Ik zag op de de redactie vanuit een ooghoek de beelden binnenglippen van “Britain’s got talent” op ITV. Je weet wel, die talentenjacht waar ene Susan Boyle zich ontpopte van maagdenvlieshebbend zezeke tot zangeres met een miljoenenpubliek.
Ik zag Morten Harket passeren, de zanger van de Noorse groep a-ha. Hij ziet er jaren na hun topperiode nog altijd patent en stijlvol uit. Mocht ik een vrouw zijn, hij kon me krijgen. Ik was -misschien niet toevallig- een geweldige fan van hen als tiener.
Direct heb ik dan maar naar het beste nummer van de heren Harket, Furuholmen en Waaktaar gezocht: “The swing of things”. Het filmpje hieronder is een soort overzicht van hun carrière. Jeugdsentiment. En ik vind het nog altijd goede muziek, simpel. What have I done, what lies I have told, I’ve played games with the ones that rescued my soul…
Ik ben nog altijd een intens gebruiker van Facebook. ‘t is leuk en ‘t is waard wat het waard is. Niet meer en niet min. Nu het nog kan, gebruik ik het want volgens een recent gesprek met iemand die de structuren van het bedrijf wat kent, is het een zeepbel tot en met. Honderden miljoenen dollar verlies, jaarlijks. Het ding wordt in de lucht gehouden met de (wellicht ijdele) hoop dat het aantal advertenties toch gaat aanzwellen waardoor het ding op termijn toch winstgevend wordt.
Afijn, mij gelijk, feit is wel dat de Belgium-groep al bijna 800.000 leden telt, betekent dus dat 1 op 13 Belgen een profiel heeft. Straf. Nu, ik heb zo de indruk dat de absolute hype wel wat voorbij is, ik leid dat af uit de vriendschapsverzoeken die in debiet toch zijn afgenomen. Of mijn vriendenvijver is leeg, dat ook wel.
Maar waar wil ik naartoe? Wel, mijn account werkt niet meer zoals het hoort. Als ik op het menu bovenaan op “vrienden” klik, zie ik mijn vrienden alfabetisch staan. Terwijl vroeger een handige lijst stond met de status updates van mijn vrienden op. Handig om iedereen te volgen. Nu ben ik dat handigheidje kwijt. Als ik het vraag aan andere gebruikers hebben die dat probleem niet. Weet iemand van jullie hoe ik het euvel oplos?
De reiswee is alweer voorbij. Terug van een tiendaagse trip langs de Bourgogne en de Ardèche. Heel wat natuurmoois gezien, heel wat amusement gehad met mijn vrouwen, de meereizende vrienden en hun kinderen. Er volgen nog wel foto’s, die van Parijs moeten trouwens ook nog eens komen (doet me eraan denken dat de Franse economie me dankbaar mag zijn de laatste tijd). Maar ik geraak maar niet aan mijn fotomasjien.
Dat prutske van bij ons thuis vond het alleszins leutig genoeg daar, in de vlammende zon en daar waar water en ruimte was.
En felicitaties aan W. en L. die intussen voor een nieuwe Arthur op de wereldbol zorgden.
Meer volgt, eerst weer wat wennen aan de gewone dingen des levens.
“Icicle” van Tori Amos. Breekbaar, mooi, pling en plong en o zo sexy. Eén van dé herinneringen aan de eerste dagen met mijn lief, nu vrouw, nu moeder van mijn kind, nu geliefde. Meer moet dat niet zijn op zondag. Rosse vonken.
En hoe zou het nu zijn met Ariel Sharon, vraag ik me soms af. Wist iemand nog dat ie nog leeft? Zij het wel erg bedremmeld en kunstmatig… Zou Sharon nu echt niet wakker zijn geworden van de pathetische en bijna ongepaste passage van de paus onlangs in zijn land?
En dan de coach van Anderlecht: ook een Ariel (Jacobs). Vreemde naam toch? Ariel Decroubele, ‘t zou nog eens iets zijn.
Een tijdje geleden kwam ie nog eens op bezoek: de schoorsteenveger. Omdat de schoorsteen, de schouw, nog eens aan een reinigingsbeurt toe was. Na enkele jaren houtje stook. En omdat mijnheer de verzekeraar dat ook wel wil, je weet nooit dat er iets gebeurt.
Geweldig toch, twee mannen die aanbellen en zich voordoen als de schoorsteenvegers met dienst. Met zoals het cliché het wil vegen roet op hun gezicht. Waardoor hun helderblauwe ogen en hun witte tanden priemend mijn aandacht trokken. Sympathiek duo trouwens.
De negers avant la lettre. ‘t Is een bijna idyllisch beroep, dat van schoorsteenveger. Zoals een postbode, een schrijnwerker, een vlaswerker of een straatlegger. Over journalisten gaan ze nooit zo spreken, dat weet ik wel zeker.
Op deredactie.be is er “Doe de stemtest”, bij de online Standaard een zeer gelijkaardig iets. En als ik zo luister in mijn omgeving en mijn oog Facebook laat afspeuren, dan zie ik behoorlijk goede scores voor SLP. Maar iets zegt me toch dat dat wellicht niet strookt met het echte kiesgedrag van de mensen.
Spirit kwam vroeger ook altijd goed naar voor “progressieven”, maar dat vertaalde zich niet in de effectieve stemresultaten. Dat moet toch nijpen, denk ik dan? Waar zit de fout dan?
Ik ga eerlijk zijn, SLP scoorde bij de bezitter dezer blog ook goed, maar een ander kleur nog iets meer. En ik ga nog eerlijker zijn: de lijst van de judocoach scoorde allesbehalve bij mij (nog minder dan het Vlaams Behang) en ik ga extreem eerlijk zijn, ook al ben ik tot objectiviteit verplicht: ik vind dat een goede zaak. Ik heb dus wél nog principes en idealen!
Ik zag de diep gegroefde, de diep bedroefde en de diep gestemde Canadese bard in Vorst Nationaal een tijd geleden. Eén van de beste concerten uit mijn leven, absoluut. Daarom nu, simpelweg, mijn favoriet nummer van Leonard Cohen. Over een blauwe regenjas, toch ongeveer.
Ik ben behoorlijk vol lof over de muzikale veranderingen sinds de hervorming van Radio 1, maar toch één vraag annex bemerking: zou er op het Europese continent één andere zender zijn die zo vaak The Pretenders en Bob Marley speelt? Of beeld ik me dat in?
Alweer eens gemerkt, bemerkt en bevonden: topchef Peter Goossens (te zien in het geweldige “Mijn restaurant” van de concullega’s uit Vilvoorde) is een fantastische televisiefiguur. Een geweldig personage. Dokter Krimson, maar dan vriendelijker. Geweldige kop! Geweldige kok ook, me dunkt.
Gewoon omdat ik madam eergisteren nog eens speelde tijdens een dineetje met vrienden: Sade, met “Smooth operator” (de XL-versie). Ik heb dat trouwens altijd seksmuziek gevonden, zo genre Bill Withers en Tori Amos. Excuus voor de vuile woorden op zondag.
