Op 17 september 2007 werd ik vader, voor het eerst. Ik kondigde dat zo aan. Op 17 september 2008 werd Janne een jaar oud, ik schreef er toen ook over. Nu is ze twee jaar oud.

Twee jaar al tors ik een verpletterende verantwoordelijkheid, hoewel dat zelden zo aanvoelt. Twee jaar al heb ik een heldin, twee jaar al is mijn wereld veranderd en toch ook totaal niet. Lijkt het soms zo ongelofelijk logisch.

In een jaar tijd is ze weer veel veranderd en geëvolueerd. Haar haar is enorm gegroeid en krult zelfs, zelfs is ze ook gegroeid, ze stapt en loopt als de besten, ze praat meer en meer (met als mijn absoluut favorietje het woord “mooi”, hoe ze dat uitspreekt, da’s ook echt “mooi”), ze communiceert, ze heeft een willetje, ze wordt groot.

Ach, ik spaar verder de bijwijlen kleffe lyriek van de trotse papa. Maar prentjes mogen wel (klikken leidt je naar meer kiekjes), voor de liefhebbers.

En volgend jaar is het weer anders, als alles goed loopt de komende maanden, is er dan nog een wezentje extra. En ik die nooit ofte nooit kinderen wou, moet je dan weten…

Ik keeg een mailtje met de vraag of ik zin heb om “informant” te worden op taalgebied. Het informantenpanel van Taaladvies.net zoekt wat nieuwe mensen, die op die manier dus advies geven aan de Nederlandse Taalunie.

Het gaat dan over -ik citeer- “iemand die in zijn adviezen de intuïtie van Vlaamse en Nederlandse taalgebruikers mee in overweging neemt”. Komt erop neer dat Nederlands Nederlands en Belgisch Nederlands tegenover elkaar worden afgewogen, als panellid kan je mee oordelen over teneur, tendens en evolutie.

Interessant, want een taal is in ontwikkeling, continu. Ik krijg jeukende puisten van dogmatici, regelneukers en linguïstische conservatievelingen. Een taal evolueert, verandert, gaat er desnoods op achteruit, maar beweging is er wel en die mag niet miskend worden. Regels en afspraken moeten, maar mogen geen doel op zich zijn, anders krijg je de dictatuur van de paardenbril.

Niet dat het zoveel werk is, niet dat het zo immens belangrijk is, maar ik voel me vereerd dat ik op een serieus niveau mee kan debatteren over de taal die me zo lief is. Dat zelfs een barokke mens als ik dat haalt, ha! En ik ben vooral blij dat wordt bemerkt dat niet alleen germanisten iets kunnen zeggen over taal. Dit gaat over gevoel, over aanvoelen, over meningen, niet over regels. Een niet-schoolse liefhebber als ik kan er maar van genieten.

Met dank aan taaladviseur (én kersverse hoofdredacteur van Van Dale) Ruud Hendrickx, die me de kans heeft gegeven.

Amai! Ik zat te luisteren naar last.fm en Philip Glass passeerde nog eens. Een held van mij, legio platen heb ik gekocht van hem. Blijkt dat die mens van het jaar 1937 is. Dus al meer dan 70 jaar oud is ie. Wist ik niet.

Ik zag hem een jaar of zeven, acht geleden concerteren in het CC van Hasselt. Twee uur lang, zonder een flard partituur voor zijn neus. Zomaar. Tokkel, tokkel en ‘t was indrukwekkend. Geweldige kunstenaar! Ken je ‘m niet? Zoek eens een plaat op.Mijn favorieten? “Akhnaten”, zijn movements, “Koyaanisqatsi” en zijn soundtracks. Echt eens doen, echt waar! De roerganger van zowat elke minimalist. Een icoon.

Update: Tickets zijn gekocht voor halfweg mei volgend jaar – dan speelt hij zijn “Koyaanisqatsi” in Eindhoven.

Eén van dé feiten van de dag, de release van de box van The Beatles. Al hun platen (13 uiteindelijk maar) verzameld. Digitally remastered, zoals dat dan heet. Ik zou dat graag hebben, zeg. Ik ben goed opgevoed want mijn moeder leerde me The Beatles kennen. Oké, zij had het meer voor de brave liedjes uit de beginperiode (het voer voor de rode verzamelaar, zeg maar). Ik ben eerder te vinden voor het materiaal van de dubbele blauwe.

Hoe dan ook, mijn moeder heeft me toch dat leren kennen. En smaken. Net als Jacques Brel, Edith Piaf, Gilbert Bécaud, Neil Diamond en kleinkunst. Maar we wijken af. Zou de platenmaatschappij me niet honoreren als ultieme fan door me een box toe te sturen? Want in de winkel kost ie toch 200 euro, ik heb dat precies niet op overschot.

While my guitar gently weeps…

Vorige week kreeg ik te horen en te zien dat ik nog eens op tv was te zien met “Flegma”, mijn cabaretgroepje, waarmee ik een jaar of vier à vijf geleden ben gestopt. Waarmee ik de finale HUMO’s Comedy Cup speelde en in de finale van The Lunatic Comedy Club Award stond, ook mee deed aan het AKF in Amsterdam en een poging waagde op Cameretten in Rotterdam. Maar vooral waarmee we in menig jeugdhuis en klein zaaltje speelden, tot vermaak van vooral onszelf.

Nu hebben we nog eens “Man bijt hond” gehaald, in het overzicht van alle afsluiters van het programma van de voorbije jaren. Wij zaten in het toenmalige “Zonder handen”. Benieuwd? Klikken! (sorry, embedden kan blijkbaar niet)

Allez, we waren nog zo slecht niet dan? Ik heb het altijd gezegd: we zijn te vroeg gestopt, net voor de comedyboom. Ik stuurde dat laatste ook SMS-gewijs naar mijn vroegere kompaan en nog altijd goede vriend. Zijn antwoord: “Abso fucking luut”. Hmm, zijn reünies nog wel in?

Precies een tijdje geleden dat jonkvrouw Decroubele hier nog eens stond… Een kiekje van enkele weken geleden… Of hoe schommelen een kind doodgelukkig kan maken, was het met volwassenen ook maar zo…

(klikken op de foto is nog altijd een link naar andere prentjes)

‘t Is me opgevallen dat ik echt aan time management moet doen. Of een cursus moet volgen. Ik geraak gewoon niet meer rond in mijn eigen leven. Ik heb hopen dingen op de plank liggen, maar ik geraak er gewoon niet aan. Ik heb uren te kort, manifest.

Wat is er gebeurd de voobije dagen? Een résumé dan maar…

Een geweldig buurtfeest, maar écht geweldig. Dikke ambiance, een superbe Kathleen Vandenhoudt, Mich Walschaerts e tutti quanti. Geweldig feestje, met iedereen uit de buurt in volle vorm! Historisch! Zeker ook het ABBA-ensemble van de felle vrouwen uit de buurt, waartoe ik mijn vrouw reken.

Nachtelijk een uur lang alles over 2 Belgen gehad, met buurman Rembert De Smet. Nu weet ik alles! Heerlijk. Bijzonder leuke mens ook, tussen pint en sigaar.

Intussen… veel gewerkt, overuren vol, omdat ene Witsel ene Wasilewski een drieste tackle heeft toegediend. Ik heb duizenden meningen gehoord en gelezen, ik heb ook zo de mijne (ontleend aan meerderen van de week): zulke tackles gebeuren elke week overal in al de topcompetitites, die Witsel heeft pech dat hij een slachtoffer heeft. Klinkt simplistisch, maar jammer genoeg is ‘t zo. Meer wil ik er niet over zeggen, na vier dagen geleuter heb ik de hele affaire wel gehad nu. Er zijn grenzen!

Voor de rest: veel vergaderd, veel gewerkt en nu uitkijken naar een tripje richting vrienden, richting Utrecht en Zeist. Nederland, ik zie je graag!

Volgens sommigen heb ik een “wereldjob”, een broodwinning waar zowat iedereen zit op te wachten. Tja, ik heb daar zo mijn bedenkingen bij. Oké, ik klaag niet, ik amuseer me, maar ‘t is niet zo dat ik elke dag de beroemdheden bij bosjes zie passeren. Vaak doe ik ook hele gewone dingen, zit ik achter een bureau op een redactie (meestal zelfs) en zie ik de wereld voor mij passeren via telexen. En om 4 uur opstaan, daar weet ik alles van!

Volgens diezelfde “sommigen” kom ik enkel in contact met “grote namen”. Quod non. Maar af en toe kom je inderdaad letterlijk, noem het lijfelijk, in contact met die grote namen. Vorige week stond ik enkele minuten te tateren met Freek De Jonge. Hij was te gast bij Klara en ik wou hem spreken over het programma dat ik maak voor Canvas de komende maanden. Niet dat hij eraan mee doet, maar volgend jaar misschien wel.

Eergisteren was ene Usain Bolt op de VRT. Dé ster van de Olympische Spelen van vorig jaar, dé man van het WK atletiek van dit jaar, eigenlijk een hele grote. Ik was erbij, ik heb me vooral moeten ergeren aan managers, bodyguards en ander gajes dat daar rond cirkelt, maar kom, ik heb de man op een halve meter van mij gehad.

Ach, wat stelt het voor? Niets. En ik vond Freek De Jonge eigenlijk veel imposanter. Ook een lange mens, maar niet zoals die supersnelle Jamaicaan. En toch. Om maar te relativeren, ik zie het soms te weinig gebeuren bij sport en bij uitbreiding op de sportredactie.

Freek, volgende keer een hapje eten?