Ik zoek inspiratie in de nevelen van de nacht. De vroege nacht weliswaar, niet dat nachtelijk moment dat al vervaarlijk overhelt naar het eerste gekwetter van de vroege vogels.

‘t Is hier stil in huis. Mijn madam is weg, ze hangt ergens in Kopenhagen uit, om professionele redenen. Vier dagen lang, ja, ik mag spreken van een zeker gemis. Ondertussen ben ik fulltime verantwoordelijk voor die pruts van ons – een geluk dat ik net enkele dagen vrij heb (mijn weekend valt in de week, weet je). En zonder te willen doelen op een predikaat van “nieuwe man” mag ik zeggen dat het me wel afgaat. ‘t Is dan ook een schoon, lief kind. Zoals elk kind van elke ouder is.

Al doe ik ze straks wel naar de crèche. Ze is dat gewoon en vooral… er wachten hier enkele taken die al maanden wachten. Opruimen, klasseren, uitmesten, het is niet altijd mijn ding. Ik ben de koning van het uitstellen, tot er zich een berg vormt die schrikwekkende schaduwen met zich meebrengt. Ik hoor de papieren en de documenten ritselen en waaien, ik hoor de platenkast en de bib kreunen onder de chaos en ik hoor piepende digitale prentjes die op een Endlösung en een definiëring wachten. Maar waarom zijn veel dingen nu eenmaal gemakkelijker, eenvoudiger en appetijtelijker om te verrichten? Leg me dat eens uit. Zucht, hopelijk sta ik voor een vruchtbare werkdag. Arbeidsethiek, dat gij tot mij kome!

En nachtelijk wemelen de overpeinzingen. Dat ik vorige week een collega fêteerde voor zijn huwelijk, dat ik overmorgen nog eens ga fêteren omdat een vriend papa is geworden (jongens toch, een vruchtbare vriendencocon waarin ik me beweeg, niet te geloven), dat ik de Ardèche en de Bourgogne mis en dat ik dus weer met melancholische monsters vecht: zoveel leuke dingen komen niet meer terug (maar zijn er dus wel geweest) en we worden ouder. Misschien ook saaier.

Ook politiek zal ik maar eens overpeinzen. Vreemd: ik ben gepokt en gemazeld door het politieke bedrijf, maar ik betrap me op een zekere onverschilligheid. Ik die thuis altijd over politiek discussieerde, ik die een vader heb die OCMW-voorzitter was, ik die pol & soc studeerde, ik die samenleef met een Gents gemeenteraadslid, ik die ooit onvertogen politieke ambities had (en misschien nog wel heb)… En toch, de debatten op radio en televisie, de krantencommentaren, de editorialen en de sneren, ze laten me deze keer wat koud. Ik ben in zekere zin een beetje afgehaakt, al zal dat wel een tijdelijk fenomeen zijn.

Zondag stem ik wel voor de goeie, ik wil mijn linkse stem laten horen, in de ijdele waan dat de verrechtsing daarmee tegen te gaan is. Waan, dat is het. De bange, brave burger zal zich laten zien zondag, dat zie je zo. Het rechtse front wordt nog groter en breder: de judocoach zal scoren, de racisten zullen scoren en de donkerblauwen en de tsjeven zullen ook wel hun bolletjes halen. Stilaan lijk je een naïeve uil als je nog links van het politieke midden wil staan.

En juist, wat is links en wat is rechts? Het zijn achterhaalde begrippen en wankele definities, maar de lezer weet wat ik bedoel. Maar volgende maandag wordt het weer ontwaken in Bangeland, in het land van klei en kabaal, in het half misantropische Vlaamsche regiootje dat een misplaatst ethisch réveil propageert. Ik huiver nu al. Ik kleur zondag wel, maar eerlijk is eerlijk, het heeft me deze keer ook te weinig beroerd. Laat het een alarmsignaal zijn.

En het vlieden der tijd doet de dorst gevoelen. Waar is dat glas rode wijn gebleven?