Ik ontdek hier de (weliswaar zelfverklaarde) enige echte smoking gun van de Vlaamse media, de blog van de minister van media. Toch een straf en gedurfd blogje, me dunkt. Toch zeker in de eerste berichten…

En u? Doet u nog iets met uw LinkedIn-profiel? Of is dat een stille dood gestorven in tijden van Facebook-tsunami? Ik heb zo de indruk dat het bij de meesten vooral van ‘t laatste is. Of niet?

Tuurlijk zit ik er mee in! Als een drama zich voltrekt in je dichtste kringen, dan leef je mee. Maar ‘t gaat de goede kant op en ‘k ben blij dat ik San en Michel eergisteren even heb gezien, dat we ook eens over iets anders konden praten. Een heel klein beetje verstrooiing, maar toch. En zulke fantastische ouders, die verdienen niets anders dan een kind dat er weer volledig bovenop komt. Ik geloof daar nogal sterk in, dat dat zal lukken. Courage! Voor iedereen van het gezin!

Ik moet eerlijk zeggen dat wat ik al hoorde van de recentste plaat van U2 me minder bekoort, maar dat zal wel aan mij liggen zeker? En jammer, ik kon mee naar hun concert in het Stade de France, maar ik moest/kon passen wegens op vakantie. ‘t Is zo’n groep die je toch eens moet gezien hebben. Net als Springsteen. Of PInk Floyd, allemaal lacunes in mijn concertenpalmares.

Toen ik 16 was kon ik U2 niet rieken of zien. Ik vond hen niets, overroepen, overschat. Nu, het verstand komt met de jaren en ik begon toch hun waarde in de muziekgeschiedenis in te zien. Eén van hun allerbelangrijkste songs blijft toch “Sunday bloody Sunday’”. Muzikaal een baken, een politiek statement van jewelste (Bono is nu stilaan een wandelend statement, soms toch ook wel prekerig over the top), herinner je ook die legendarische videoclip waarin Bono mét vlag de demonen trotseert in Slane Castle, in Dublin.

Maar ‘k wil eens niet cliché doen én een wat vreemde live-versie geven. Uit 1983, gefilmd in Duitsland, in Sankt Goarshausen, vooral bekend door de rots uit het “Lorelei”-verhaal. Bono met een typisch kapsel uit zijn tijd, een Ierse vlag in truivorm, The Edge met een bos haar en zonder muts, Adam Clayton en Larry Mullen in volle actie, echt een kwartet jonkies bijeen.

Uitgelezen, eindelijk dan: “Komen & gaan” van Youp van ‘t Hek, één van mijn eeuwige helden én onderwerp van mijn thesis waarmee ik mijn diploma haalde dat zei dat ik volwassen ben. Een week lang zat Youp in een hotel aan het Parijse Gare du Nord. Zijn Parijs. Mijn Parijs.

Verhalen over herinneringen aan het Parijs van dertig jaar geleden. Parijs van nu. Over romantiek, schoonheid, verwondering en ergernissen. Hapklare filosofietjes. Geen wereldliteratuur, maar wel typische en dus rake beschouwingen van de man. Zinnen die gensters slaan, al zijn ze soms maar enkele woorden lang.

Als je eens een uurtje of twee over hebt, is het een aanrader. Al is het maar om met zijn universum kennis te maken. Eventjes. Leuk en treffend, zonder meer. ‘t Doet je nadenken, dat zeker.

Wat een prachtig woord: zo vol sfeer, zo vol rook, vol muziek, vol klinkende glazen, vol verlopenen en verlatenen, vol mooie vrouwen, vol licht zwalpende creaturen. Vol gesprekken, vol stiltes, vol scheldpartijen, vol stille gebaren, vol verholen woorden, vol ingehouden passie. Kroeg. KROEG. Prachtig, duizenden keren mooier dan dat ordinaire, bijna vulgaire “café”.

Ik kom er. Heel soms alleen, meestal in gezelschap. Heerlijk die dinsdagavonden waarop mijn comedy clubje weer in volle zwang is. Heerlijk die nachten die telkens uitlopen. Heerlijk ook die collega’s en vrienden die weten dat ik na een late dienst, nachtelijk dus, bereid ben tot een babbel. Nachtelijk. Gentelijk. Een SMS’je volstaat. Rock ‘n rollig op mijn manier. Mijn vrouwen slapen toch dan. Wel telkens dezelfde plekken, bakens in de nacht, zekerheden onder de maan. Met schuim of gewoon wit of rood.

De kroeg. Mooie plaats. Mooi woord.

Heerlijke dagen gehad. Vier dagen in de Ardennen. Tussen Luik en Spa. Jevoumont, vlakbij Theux. Heerlijke, overheerlijke camping. Rustig, stijlvol, uitgerust met luxe zo veel of zo weinig je wil, lekker restaurant en nog meer superlativa. Geïnteresseerd? De site van “L’Escargot” is er, ik ga zelfs eerlijk zijn, er staan wat fotootjes op van mij. Maar hou het een heel klein beetje geheim, die topplek, dat we er niet met zijn duizenden toekomen.

Alweer gemerkt en ontdekt: Wallonië is onderschat, staat in de schaduw van Frankrijk, maar heeft heel wat moois te bieden. Vive la Belgique! Mensen, doe uw eigen land eens een plezier en ga eens langs bij de Waalse vrienden. Vaut la peine! Desnoods met een slakkengangetje.

Genieten is het. Puur genieten. Ik kwam terug van enkele dagen vakantie en in de brievenbus lag een mooi pakketje. Zo’n typisch bruine, knisperende enveloppe. Volgekleefd met etiketten, postzegels en zo meer. Gewatteerd vanbinnen. Ik lees “BY AIR MAIL”. Komt van ene mijnheer Yeatman uit Horne, ergens Zuid-Oost-Engeland.

Ik heb de man enkele dagen een stortinkje gedaan. Zo goed als geen geld voor een CD’tje dat nergens meer te verkrijgen is, behalve op sites voor tweedehands platen. Een plaat met als productiejaar 1986. Mooie, erg mooie fotografie van ene Knut Bry. Even op Wiki kijken: wat zegt dat? Hm, autodidact, Noor, de 60 voorbij intussen, geen kleintje, geen grote. Maakte onderstaande hoesfoto’s:

‘t Gaat dus over “Scoundrel days” van a-ha. De muziek geworden Aha-Erlebnis kleurde mijn jeugd, ik was wild van hen, zonder idolaat of dweperig te zijn. Ik schreef hier trouwens al eens over hen, nog niet zo lang geleden.

Toen ik de inlay bekeek, schoten de flashbacks door mijn hoofd. Ik rook mijn tienerjaren, ik zag mijn te wijde hemden, mijn te grote bril, mijn rugzak van toen, mijn vrienden, mijn school, mijn kamer met die zwarte goedkope radio met cassettedeck. Mijn witte walkman. Want ik had de plaat enkel op cassette. Vinyl? Neen, ik had geen platendraaier. CD? Nog zo goed als onbestaand en vooral… onbetaalbaar.

Heerlijke schijf, meer dan 20 jaar na datum nog altijd scherp geproducet, vind ik. En met het overheerlijke “The swing of things op”. En “I’ve been losing you”. En “Manhattan skyline”. Of “The soft rains of April”. Ach, wentel en wriemel, in de humus van mijn jeugd. Tienersentiment, niets is mooier.

Bovendien, dat vreemde woord in die title track: “scoundrel”. Niet echt courant Engels eigenlijk. ‘t Is duidelijk nogal negatief, ‘t wijst op iemand zonder eer, een schavuit, een nietsnut, een dief, een vagebond, een vilein. Heerlijk woord, dat laatste.

Ik moest afgelopen zaterdag werken en reed zo rond 9 uur richting Brussel. Voor de oprit van de autostrade was het pokkedruk. Want ook daar ligt de oprit naar de andere kant, richting Oostende, richting zee. En aanschuiven, dat waarschijnlijk kilometers lang.

Ik verbaas me er altijd over. Wie doet dat nu vrijwillig? Wie wil nu aanschuiven terwijl ie vooraf weet dat het van dattum zal worden. Raar. Geef me dan maar de Ardennen. ‘t Is verder, maar ‘t bevalt me meer.

Al moet ik toch eens meer met mijn dochter naar zee, dat wel. Mijn collectie foto’s van haar (duizenden en duizenden intussen) toont toch maar weinig zandkorrels. Ik zal inderdaad eens de fotograferende autochtonen (zijn dat dan vissen?) moeten inschakelen.

Zijn ze daar nu helemaal zot geworden? Daar, dat is bij SABAM. De auteursrechtenvereniging die stilaan meer en meer een geldmachine is. Eerst moesten onthaalouders al extra betalen als ze er eens wat K3, Plop of “Klein klein kleutertje” wilden doorjagen. Nu moeten bedrijven ook al betalen als ze hun werknemers willen plezieren met wat muziek uit de radio.

Wat een zever! Wat een forse portie stiereschijt! Mijn werkgever, de VRT dus, betaalt al SABAM en nu wil die organisatie nog eens extra geld incasseren op de rug van ondernemers. Een pure schande! Maar niets nieuws onder de zon: ik ken die gasten al een tijdje, ik heb zelf al genoeg georganiseerd om te weten welke hun praktijken soms zijn. En dat ruikt soms naar pure willekeur, à la tête du client. Als ‘t maar oplevert.

En dan weet ik uit goede bron (namelijk bij SABAM aangesloten arrtiesten) dat de uitbetalingen van SABAM verre van de moeite zijn. Dus? Waar gaan die centen dan eigenlijk naartoe? Wat is de verdeelsleutel? Wordt er wel verdeeld?

Beste Johan Verminnen, jij als gedelegeerd bestuurder van SABAM, doe daar eens iets aan, man. ‘t Begint echt wel de spuigaten uit te lopen.

Nog een denkoefening… De VRT betaalt aan SABAM voor haar muziek, maar op onze redactie speelt de radio ook, om toch te volgen wat er gebeurt. We zijn een bedrijf met meer dan vijf werknemers, moeten we dan ook extra betalen? En wat als wij op de redactie zomaar eens wat muziek spelen? Ook bijbetalen? Geld? Dat doet den beer dansen!

Een topper, zowat het beste Belgische nummer uit de tachtiger jaren. Ik krijg nog altijd de goesting om te dansen als ik het hoor en wie me kent, weet dat dat iets wil zeggen (want ik ben een plank op dat vlak). En de man achter heel het idee heb ik hier al een aantal keren vernoemd, ‘t is een buur. Hier de originele versie, minder bekend alleszins dan de hitversie. “Lena” van 2 Belgen!

Over goed twee weken is het buurtfeest bij ons. Vier straten organiseren samen iets en ze zien het artistiek. Bij heel wat buren gebeurt er iets “kunstigs” en kan iedereen langsgaan. Wij hebben voorlopig nog niets verdorie. Geprobeerd met kindertheater, improvisatietheater en fotografie, maar we zijn toch nog op zoek naar iets anders om onze garage te vullen.

Leuk toch, dat de buurt zo aan elkaar hangt dat er zo’n initiatief van komt. Met mooie namen die ten gehore zullen spelen hé: Raf Walschaerts van Kommil Foo, Kathleen Vandenhoudt, Bruno Deneckere, de immer sympathieke Rembert De Smet. En nog meer!

Wees welkom! Drank, spijs, vertier en plezier!