Ik mag het zeggen: ik slaap met een covergirl. Lien op de cover van Knack, een special over Gent. Goed gedaan van haar, een beloning (nou ja) voor haar harde werk, mag ik zeggen. En beter op die voorplaat dan op pakweg “Playboy” of “Ché” eigenlijk. Ik moet beginnen opletten of ik word “de man van”.

En het artikel dan:

Of nog ietsje groter daar.

En nog andere bekenden op de cover, zoals Steven. En ook al gelinkt aan Gentblogt. Ja jongens, Gent en de toekomst.

Niet echt de leukste dag geweest. Je kind naar een ziekenhuis brengen, onder narcose laten plaatsen en tranen met tuiten zien wenen na de verdoving, neen, er zijn leukere dingen. Al is alles wel vlot verlopen. Hopelijk heeft ze nu fabuleuze flappers, perfecte oren en geen last meer van vocht in het middenoor. En die poliepen, die zijn al weg alleszins. Niet meegekregen naar huis, anders kregen ze een plaats op de schoorsteenmantel. Vermoeiend toch, mijn zetel zou deugd doen, maar een of ander podium roept nog. Eind goed…

De collega’s van sporza.be hebben een nieuwe verpakking gekregen. De site (toch vaak goed voor meer dan 100.000 bezoekers per dag) steekt in een nieuw jasje: opgefrist, nieuwe look, nieuwe navigatie, een nieuw aanzicht. Felicitaties aan de collega’s en dat zeg ik niet zomaar want ik heb wel iets met die “mannen van online“, zoals we ze noemen.

Ik heb er zelf een tijdje gewerkt, moet je weten. Toen ik in september 2001 opnieuw binnen kwam op de VRT (na omzwervingen via Jan Van Rompaey en enkele productiehuizen) werd ik eindredacteur van het zogeheten e-vrt. Dat was het testplatform voor digitale televisie en zoals tv er bij Telenet nu uitziet, dat hebben we toen gepionierd. Leuke tijd, leerrijke dagen, maar toen het project bijna ophield te bestaan, begon ik te werken voor het toenmalige vrtnieuws.net, de eerste pogingen van de VRT om online iets te betekenen.

Ik kan en mag zeggen dat ik de eerste redacteur was van sport op het net voor de VRT. Met soms hilarische fenomenen als gevolg: ik tikte berichten, maar als ik vakantie had of weekend of zo, dan kwam er gewoon niets op. “Geen sport op het net vandaag? A ja, Decroubele werkt niet vandaag.” Onvoorstelbaar dezer dagen.

Langzaamaan werd ik ingeschakeld in de werking van Teletekst en ook in de eerste volwaardige pogingen om een sportsite uit te bouwen. Heerlijke tijden, heerlijke mensen ontmoet. Vrienden gemaakt ook. Na een jaar of twee kwam Luc Van Langenhove me plukken om bij de radio te werken en voor een deel deed ik dat met gemengde gevoelens. Want die online redactie was toch wel geweldig.

Een jaar of twee resideerde ik dan op de 3L12, VRT’ers weten wat ik bedoel. Een duf en oud kot, waar de geest van Jan Wauters nog rondwaarde. Zo nog de DDR-sfeer van het oude gedeelte van de openbare omroep. Toen we in het kader van de eenmaking en de synergie samen kwamen te zitten met de tv-collega’s én met de onliners was ik daar zeer tevreden mee. Terug naar de plaats van weleer (ook voor ingewijden: de 4S, vlak bij de mess).

Minder duf, meer volk, meer hektiek en weg van het stoffige van de 3L12. Terug bij die mannen die me bekoorden en die trouwens een zeer goed en hard werkende groep vormen. En ik zat weer fysiek bij mijn maten. Nu nog, ik zit op zowat twee meter van hen. En da’s leuk te noemen. Eigenlijk werk ik nog altijd voor hen want heel wat interviews komen op de site en onze “telexen” in “De ochtend” en “Vandaag” komen ook op het net, moderne tijden.

Bij deze wens ik de groep van sporza.be te feliciteren met de nieuwe worp en ik wens hen honderdduizenden bezoekers toe. Per dag. En een lovend woord ook voor collega én vriend L. die alles in goede banen moest leiden en dat -punctueel en perfectionistisch als ie is- met een mooi resultaat heeft volbracht.

Lachen wordt het wanneer ik er moet op verschijnen. Blijkbaar hadden ze het idee om onze telexen vanaf nu te blijven publiceren, maar dan met een fotootje van de journalist die het maakt(e). Dus de komende tijd verschijnt mijn tronie op de site als ik iets heb verricht. Confronterend wellicht, je ziet het wel als je eens passeert.

Felicitaties ook aan de collega’s van de deredactie.be: ze hebben ingehaakt op de vernieuwing en de nieuwssite is niet langer meer het plakboek van de voorbije tijd, maar ook een gestileerde en gebruiksvriendelijke site. Was nodig.

En nu allemaal, klikken en surfen maar. En schrik niet als ik je eens aankijk vanop sporza.be.

Nog eens zondagsmuziek. Van een geweldige zanger, een fenomeen pur sang, een held van minstens twee generaties. De genaamde Morrissey. Die zijn armen rond Parijs werpt, bij Jonathan Ross op de BBC, ook zo’n kameleon. Groot nummer van een man die na de successen met The Smiths nadien minstens evenveel parels heeft gezaaid. Kitscherige nichterigheid en pathetische janetterie: het blijft me boeien.

Uiteindelijk toch gekocht, de nieuwe van Depêche Mode: “Sounds of the universe”. En goed bevonden. Hoewel, revolutionair is de plaat niet. Er komt net iets meer gedreun, iets meer gebons aan te pas dan bij de vorige plaat, meen ik. Typische electro zo. ‘t Heeft weer iets donkers, iets dark room, iets hitsigs. De groep is al langer gelinkt aan gay sferen, ze behouden dat aura. Depêche Mode is weer seks geworden.

Dus wie wild is van de klassieke Depêche Mode vindt dit schijfje oké. Wie nieuw voer wil, is eerder ontgoocheld, denk ik zo (zie andere recensies). Met toch inderdaad wel een drietal nummers die weg mochten, maar enkele groots klinkende dingen als “In chains”, “Wrong” en “Peace”.

Ik ga binnenkort de band nog eens bekijken, op T/W Classic. Benieuwd toch, wat dat geeft op een weide. Enkele jaren geleden in het (iets intiemere) Sportpaleis was het alleszins top.

En o ja, mijnheer Goya, “Wrong” is inderdaad een dijk van een single. Ik moest wennen, enkel dat.

‘t Was rooie vrijdag. Bij mij thuis niet onbelangrijk wegens een overduidelijke sosse aanwezig. Die enkele plichtplegingen had, dus werd ik babysit van de dag, van een kind in een rood kleedje. Met advocaatkleurige schoentjes onder.

Feest van de arbeid. Iedereen geniet van een vrije dag, maar velen weten niet wat voor een strijd eraan vooraf gegaan is. Alles is evident geworden. De eerste mei is deels uitgehold. Of zoals mijn vader ooit zei: “Wat zouden ze nog strijden als elke arbeider een auto op de oprit heeft staan en op vakantie gaat?” Alleman heeft iets verworven, gelukkig maar, het tegendeel zou pas erg zijn. Vader, die stamt uit de (christelijke) arbeidersbeweging en een principiële OCMW-voorzitter was in zijn dorp. Té principieel, zo bleek.

Ach, les bourgeois, ik word er nog altijd puisterig van. Zwijg me van Knokke, Brasschaat, Sint-Martens-Latem of miljoenenkwartieren. Van golf en hockey. Het eerste een tijdverdrijf waarbij grote mensen met metalen stokken tegen pokdalige balletjes slaan. Het tweede bijna hetzelfde. Zij het met houten stokken. Al is hockey best wel een mooie sport. Vraag het maar aan Loïc, Jean-Yves, Thibaut en Gauthier.

Vader die op pensioen ging en ik genoot ervan. Gewone, eenvoudige, maar gezellige avond met zijn collega’s. Ex-collega’s. Raar. Ik heb mensen gezien die ik al van mijn vijfde ken, omdat ik “de zoon van” was. Die me nog eens terug zagen en het hadden over “dat manneke dat nu bij de radio werkt”. Vreemd ook te weten dat ik bij het afscheid menig hand heb geschud van mensen die ik nooit meer zal zien. Wellicht. Ik heb het moeilijk met afscheid nemen. Definitieve zaken doen me huiveren, ik wil altijd nog eens terug.

Trouwens, dat van “iedereen een oprit” kalft weer af. Als je de ontslagen van de voorbije maanden bekijkt, dat is werkelijk hallucinant. Duizenden mensen zijn hun werk kwijt, ik heb de indruk dat dat te weinig doorsijpelt. Mensen die niet kunnen teren op contacten, vriendjes, diploma’s of geluk. Ik heb daarmee te doen. En besef dan ook genoeg dat ik het wél goed heb. En neen, ik word nooit rijk. Ik kan daar ook niet mee om. Ik ben niet gierig genoeg, ik leef te graag. Als je geld hebt, moet je daar wakker van liggen. Laat maar. Dan mag er al eens een bank crashen. Als je geen aandelen hebt, kun je er ook niet aan verliezen. Simpele redenering. Maar wel waarheid.

Heerlijke vismaaltijd des avonds bij dierbaren. Witte wijn, wat geleuter, wat gekwetter van vogels, wat gekwetter van een klein kind en wat gekwetter van een groot kind (mezelve dus).

Feest van de arbeid en dan een weekend werken. Kunnen werken. Wat klagen we, zeg?

‘t Blijft fantastisch klinken: “Lorsque les dégoûtés s’en vont, il ne reste plus que les dégoûtants”. ‘t Zijn verkiezingen binnenkort.