En ik blijf wachten. Al bij al weinig beweging in de zaak, tot ergernis van mensen rondom ons die echt wel zitten te wachten op nieuws. En op goed nieuws, kunnen we gebruiken na enkele barre weken.

Vrouwlief is heel het boeltje ook kotsbeu en wil actie. Nieuwe dingen, nieuwe avonturen.

Al een week zitten we op mekaars lip. Maar ondanks de vele taken die nog liggen te wachten (ordenen, uitkuisen, opkalefateren…), slaat de verveling echt wel toe.

Ondertussen me dan maar verwonderen over de taalontwikkeling bij Janne. De tater staat niet meer stil, al begrijpen we ‘t niet altijd. En waarom krijgen we de woorden “bloem” en “konijn” er maar niet uit? “Paddestoel”, “broek” en “allez”, dat lukt dan wel. En waarom zegt ze “pik” in plaats van “kip”? En waarom is een eend een “kiek”? En vooral ook… “Nijaat”. Da’s “water” voor haar. Ik zie geen enkele verklaring hoe ze op dat woord is gekomen. “Boot en nijaat”, tja. Mocht ze nu nog “H2O” zeggen, alla…

Ola, ‘t is wakker daarboven. Eens halen en zien hoelang ik ze van Kaatje (van Ketnet) kan weg houden.

En ja? Is er nog iets gebeurd in de wereld? Ja zeker? Geen probleem, ik ben zo mee als wat, hopen tijd gehad om me op allerlei manieren te informeren. Nog even zo.