Het is nogal iets. Een jaarlijks weerkerend verhaal. De fiscus, de belastingen, het gevreesde roze-rode formulier. Elk jaar heb ik de intentie om mijn papieren goed bij te houden om zo alles in een handomdraai te kunnen invullen. Elk jaar mislukt het ook. Altijd op de laatste knip. Typisch. Voor mij.
Langs gegaan bij mijn boekhouder. Alles mooi en gedegen uitgelegd, de brave man. Ik maar invullen, ware het niet dat mijn papierboel een immense, ondoordringbare, hermetische toren is geworden. Tax on web? Ja, ik zie dat zitten. Tuurlijk.
Alle gegevens bijeen geraapt en op het net maar. Maar dat ding vraagt een PIN-code. Pff. Papieren gezocht. Niet gevonden. Ergens in huis aan het rondslingeren. Die verdomde code dus kwijt. Niets online. Niks tax on web. Typisch dat ik er op het allerlaatste achter kom. Dus maar op de oude manier. Tellen, rekenen, bij elkaar voegen en invullen. Op het intussen al legendarische “lottoformulier”. Codes heersen alom.
Gelukt zelfs. En kijk, ik geef weer een renteloze lening aan Vadertje Staat. Wat ben ik toch benevolent. Maar kom, we krijgen terug. Zegt toch de online collector. Dat ding werkte wél. Dat wél.
Lachen als ik mijn omgeving zo hoor. Het conglomeraat der chaoten. De polonaise van de late patsers. Allemaal op de laatste knip. Allemaal op het laatste moment vloeken en sakkeren. En godveren. Zoals ik. Tegenwoordig kun je de brief niet meer binnen steken. Neen, opsturen naar Ledeberg Scanningcentrum FOD Financiën, dat is de boodschap. Het order. Het bevel. Scanningcentrum? Jak! Ledeberg eindelijk op de wereldkaart!
Ik heb er maar twee postzegels van de Smurfen opgekleefd. Mijn vorm van zinloos, onnozel, maar toch gemeend verzet. En laat me nu gerust voor een jaar. En tegen dan mijn elektronische ID in orde brengen.
Elektronische ID? Herhaal: elektronische ID. Je zou voor minder walgen.
Een vreemde dag. Ik interviewde de familie Borlée. De tweeling-atleten en de zus-atlete. En de vader. In de tuin van een private banker op de Jan Van Rijswijcklaan in Antwerpen. Poepsjiek tot en met. Op enkele kilometers van een drama in wording. Daarna terug richting redactie. Om alles klaar te krijgen voor “Vandaag” op Radio 1.
Na mijn ding, zowat een kwartier later een onheilspellende “interne telex”. Dat Yasmine dood was, bevestigd en zo. Daarna nog enkele bevestigingen, de zangeres-presentatrice was niet meer. Erg. Nieuws om 17 uur. Vreemde sfeer op de redactie.
De hele historie is stilaan bekend, maar ik werd er stil en kil van. Een collega, een toptalent, een kundige vrouw. Verteerd door de liefde. Liefde is een tweesnijdend zwaard. O zo mooi, maar ‘t kan je tot razernij drijven. Sterven voor de liefde. Prachtig is het, diep tragisch ook. Liefde overheerst alles.
Ik zag Yasmine nog, vorige week. In het restaurant, de mess van de VRT. Enorm vermagerd. Getekend. Getrokken. Pijn op het gelaat. Ik zag ze vaker wel eens. In de rookzaal toen ik nog rookte op het werk. Op de parking. Aan de koffieautomaat toen ik blij was dat ik haar een koffie kon trakteren. Dat doet vreemd, weten dat dat nooit meer gebeurt.
Ze bundelde vele talenten: presenteren, zingen, zijn. Weinigen in Vlaanderen hebben dat. Meer nog, mensen die me kennen, weten dat ze me niet onberoerd liet. Mooie vrouw, zeer mooie vrouw, altijd een enorme boon voor gehad. Wat had ik graag eens een avond met haar gebabbeld.
Ik heb platen van haar. Ik heb concerten gezien van haar. Zeker de Leonard Cohen-tribute. Waarbij ze ook zong met onder meer Henk Hofstede, mijn held. Grote stem, kundige dramatiek. Doorleefdheid. En als presentatrice een absolute persoonlijkheid. Zelden gezien.
Het spamprobleem voor de Google Reader-gebruikers lijkt verholpen. De posts daarover heb ik maar weggedaan. Doet het zich nog eens voor, maak me wakker!
Karel Van Miert is niet meer. Ik heb de berichtgeving erover heel de dag nauwgezet gevolgd. Een dagje thuis en ik wist er al van om 8 uur via de SMS-service van deredactie.be, daarna wat internet, het nieuws van 13 uur, “Vandaag”, nog een nieuwsbulletin “Terzake” tot de heruitzending van een “Ten huize van”.
Ik heb Van Miert niet echt zo goed gekend als politicus. Hij was actief in België op een moment dat ik nog te klein was om dat te volgen en zijn Europese periode was toch vaak een ver-van-mijn-bed-show. In vakken als politieke geschiedenis dook ie wel op, maar eigenlijk heb ik pas sinds vandaag de waarde door van de man. Hij die volgens Freddy Willockx handelde uit emotie, uit verontwaardiging, uit woede om onrecht. Zoals een rechtgeaarde linkse denker moet zijn. Zonder dat ik wil beginnen mekkeren of het socialisme nu al dan niet is uitgestorven.
Opvallend was toch de algehele en algemene hulde aan de man. Niet alleen van partijgenoten, ook van politieke tegenstanders. Over de doden niets dan goeds, maar wat ik vandaag zag en hoorde, klonk o zo gemeend. Duidelijk een groot politicus, een staatsman en een innemende mens, iemand met een fluwelen aanpak bijna. De belichaming van de ideologie uit het hart, over partijgrenzen heen, iemand met nog de echte wil om iets te hervormen.
Ik denk dat het laagje politici van dezer dagen best een voorbeeld neemt aan zijn modus agendi. Er zou minder gekrakeel zijn en er zou ook minder plaatsvervangende schaamte nodig zijn wellicht. Vaarwel, Karel Van Miert.
Het is waar, Duitsland heeft niet echt een reputatie. Ik bedoel, het is niet het land waar het aantal wereldhits per strekkende meter te verkijgen is. Alles heeft daar al een snel een kitscherig, campy kantje. Of is een schlager. Maar kijk, een Berliner zou wel eens dé zomerhit van het jaar kunnen maken. Op Radio 1 is ‘t al min of meer een radiohit, zoals dat dan heet. Peter Fox (wat klinkt dat Duits zeg!) is de naam, dames en heren . Over zijn “Haus am See”. Zowaar een erg fijne schijf!
Voor de mannen die erg graag vroeg sexy willen zijn, ik bedoel, voor de mannen die graag snel grijs haar willen… ik heb een tip! Je moet eens van abonnementsformule veranderen bij Telenet. Ik heb/had een formule, maar dan zonder internet (enkel digitale tv en telefonie), mijn vriendelijke werkgever biedt mij een voordelig iets aan mét internet, maar dan moet je dan maar eens veranderd krijgen. Dat is Sisyphusarbeid.
Dat is worstelen met submenu’s van submenu’s van submenu’s, telefonisten die erop gebrand zijn je door te schakelen naar een andere afdeling, werknemers die zowat 1.000 verschillende technieken van paraplugedrag onder de knie hebben etcetera. Echt, mocht ik gekund hebben gisteren, ik had bepaalde mensen letterlijk bij de kraag gevat. Hardhandig.
Woest was ik, woest ben ik. Hoe je potentiële klanten zo ambtenaresk, zo weinig flexibel en zo afwijzend kunt behandelen, dat tart elke verbeelding. Ik stop met schrijven, ik voel dat mijn bloed weer begint te koken. Bedankt, Telenet.
Ik heb erg weinig gezien van “Mag ik u kussen?” op Canvas. Enkele maten zaten er regelmatig in, maar ‘t viel precies niet op een goed moment. Dan is er nog zoiets als Youtube waar me toch vooral onderstaand fragment in het oog is gesprongen.
Sien Eggers is meer en meer de belichaming van het prettig gestoord zijn. Hilarisch is ze bij momenten. Het fragment duurt 10 minuten, maar ‘t is ‘t waard om het volledig uit te kijken.
Enkele dagen geleden zag ik het op Canvas+: de reportage “De zwemmer”, een Terloops-aflevering uit 1982 zowaar. Televisie van een hele tijd geleden, toen de beeldtaal nog helemaal iets anders was en toen voor zulke reportages nog op pellicule werd gedraaid. Maar met smaak bekeken: echt fotografisch een juweeltje bij momenten, snedig gemonteerd en grappig.
Vooral toen Hugo Camps in beeld kwam: toen al zo kaal als wat, die in Blankenberge verbleef (want daarover gaat de reportage, een kijk op de toeristendrukte tijdens de zomer) om naar eigen zeggen zijn kinderen een leuke vakantie te bezorgen al ergerde hij zich rot aan -ik citeer- “de vulgariteiten, de stijloosheid, de cultuurloosheid” en meer van die Campsismen.
Ik keek vooral ook omdat de reportage het werk was van Jan Van Rompaey. Voor wie dat nog niet wist, Jan heeft me jaren geleden mijn eerste stappen in de media laten maken, hij leerde me de stiel kennen. Ik heb hem nog eens gemaild en ‘t was een beetje sneu dat ie antwoordde dat ie niet eens wist dat zijn werk nog eens op tv te zien was én dat niemand hem had ingelicht.
Hoe dan ook, als je “De zwemmer” nog eens kan zien ergens ooit: een aanrader! Televisie uit vervlogen tijden, maar knap werk!
Stemmen zeggen dat Vlaanderen weer eens heeft gekozen.
Stemmen zeggen dat het een verwachte rechtse keuze blijkt.
Stemmen zeggen dat de bange en brave Vlaming heeft gekozen.
Stemmen zeggen dat er eigenlijk maar één grote partij meer is, de rest is één groot peloton.
Stemmen zeggen dat mensen Europees toch anders kleuren, er wordt dus toch over nagedacht.
Stemmen zeggen dat iedereen uiteindelijk gelijk heeft, dat de kiezer gelijk heeft, dat iedereen ermee doet wat ie wil (gelukkig kan dat hier).
Stemmen zeggen dat de linkerzijde weer eens kleiner is geworden.
Stemmen zeggen dat ik toch verrast ben: ik had de groenen zien doorstoten, ik had de judocoach groter ingeschat. En de partij van Wevermans had ik nooit zo groot verwacht.
Stemmen zeggen dat het Vlaams Belang nu wellicht definitief weet dat het niet aan de macht zal komen.
Stemmen zeggen dat de Gentenaars weer eens vierkant contrarie hun gedacht hebben gedaan en dat rood daar groot blijft.
Stemmen zeggen dat het een geweldig moeilijke regeringsvorming wordt.
Stemmen zeggen dat ik niet zo gelukkig ben met de uitslagen, maar ik had dat al ingecalculeerd.
‘t Blijft toch boeiend die verkiezingen. Ook al was ik weinig enthousiast deze keer, ‘t boeit me immer weer. Zelf bolletjes gaan kleuren en weer merken dat dat in onze buurt altijd ambiancevol is. Het buurtcomité en enkele buurtbewoners waaronder wij baatten weer een drankstandje uit en dan krijg je de gezelligheid troef in Sluizeken-Tolhuis-Ham. Na de verkiezingen wat chitchat met wat dierbare buurtbewoners, niets is leuker (zie foto). Jammer dat ‘t zo goot. En dan was het richting Brussel. Want er was ook nog sport vandaag, al hebben de nieuwsmakers dat amper opgemerkt.
Ach, afwachten maar welk réveil Vlaanderen nu wacht. Trouwens, ik heb heel de namiddag en avond met één oog vanop de redactie de VRT-verkiezingsshow bekeken. Geweldig! Pure Shakespeare!
Vorige week ben ik nog eens naar de zoo van Antwerpen geweest. Dat moet wel 20 jaar geleden geweest zijn. Leuk gezelschap met kindervreugd alom, maar de zoo viel me wat tegen. Nogal druk, maar vooral, ze hebben daar precies maar één leeuw, zeven flamingo’s, drie giraffen, twee ezels, één olifant (hoewel de berichtgeving anders is), zeven apen en vooral heel veel vissen. Dieren en ik, nooit een geslaagd huwelijk geweest.
