Dolce & Gabbana gestoken. Nog eens een vrouw op de pauselijke troon. Om alles tot bedaren te brengen

Is er nu echt iemand die nog achter heel het boeltje staat? Wie gelooft die mensen nog? Och, ik ga mijn eigen witte rook uitblazen. Het enige wat goed is aan heel die Vaticaanse bollenwinkel is de kunstschatten die ze hebben opgeleverd. Al hangt ook daar vaak bloed van onschuldigen aan. God, waar ben je als we je nodig hebben?

Ik hoorde van enkele mensen vertellen dat deze maand maart heel wat nieuwe wereldburgers oplevert. Dat er meer kinderen geboren worden de voorbije jaren, is duidelijk. Maar deze maand zou het frappant zijn. En er is iets van. Mijn petekind Milo is geboren, vrienden D. en M. feliciteer ik langs deze weg nog eens met Nand en er staan er nog te wachten de komende tijd. De toekomst, zeg ik je. Zozie, nu even Ronald Goedemont gaan bekijken en daarna mijn petekind gaan “overgeven”, zoals de vader het zegt. Vieren van de vreugde. Gelukkig is er dat nog.

Fantastisch toch, rondlopen in de stad terwijl de zon bedwelmend over Gent hangt. Toch twee keer kunnen meemaken deze week (onder meer tijdens mijn zoektocht naar Einaudi) en dat doet goed. Zo’n geweldig zonnekind ben ik niet, maar de sombere grijsheid van de voorbije maanden heb ik echt wel gehad.

En in die sfeer rondlopen in Gent, tja, da’s het gevoel van la città dat je overmeestert. Dan weet ik weer waarom ik die files richting Brussel tors en doorsta (‘t was erg de voorbije tijd, een filemagneet was ik, ik reed nog maar de stad uit of ik had het aan mijn rekker). In zo’n stad wil je maar al te graag flaneren, ‘t doet me altijd plezier als ik die toeristen zie rondstappen, dan weet je nog maar eens dat je woonplaats toch de moeite is.

Ja, ik kan me daar mateloos laten in gaan. In de liefde voor iets, in de passie voor een stad. Die van mij is. Die mij toelaat. En die mij inpalmt. Grazie mille Ganda.

Van de week, de 17e om precies te zijn, werd Janne anderhalf. Toch weer een mijlpaal. Ze is nu echt wel een peuter, een mini-mensje. Eentje dat schatert om het minste, sinds enkele dagen een school heeft, een eigen willetje begint te hebben, met een ontploft kapsel opstaat (net zoals haar vader), verlekkerd is op douchen, op rozijntjes en op vrijuit rondstappen. Mensen toch, wat zo een kind allemaal doet met de weke ziel van een vader. Op naar meer.

Laat opstaan, het bioritme is weer eens naar de knoppen. Het huis is zonovergoten, zal het dan toch waar zijn dat de lente in het land is? Koffie, mét volle melk. Lastfm opzetten. Kiezen voor Nyman Radio. De hele processie komt langs: Nyman, Glass, Mertens, Richter…En dan een nieuwe geluid. Florissant. Fleurig. Zwierig. Uitwaaierend. Repetitief. Italiaans. Ludovico Einaudi. “Divenire”. En de zon breekt binnen in het huis. Straks eens de stad in. De plaat zoeken.

Trouwens, ook ene Roberto Cacciapaglia kan een riedel uit zijn mouw schudden. Ik heb een nieuwe missie precies: de Italiaanse minimalisten doorgronden. Mij niet gelaten.

De cijfers van de CIM-meting raakten onlangs bekend. Met Radio 2 als grote overwinnaar. En “mijn” zender, tja, die gaat er -we moeten eerlijk zijn- toch tamelijk op achteruit. Opnieuw een stuk achter Stubru. Nu ja, blijkt dat de sportprogramma’s wel degelijk goed scoren, die troost hebben we toch. Nog eens alles op een rijtje:

Radio 1: 8,2 procent (komt van 9,95 procent)
Radio 2: 30,2 procent (komt van 29,3 procent)
Klara: 1,6 procent (komt van 2 procent)
Donna: 12,5 procent (komt van 14,3 procent) – MNM bestond nog niet tijdens de meting
StuBru: 9,8 procent (komt van 9,9 procent)
Q-Music: 18,1 procent (komt van 16,1 procent)
4FM: 5,9 procent (komt van 6,2 procent) – afwachten wat de vernieuwing, Joe FM, brengt
Nostalgie: 1,9 procent (komt van 0,7 procent) – goed nieuws voor vriendin S.

Een overzicht van alle cijfers daar nog eens.

Het gezamenlijk marktaandeel van de VRT-zenders bedraagt nu 62,6 procent, terwijl ruim 75 procent van de Vlamingen dagelijks naar de radio luistert. Eenvoudig wiskundig gerekend kan de VRT dus rekenen -gebaseerd op zowat 6 miljoen Vlamingen- op een publiek van om en bij de 3.700.000 gespitste oren. Niet slecht. En Radio 1 heeft dus een areaal van een half miljoen luisteraars.

Dus als ik prime time sta te kakelen (ik zeg wel “staan”, want sinds de Radio 1-hervorming staan we recht achter onze microfoon) bereik ik toch een hoop trommelvliezen. En als je dan nog eens een nieuwsbericht inleest, dan ligt het publieksaantal merkelijk hoger, een veelvoud ervan zelfs.

Kortom, er is een groot publiek. En ik ben eerlijk genoeg om te zeggen dat je het voor een deel voor dat publiek doet. Ik kan maar beter op mijn woorden letten, da’s duidelijk. Nu toch proberen Radio 1 weer richting de 10 procent te knallen.