Eergisteren in de Rotonde van de Botanique naar de cd-voorstelling van de nieuwe van Dez Mona geweest. “Hilfe kommt” werd gepresenteerd en ik vond het simpelweg weer eens zeer goed, Dez Mona is één van mijn absolute ontdekkingen van de voorbije jaren en ik hou me in of ik begin weer lyrisch te doen over de glorieuze X-factor van zanger Gregory Frateur. Geniet hier maar van “Blue girl”, uit hun eerste plaat, opgenomen in de Vooruit in Gent, deze jongen was er bij.
Trailer hieronder ook van de nieuwe plaat (geproduced door Paul Webb, ex-Talk Talk en ook bekend als Rustin Man) en dat terwijl Dez Mona zowaar de playlists van Radio 1 heeft gehaald, niets is nog obscuur.
‘t Is het jaar van de bekende doden aan het worden zo stilaan. Gisteren hield Jef Nys het dus voor bekeken, de tekenaar van Jommeke. Leuk om te zien trouwens dat nieuwslezer Freek Braeckman wel heel toevallig een Jommeke-outfit aan had (Jommeke was ook voor hem een jeugdheld, weet ik).
‘t Deed me nog denken aan afgelopen zondag. We reden terug van Hasselt richting Gent, mijn vader en zijn drie kinderen hadden er een Decroubele-weekend op zitten, om zijn pensioen te vieren. Achteraan zat mijn broer, Robbe, een Jommeke te lezen. Ik weet niet meer welke titel, maar ‘t viel op, zeker als je weet dat ie nu in zijn eerste jaar geschiedenis zit aan de unief. Grote kinderen, niets dat mooier is.
Afijn, Jef Nys is niet meer, Jommeke nog altijd wel, die blijft voort leven. Gelukkig maar voor de aankomende generaties. Ik heb ook uren versleten met dat manneke, net als met Suske en Wiske, met Kiekeboe, Roel Hansen, de Rode Ridder, Kuifje, Kramikske en nog wel enkele namen.
Uit heel die periode heb ik jammer genoeg niet zo heel veel stripboeken meer over. Nu, de collectie Suske en Wiske is nog altijd groot én is goed bewaard gebleven, ik zal ze met plezier aan mijn dochtertje schenken.
Bedankt, mijnheer Nys voor de uren plezier. In mijn hoofd tollen titels als “De grasmobiel” en “Kaas met gaten gaatjes” en prachtige figuren als Gobelijn, Jampudding en Kwak en Boemel. En oei, wat heb ik weer een geweldige opstoot van melancholie en nostalgie…
Ik hoorde het van de week nog eens op Radio 1. Prachtig nummer, “Ain’t no sunshine” van Bill Withers. De studioversie vind ik nog net dat beetje beter door de partij strijkers die er wordt doorgejaagd – en ‘t bouwt ook meer op en ‘t duurt ook langer: als seks muziek zou zijn, dan zou het iets van dat kaliber zijn.
Eerst had ik een kaartje voor haar concert enkele weken geleden met Klaus Schulze in de AB, maar ‘t is er dan toch niet van gekomen. Lisa Gerrard is volgens mij veel minder bekend dan haar kunde groot is. Hier dan nog eens “Sanvean”. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik het hoorde: op mijn kot in de Parklaan in Gent, ik had net haar plaat “The mirror pool” gekocht, in 1995 moet dat geweest zijn. Ik lag omver. Nu nog altijd.
Jongens toch, wat op last.fm aan het struinen en plots hoor ik die Alanis Morisette nog eens. Dat mens is al bezig van in mijn studententijd. En nog altijd. En elk nummer is nog altijd hetzelfde. Wat heb ik haar altijd overschat gevonden. Zo, de zure oprisping van de dag! Ik gun het meiske in kwestie alles, dat wel, ik heb gewoon nooit begrepen wat daar goed aan was. Nu, ik heb dat nog wel met sommige namen. Wie niet?
Straks een zoveelste trouwerij dit jaar, dat zal leuker zijn. In de zaal waar mijn liefste en ik ons feest gaven. Worden we verteerd door matrimoniale melancholie? Of valt dat mee na goed vier jaar?
Ik kom maar niet aan schrijven toe de voorbije tijd, nochtans liggen een hoop ideeën te rijpen – dus de statements of besprekingen komen er nog aan. Maar druk, geen tijd en wat ambetante gebeurtenissen op deze plek, enfin, dan maar even vullen met dat koddig persoontje hier in huis (en klikken op de foto leidt naar andere plekjes).
