Mijn feedreader zegt me dat ik nog 3158 posts achter sta. Zucht. Lees ik te traag? Heb ik te weinig tijd? Schrijft iedereen meer? Liegen computers? Moet ik wieden in het aantal blogs? Wat Generation Online allemaal niet lijden kan…

Ik heb zo mijn muzikale grillen. Ik varieer in mijn platenkast van pure pop naar folk, tot klassiek, tot rock over filmmuziek naar kleinkunst. En sinds enkele jaren ben ik ook verslingerd aan minimalisme. En sinds een tweetal jaren ook aan polyfonie. Meerstemmige gezangen dus, die heel profaan en katholiek aandoen, maar ik vind dat -als notoire atheïst- nu eenmaal prachtig.

In onze contreien hadden we in de polyfonische hoogdagen grote namen, zoals Orlandus Lassus er één van is. Ook wel eens Orlando di Lasso genoemd. Nu nog wordt de Henegouwer van geboorte gezongen en bezongen. Uit de zestiende eeuw, mijnheer.

Daarom dit zondags stukje muziek, op de Dag des Heren. Laat u in absolute vervoering brengen!

De Gentse Feesten, ‘t blijft iets hebben. Elk jaar weer laat ik me vangen en verzwelg ik in de poel des verderfs. Hét moment om bij te praten, om mensen te zien die je lang niet meer zag, om heerlijke nachtelijke momenten mee te maken.

Eigenlijk ben ik kalm gebleven tot nu toe. Wat tot in de vroege uurtjes in het Baudelopark gehangen, heel even op Bataclan geweest en weer le tout complet van de Vlaamse comedy gezien en gesproken (al wil ik zeker nog terug om Janne op de alternatieve kindermolen bezig te zien), de Flashmarkt gezien en beschouwd als zijnde niet meer voor mijn leeftijd, een poëzieavond gepresenteerd en waaw, die jonge lichting dichters heeft de rock ‘n roll in zich van stand-up comedians.

Ik ga nog naar Daan en vooral… ik heb mijn eigen Gentse Feesten. De verbouwingen in onze garage leveren de harde werkers van toen een barbecue op. Nu, met dat Belgisch, wispelturig weer moeten we denken aan alternatieve maaltijden, m’enfin, wijn en ambiance zullen er zijn! Mijn eigen Baudelo!

Daarna valt de stad weer stil, dan is Gent echt doods, ik hou er niet zo van dan. Daarom dus best nog enkele dagen gewoon meedruisen.

Cultuursnuiverij! De voorbije tijd enkele tickets gekocht om de komende maanden enkele interessante creatievelingen te bekijken en te beluisteren.

Liggen te blinken op comedyvlak: Youp Van ‘t Hek en Theo Maassen
Theater? “The broken circle” van Cie. Cecilia
Muzikaal? Tori Amos, Tom McRae, Ludovico Einaudi, Dez Mona, Klaus Schulze & Lisa Gerrard (wat een koppel!) en Depeche Mode

Een staalkaart van mijn interesses want ja, er zijn sportjournalisten die in meer geïnteresseerd zijn dan in versnellingen, offside, wereldrecords en doping.

Dit heeft zowat alles in zich om als een topnummer te worden beschouwd: stem van de zanger, cello, forse tekst, heerlijk dramatisch refrein en vooral ook een angelieke vrouwenstem die uithaalt. Krop in de keel. Damien Rice. Lisa Hannigan. “Eskimo”.

Jawel, ons Janneke keek met verwondering naar het prentje. Een foto van een echografie. Ik zal het maar toegeven: er komt nog een mini-Decroubele bij in ons huis. Zo ergens rond eind januari. En ik ben daar heel blij mee, je zou voor minder. De voorlopige naam is natuurlijk “Jip”.

Zo, enkele dagen geleden ben ik teruggekeerd. Terug van waar het goed was: met J. en L. en kinderen Sam en petekindje Milo. De Loire was het deze keer: het kasteel van Chambord bezocht, dat van Cheverny (was de inspiratie voor kasteel Molensloot uit Kuifje trouwens). Het kasteel van Chenonceau heb ik niet kunnen bezoeken. Ach, dan heb ik een reden om er eens terug te keren.

Ook bezocht: de steden Blois (best interessant en gezellig) en Orléans, geboorteplaats van de legendarische Jeanne D’Arc, maar niet zo interessant op zich.

Foto’s later eens, ik zoek nog altijd een container vol tijd om eens wat aan fotoklassement te doen.

Stemmen en vooral de kleur van stemmen, als radiomannetje intrigeert dat me nogal. Ik kan overstag gaan bij een mooie stem. Eerder bij een sprekende stem dan bij een zanger of zangeres.

Bedrijven hebben ook de kracht van de stem door. Steeds meer worden woordvoerders en woordvoersters aangesteld in die optiek. Ik denk maar aan Proximus, dat ene Frédérique Verbiest loslaat op de wereld, af en toe in nieuwsbulletins. Of Mie Vandekerckhove van de Vlaamse Milieumaatschappij. Of de gewezen (?) woordvoerende dame van Bert Anciaux, Tineke Sonck. Bedrijven hebben door dat goed klinkende stemmen in zekere zin voor een positieve of aangename imagovorming zorgen.

Ik zal ook maar zwijgen over het bijna “hete” timbre van Kathleen Van Brempt (de hoofdgymnastiek neem ik erbij). Ja, ook van Antje De Boeck, al staat zij tegenwoordig ver af van bedrijven. Of Kathleen Cools. Of Sigrid Spruyt, nu verkast naar Radio 2 in Antwerpen. Of Francesca Vanthielen als ze iets inleest, ook ja.

Al die stemmen mogen me eens in slaap komen wiegen. Al is het hoge stemmetje van mijn dochter ook dik oké. Zeker als er iets uitkomt als bjavo. Of duutje. Of jaja. Of Kaatje. Of papa. Ze babbelt nog niet veel, maar ik voel nu al dat het een warme stroom van woordjes wordt, eens ze zal gelanceerd zijn.

“Dat zijproject waarover je het had, wat is dat nu?”, een vaak voorkomende vraag de laatste tijd.

Wel, kijk, Radio 1 en Canvas hadden vorig jaar het programma “Het besluit”. Komieken, noem het standuppers die met hun eigen kijk het afgelopen jaar bespreken en uitleiden. Dit jaar ook weer. En Radio 1 en Canvas hebben me gevraagd of ik eindredacteur wil zijn ervan: comedians contacteren, hen begeleiden en coachen, hen het format “opleggen”, teksten maken voor presentator Luc Janssen, de opwarming doen voor de opnames in de Antwerpse Arenbergschouwburg en zo meer.

Ik was gecharmeerd dat mijn werkgever mij vroeg om te doen wat ik in mijn vrije tijd doe: bezig zijn met comedy, met teksten en met leuke mensen. Mijn bezigheden voor de Lunatic Comedy Club eens ten uitvoer brengen op een ander niveau.

Namen geef ik niet vrij, ik heb het zelf aan de rest van de redactie verboden. Maar ik beloof een mooie groep goed klinkende namen. Want in Vlaanderen is het talent ontbolsterd de voorbije jaren. En blijf ik voor Sporza werken? Ja hoor, ik doe het erbij. Beloven drukke maanden te worden dus.

Te zien en te horen rond de jaarwende op Canvas en op Radio 1. Goesting, veel goesting!

Et pourquoi pas? Tijd voor één van mijn absolute helden: Yann Tiersen. Doorgebroken na zijn soundtrack voor “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”, met de behoorlijk ravissante Audrey Tatou. In de zo mogelijk nog meer verrukkende stad Parijs. Let op de accordeon, de tongval van de musette en de zomers klinkende toetsengoochelarij. Et ça suffit.

“La noyée”, de verdronkene, verzwelgen in klanken…

Dochterlief gaat richting de 22 maanden. Een karakter begint zich te tonen, een eigen willetje duikt op. En soms ga ik niet akkoord. Als madam eens tegensputtert. Als ze met dat kleine, fijne, wijzende vingertje voor mij staat. En priemt. Als ze haar lippen op elkaar knijpt en niet mee wil doen. Als ze niet aait of zoent, maar integendeel mept.

Dan vliegt ze in de hoek. Heel even. Lekker katholiek. Eén ding toch: “haar” hoek is gewoon een rechte muur in de living. Als ze “in de hoek” hoort, gaat ze er naartoe. Om ons uit te dagen en de strijd te voeren tussen lief wezen en hardvochtig streng zijn.

Maar een rechte muur, da’s haar hoek? Slechte ouders die we zijn! We zadelen haar nu al op met een manifest gebrek aan ruimtelijk inzicht en driehoeksmeetkunde. Een hoek is een hoek. Geen muur, geen wand, geen rechte lijn.

Ben ik nu een pedagoog van twijfelachtig allooi?

Dit vind ik nu eens leuk, zie: een Facebook-groep rond bloemen. Rebellen die de fluwelen revolutie prediken, onaangekondigd bloemetjes planten in verlaten plantsoenen. ‘t Heeft iets van de soixantehuitards in zich. Maar dan door jongeren van nu. Zeg nog eens dat de jeugd van heden op niets meer trekt.

Ik heb weinig of geen groene vingers, merk ik steeds meer. Maar zoiets vind ik hoogst sympathiek. Ik zou wel eens meedoen. Met de guerrilla gardening.