Een week van extremen is het geweest. Opperste tevredenheid en ook maximaal balen. Op maandag en dinsdag waren er de opnames van “Het besluit” in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Vooral de dinsdag was een goeie avond, stof genoeg voor de radio- en de televisiemontage – al doe ik enkel het televisieluik.

Jammer wel dat je bepaalde jokes of bepaalde filmpjes die speciaal waren gedraaid moet schrappen, omdat het niet past en zo meer.

Zelf twee keer mogen opwarmen, een zaal van 800 personen die je volgt in je drukdoenerij (met de eerste avond onder meer Bart Peeters op de eerste rijen), mja, deugddoend.

Op woensdag kreeg ik dan te horen dat ik geslaagd ben voor het legendarische journalistenexamen van mijn werk. Mijn deelname was een combinatie van allerlei dingen: een uit de hand gelopen weddenschap, een stuk prettig gestoord engagement, een zekere ambitie om één van de weinigen te zijn die slaagt in zowel het sport- als het nieuwsexamen én een gevoel van ik-ben-er-nu-maar-aan-begonnen-dus-ik-werk-het zo-goed- mogelijk-af. En kijk, honderden mensen hebben deelgenomen, enkelen zijn geslaagd. Ach ja, de factor geluk speelt ook mee en we zijn zover.

Is dat een sollicitatie naar andere dingen? Ja en neen. “Ja” omdat ik altijd heb gezegd dat ik per toeval bij de sport ben terechtgekomen en ook eens andere dingen wil proeven. “Neen” omdat ik me eigenlijk best amuseer bij Sporza (echt waar, geweldige collega’s) en de laatste maanden leuke dingen mocht doen voor de sport. Bovendien zijn er niet direct open plaatsen bij het nieuws, dus we zien wel.

Minder was mijn werkdag op zondag. Door de sneeuwellende drie uur (!) onderweg geweest om op de VRT te geraken. Werk gedaan, sidekick gespeeld, maar dan ’s avonds in de terugrit naar huis ferme malchance. Geslipt, de vangrail tot twee keer toe gekust en Dolf de Golf bleek plots ietwat immobiel. Ikzelf ben er heelhuids uitgekomen, gelukkig waren mijn vrouw en mijn dochtertje er niet bij, maar de schade is aanzienlijk. Blikschade vooral, alle carrosserie rond de wielen aan de linkerkant is gedeukt, daar moeten nieuwe stukken op, de goede verstaander weet wat dat kost.

Hopen nu op een goede regeling op het vlak van woon-werkverkeer bij mijn werkgever. Ik heb alle bewijzen in handen die tonen dat ik effectief van mijn werk kwam, zonder dralen, volgens de kortste route. Vingers gekruist dat ze willen tussen komen of het wordt wel een erg kwalijk grapje.

Geschrokken tot en met, maar kijk, het is maar een auto – ook al betekent de reparatie enkele dagen/weken behelpen met truukjes, maneuvers en improvisaties om overal te geraken (zeker bij vroege diensten die me dwingen om om 5 uur ’s ochtends in Brussel te zijn).

Lachen was wel de sleepdienst: een Turk en zijn broer die familie hebben “in de Sleepstraat”, we hebben zowaar goed gelachen in hun camionnette.

Ach, het geluk zit in een klein hoekje. Het ongeluk loert van om een andere hoek. Niets is eeuwig, zeker de meeval niet.