Mijn vrouw is over tijd. Serieus over tijd. Al een week lang verwachten we een broer of zus voor Janne (we kennen het geslacht niet en wilden dat ook niet kennen) en ‘t komt maar niet. Nu, de natuur leert dat nog geen enkele baby is blijven zitten, dus…

‘t Is al nadenken geweest. Alles wordt in een perspectief geplaatst, zeker ook door de plotse dood van de zus van mijn vrouw. Een klap als geeneen, een mokerslag zelfs. Maar je moet voortdoen. Maar ‘t stemt wel tot nadenken, onderschat dat niet.

We wilden een tweede kind. Absoluut. Ik zelfs nog het meest van al. Ik. Ik die nooit geen kinderen wou. En binnenkort twee kinderen zal hebben.

‘t Is al een hels “gevecht” geweest over de namen. De jongensnaam, alla, daar waren we snel uit. Maar een meisjesnaam, nou. Daar hebben we al uren over gediscussieerd. En nog, waarschijnlijk zelfs tot op het kraambed. Waar -laat ons na de miserie van de voorbije tijd hopen op een vlotte worp- we dan nog eens gaan palaveren.

Ik heb al uren getwijfeld. Met Janne hebben we een droom van een kind: zelden ziek, slaapt goed, een vijs los (maar daar hoopten we op), aangenaam in gezelschap, wild van babysits, wie er ook bij is, ze vindt dat goed (niet evident, maar met de agenda’s thuis kunnen we niet anders dan ons kind enkele dagen per week uit te besteden, bovendien, ‘t scherpt het sociaal talent, zeker van)… Hopen maar dat de volgende ook zo meegaand is. ‘t Zou ‘t gemakkelijk maken.

Velen vertellen me dat een tweede wel eens heel anders kan zijn, ja, kan “tegenvallen”. Anderen vertellen me dat het ervan af hangt hoe je ze kweekt. Dat het zelfs nog beter kan meevallen. Ik verkies dat laatste dus. Hoe dan ook, we moeten ‘t ondervinden over enkele maanden. Of in de loop van.

Ach, één dezer moet dat kleintje toch komen, al is het nu al een week te laat. En dan laven we. En zalven we. En hebben we lief. En embraceren en caresseren we.

Hopen ook dat mijn contrarie bioritme van de voorbije dagen oplevert. Ik sta heel laat op en ga heel laat slapen. Nachtraaf? Ik? Jawel! Omdat ik ervan overtuigd ben dat de festiviteiten zich bij nachte gaan voordoen. En dan ben je beter voorbereid en alert en wakker. Zoniet ben ik geweldig verrast en op snelheid gepakt, maar dat is dan maar zo.

En daarna doen we weer voort. Nog hopen werk te verrichten. Al is het maar om onze kinderen vooruit te helpen…