Straks ga ik mijn vader fêteren. Hij moest nog enkele weken verlof nemen en vanaf 1 mei gaat zijn pensioen in. Gedaan met werken, gedaan met “moeten”, zoals ie me zei. Hij is 61 en ‘t is mooi geweest.

Mijn vader is één van die mensen uit zijn generatie die eigenlijk hun hele professionele leven bij dezelfde werkgever zijn gebleven. Na zijn studies in Gent, in het stadslabo in het Baudelopark (vlakbij waar ik woon) en aan Sint-Lievens. In zijn geval was de broodheer het Stedelijk Ziekenhuis in Roeselare, waar ie klinisch laborant was. Was. Dat is het nu echt wel. Zolang trouw aan één werkgever, het is mijn generatie tamelijk onbekend.

‘t Doet me ook mijn relatie met mijn vader overpeinzen. Die is vreemd. We hebben elkaar nooit veel gezien eigenlijk. Mijn vader scheidde behoorlijk vroeg van mijn moeder, zowat midden de zeventiger jaren. Toen was dat revolutionair, toen schopte je daar keet mee, toen kroop je enkele maanden tot jaren in je schulp. En toen werd ik toegewezen aan mijn moeder. En om de twee weken mocht ik een weekend naar mijn vader.

Nu, mijn vader was een bezige bij, die me al bij al weinig zag. Die kon rekenen op mijn grootouders én een fantastische oom en tante van me, die me geweldig in de watten legden en voor mijn opvoeding zéér belangrijk zijn gebleken.

Naderhand is alles zo gebleven. Hertrouwen en een tweeling die nu 18 is, dat veranderde weinig. Mijn vader en ik respecteren en appreciëren elkaar, maar of de ene de andere nu goed kent, neen, wellicht niet. Nu, hij is mijn vader, dat heeft zo zijn belang. Soms zien of horen we mekaar wekenlang niet, maar zet ons samen en die sprankel is er toch.

Stiekem hoop ik dat zijn pensionering iets verandert. Dat we mekaar meer zien, meer opzoeken. Dat ie zijn kleindochter vaker ziet, dat ie sneller eens naar Gent afreist, dat de gesprekken ontluiken. Eigenlijk hoop ik ook dat zijn pensioen hem weer aanwakkert om zijn vervlogen hobby nieuw in te blazen: hij is een getalenteerd acteur in het amateurtheater en bovenal was ie een goeie regisseur. Weer doen, pa!

Ik weet dat ie meeleest, dus zeg ik hem dat ie zijn demonen moet bezweren en er nog het meest intense moet uithalen. En wie weet spelen we ooit samen die Beckett waar we al zo lang over praten. Pa, geniet ervan! En blijf bezig! En weet me te vinden.

Gent is een bruisende stad en waar het bruist, welt ook talent op. Gent is dan ook een stad met heel wat aanstormende namen in de muzikale scene. Gentblogt heeft een waarlijk leuke, wekelijkse lijst met een top-8 van veelbelovende schijfjes.

Ik was vereerd dat ze me daar van de week vroegen om de uwged8 deze keer te becommentariëren. Ga akkoord met mij, of ook totaal niet.

En ondertussen heb ik nog eens gelinkt naar de beste stadsblog van het land. De beste stad van het land ook, al word ik nu weer vervaarlijk chauvinistisch.

Dat mijn dochter van goed 19 maanden uiterlijk op mij lijkt, kan ik niet ontkennen. Of ze mijn streken, handelingen, doeningen en kuren heeft, dat zullen we maar afwachten. Blijkbaar is ze ook lichamelijk een kind van haar vader.

Van de week ging ik langs bij mijn oorspecialist, die me kon zeggen dat de elfendertigste ingreep aan mijn trommelvliezen goed is gelukt. Maar mijn vrees is bewaarheid: ook Janne heeft slechte oortjes en sukkelt met vocht in het middenoor. Niet overdreven, maar genoeg om minder te horen en zo de spraak- en taalontwikkeling te verstoren.

Dinsdag ingrijpen, klein knipje, buisjes en klaar. ‘t Gebeurt bij zoveel koters. Maar ik ken minstens twee mensen die dicht bij de operatiekamer met een heel klein hartje zullen zitten wachten. Tot ze weer vrolijk en klaterlachend wakker wordt. Voor het goede doel is het allemaal, hoop ik. Dju toch.

Ik weet het, je moet er voor zijn, maar wat Hugo Camps in zijn sportcolumns in “De Morgen” allemaal uit zijn pen schudt, wel, ik vind dat wonderlijk.

‘t Is bijwijlen overdreven lyrisch, ‘t is vaak gelardeerd met klodders bombast, ‘t is vaak ver gezocht, ‘t is soms dubieus qua stellingname, ‘t is ook wel eens Mulischiaans erudiet (eventjes tonen wat ie kan en wat ie beheerst) en ja, het is vaak lijzig literair. En tot bloedens toe gestileerd. En soms grillig geplaatst heroïsch van toon.

Maar wil ik net ook zo zijn. Ach, was ik maar zo. Hugo Camps, ik vind dat een hele grote. Eigenlijk.

Sinds Parijs sukkel ik met een tijdsbeheersingsprobleem, ik kreeg maar niets gepend hier, te veel anders te doen. Daarom een overzicht van een tiental dagen overpeinzingen…

Parijs. Heerlijke stad, alweer als splendide bevonden. Logeren en kuieren op Montmartre, relicten vinden uit “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”, de stad overschouwen van aan de Sacré Coeur. Wandelen van aan Opéra de la Bastille langs de mooie Marais-wijk en het Place des Vosges, Centre Pompidou in zijn architecturale zotheid nog eens gezien, de Notre Dame en Ile de la Seine geplukt als getuigen van een flamboyante stad, de zon gevangen aan het Louvre en in de Tuilerieën. Geluisterd en gekeken naar wat Franse jongelingen in “Chez Camille”. Dan nog wat hotspots bekeken als La Grande Arche (ik blijf onder de indruk van dat bouwwerk), de Arc de Triomphe, de Eiffeltoren en het park ervoor. Een stad trouwens volledig in de ban van de release van de Chanel-film. De affiches met de rokende Audrey Tatou moeten nu plots wel weg, wat een onzin toch, wat een foute reflex. Dat rokers worden ingeperkt, alla, maar er zijn grenzen. Een 500-tal foto’s heb ik mee, binnenkort eens een selectie hier.

Een heerlijke impro show gehad met mijn Lunatics. Ik overwoog om te stoppen met spelen, om enkel nog te MC’en. Ik ga dat toch nog eens goed overleggen met mezelf.

De verbouwingen in de garage gaan goed vooruit, het wordt een polyvalente ruimte zowaar. Goed werk.

Dank ook aan bezoekers P., en Nike en S., goed volk. En wat wordt er lekker gekookt ten huize van volume 12 en morgen komt polly. Inschoon moment daar: de zoon des huizes die op zijn trompet een wiegeliedje speelde voor onze Janne, ze luisterde bewonderend en deed een dansje, mijn gemoed schoot vol.

Gewerkt? Dat ook, ja. Sporza blijft gaan en ik doe gretig mee.

Me ook kapot geërgerd aan de strapatsen van de kornuiten van JM Dedecker, de zelfverklaarde werkgever der detectives. Ik hoed me om hier al te veel politieke standpunten in te nemen, maar wat een bende kwartels bijeen. Die Ivan Sabbe van LDD, die zelfgenoegzaam kwam orakelen in “Terzake”, mijn broek zakte af terwijl ik mijn opstuwende misselijkheid probeerde te beheersen. Onvoorstelbaar. Het opperhoofd was beter judocoach gebleven: daarmee heeft ie geweldige resultaten geboekt, politiek gezien is ie gediskwalificeerd. Over enkele weken verkiezingen, ik doe mijn al geblutste helm aan om de nieuwe ruk naar rechts op te vangen. Zucht.

Had ik al gezegd dat ik “Mijn restaurant” fabuleuze televisie vind? Reality, ja, dus ook voor een deel gestuurd door de productie. Maar heerlijke personages, sterke verhaallijnen en professioneel gemaakt. Als het goed is, moet het gezegd: de concullega’s uit Vilvoorde scoren. Ook met hun opnieuw gelanceerde Digitext trouwens, de VRT is op dat vlak nog achter. Een uitdaging.

En we ploegen voort, op zoek naar het krink’lende, wink’lende levensding…

Zo, ik heb weer nieuwe oren. Allez, ik heb weer een nieuw buisje in mijn rechteroor sinds donderdag en ‘t klinkt allemaal weer goed. Ik heb mijn laatste MC-beurt verricht in de toernee van Neveneffecten met The Lunatics en ‘t was genieten. Fijn in Geel! Maar permitteer me nu om enkele dagen mentaal én fysiek offline te gaan. Montmartre wacht. En La Grande Arche. En la Tour Eiffel. En de Seine. En gezellig tafelen en zo. Voor het eerst in het anderhalf jaar bestaan van mijn dochter drie dagen zonder haar. ‘t Zal me benieuwen. Paris vaut bien une messe.

(foto: Goya Bauwens).

Dat het al incidentrijke weken zijn geweest tonzens thuis. We vonden het nodig om onze garage te renoveren. En uit te breiden. Moest ook wel, op de vloer kon je je benen breken. Alles was compleet naar de verdoemenis, dus ‘t was van moetens.

Wat is er intussen gebeurd? De oude vloer des verderfs is er dus uit en de muur naar een vroeger ontoegankelijke ruimte in ingeslagen. Ook de beerput is gesupprimeerd. Ruim drie containers hebben we vol gesmeten, goed voor zowat 45 ton, volgens de aannemer.

Met dank trouwens aan alle medewerkers, die al hebben gebeuld en versleept en gebabysit. Ook bloggers zijn blijkbaar behulpzame wezens. Waarvoor veel dank. Natuurlijk ook dikke merci aan de niet-bloggende beulen met dienst, de leveranciers van kruiwagens, schoppen en koevoeten en zij die stockageruimte bieden voor enkele weken.

Intussen hebben we al regenwaterputten, nieuwe rioleringen en buizen, glasdallen in wat een nieuwe (archief/bureau)ruimte wordt, stabilisé op de grond etcetera.

Nu ligt alles een week stil en daarna komt er een nieuwe vloer, afbakening van was- en andere ruimtes en de afwerking van de nieuwe kamer. Nog ietsje later krijgt de garage een lik witte verf en daarna zou alles dus moeten vernieuwd zijn en hebben we de volgende verbouwfase achter de rug. En zijn we blut. Zo gaat het leven van de huiseigenaar, die zijn eigenste Suezkanaalproject heeft.

Wie sfeerbeelden wil van steen, gruis, aarde, groeven en spleten, bakstenen en stof, kan hier eens klikken.

Eén prentje wil ik toch meegeven:

Het is zo dat de eigenares voor de vorige eigenaar (hoe heet je zoiets, een grooteigenares?) de grote garage gebruikte om de kinderen uit de buurt wat artistieke opvoeding te geven (ze was dan ook tekenlerares). Het opschrift is er nog altijd en zal -als het van ons afhangt- ook tot in de eeuwigheid blijven op de muren prijken. De geschilderde autoroute op de vloer is wel verdwenen.

Van onze overbuur én van de vorige eigenaar hebben we nog weer heel wat bijgeleerd over ons huis. Dat het twee huizen in één zijn (klopt, want eigenlijk wonen we op nummers 3 én 5), dat veertig jaar geleden iemand in de garage een soort productieruimte had voor schuurpapier, dat volgens enkele historische documenten die we hebben enkele eeuwen geleden op onze oppervlakte een fabriekje stond (ideaal, vlak aan de Leie, alles was zo op de boot op), dat de toegemetste deur in de garage wijst op de “grooteigenares” die de minnares was van de man van het huis naast ons, een deur was dan zoveel gemakkelijker. En bij het afbreken hebben we ook versteende koehorens en een oud Aladdin-achtig potje ontdekt. Naast ons is nog een slachter aan het werk geweest, daarmee. En we wonen ook dicht bij de Huidevetterskaai, dat wijst ook al op iets. ‘t Was beestenboel indertijd.

Historisch allemaal. Zal iemand over 100 jaar schrijven over ons? Over die mensen die het muurtje hebben ingesmeten? En dat in dat werkkamertje leuke dingen zijn ontstaan? Hopelijk wel.

De pauselijke patser mocht vandaag weer zijn licht laten schijnen over het Sint-Pietersplein in Rome. Met zijn gezwam, zijn misplaatst gekrakeel en zijn eigenste negationisme.

Het orakel van de schande heeft van de week trouwens weer zijn eigen aflaten verdiend want hij stuurde naar de getroffen Abruzzen-regio een potje heilig oliesel. In plaats van zijn hoofd daar te laten zien. Te druk met de voorbereidingen van de Paasviering? Man, die mens doet mijn bloed koken, echt, dat is een wereldleider die de ene na de andere connerie uithaalt.

En dat blijft maar duren, onbestraft. Ik kan er niet bij en zal er nooit bij kunnen. En als ik mij niet meer enerveer in dat papencircus mag ik afgevoerd worden, want dan is er iets danig loos met mij.

Update: Nu weigert het Vaticaan ook al mogelijke VS-ambassadeurs voor de Heilige Stoel. Een halve eeuw achter zijn ze daar, dat hou je toch niet voor mogelijk?

Tegenwoordig is er volop hipness rond Anthony and the Johnsons. Juist, die Anthony, ‘t is een speciale figuur, een aparte persoonlijkheid, een toonbeeld van androgynie, maar hij wordt al te vaak afgeschilderd als een trendsetter. Niets tegen de man/vrouw in kwestie, ik kan zijn muziek best pruimen (pun not intended), maar er waren meerderen en eerderen.

Denk maar aan Marc Almond (ex-frontman van Soft Cell, maar solo ook erg goed), aan Jimmy Sommerville (van The Communards), aan Vince Clarke van Yazoo, aan Martin L. Gore van Depeche Mode, er is tegenwoordig ook nog Gregory Frateur van Dez Mona… Zeg, leer me geen janettenmuziek kennen, ik weet er alles van ook al ben ik een notoire volbloed heteroseksueel.

Maar wie al te vaak vergeten wordt, is één van dé fenomenen uit de tachtiger jaren: George Alan O’Dowd, zeg maar Boy George. Die solo knappe, ja, zeg maar androgyne nummers heeft gemaakt. Maar die vooral een pure klassieker heeft geproduceerd met zijn “vriendjes” van Culture Club: “Do you really want to hurt me”. Genieten, toch wel. Laat komen, die dark room!

Dé vrouwen uit mijn leven, simpelweg. Opvallend hoe “groot” Janne wordt trouwens. Een mini-mensje tegenwoordig, een peuter, die continu brabbelt en kwebbelt, een eigen karakter begint te ontwikkelen, maar mij vooral continu doet beseffen hoe week mijn vaderhart is…

Twee vrienden annex Lunatics zijn beginnen bloggen en dat verdient een vermelding én wat extra bezoekers. Zo is er Stef, die voor twee jaar naar Chili is vertrokken om daar heel wat wetenschappelijk werk te verrichten. Dat moet nogal een avontuur zijn, zo met je geliefde mee en ver weg van alles en iedereen. Hij heeft een -erg mooi gelayoute- blog opgezet (Los Flacos, “de mageren” zoals ze daar genoemd worden). Voor wie houdt van mooie prentjes, van reisverhalen, van werken in het buitenland of wie zot is van avontuur en aanverwanten, ga eens langs.

Goeie vriend Johan, een zeer degelijke leraar in het lager onderwijs, blogt nu ook. Nu ja, hij niet echt, eerder zijn leerlingen. Het zijn voornamelijk migranten die op die manier hun belevenissen kunnen neerpennen en zo vertrouwd geraken met de nieuwste media. Mooi project alweer, daar in “De piramide”.

En dan is er nog Nieuwland. Een straat uit mijn buurt, maar ook de naam van de in diezelfde straat gelegen crèche (in schooner Vlaamsch: het kinderdagverblijf) waar de genaamde Janne Decroubele al uren van haar jong leven heeft gesleten (en waar we trouwens bijzonder tevreden over zijn). Ze hebben ook een blog op het net gegooid en ‘k hoop binnenkort de kleinste van bij ons thuis daar ook eens te treffen.

En zo wordt de wereld nog een beetje meer a global village.