Mijn vrouw is over tijd. Serieus over tijd. Al een week lang verwachten we een broer of zus voor Janne (we kennen het geslacht niet en wilden dat ook niet kennen) en ‘t komt maar niet. Nu, de natuur leert dat nog geen enkele baby is blijven zitten, dus…

‘t Is al nadenken geweest. Alles wordt in een perspectief geplaatst, zeker ook door de plotse dood van de zus van mijn vrouw. Een klap als geeneen, een mokerslag zelfs. Maar je moet voortdoen. Maar ‘t stemt wel tot nadenken, onderschat dat niet.

We wilden een tweede kind. Absoluut. Ik zelfs nog het meest van al. Ik. Ik die nooit geen kinderen wou. En binnenkort twee kinderen zal hebben.

‘t Is al een hels “gevecht” geweest over de namen. De jongensnaam, alla, daar waren we snel uit. Maar een meisjesnaam, nou. Daar hebben we al uren over gediscussieerd. En nog, waarschijnlijk zelfs tot op het kraambed. Waar -laat ons na de miserie van de voorbije tijd hopen op een vlotte worp- we dan nog eens gaan palaveren.

Ik heb al uren getwijfeld. Met Janne hebben we een droom van een kind: zelden ziek, slaapt goed, een vijs los (maar daar hoopten we op), aangenaam in gezelschap, wild van babysits, wie er ook bij is, ze vindt dat goed (niet evident, maar met de agenda’s thuis kunnen we niet anders dan ons kind enkele dagen per week uit te besteden, bovendien, ‘t scherpt het sociaal talent, zeker van)… Hopen maar dat de volgende ook zo meegaand is. ‘t Zou ‘t gemakkelijk maken.

Velen vertellen me dat een tweede wel eens heel anders kan zijn, ja, kan “tegenvallen”. Anderen vertellen me dat het ervan af hangt hoe je ze kweekt. Dat het zelfs nog beter kan meevallen. Ik verkies dat laatste dus. Hoe dan ook, we moeten ‘t ondervinden over enkele maanden. Of in de loop van.

Ach, één dezer moet dat kleintje toch komen, al is het nu al een week te laat. En dan laven we. En zalven we. En hebben we lief. En embraceren en caresseren we.

Hopen ook dat mijn contrarie bioritme van de voorbije dagen oplevert. Ik sta heel laat op en ga heel laat slapen. Nachtraaf? Ik? Jawel! Omdat ik ervan overtuigd ben dat de festiviteiten zich bij nachte gaan voordoen. En dan ben je beter voorbereid en alert en wakker. Zoniet ben ik geweldig verrast en op snelheid gepakt, maar dat is dan maar zo.

En daarna doen we weer voort. Nog hopen werk te verrichten. Al is het maar om onze kinderen vooruit te helpen…

‘t Kan allemaal vreemd lopen. Zowat tien jaar geleden deed ik -op aanraden van een toenmalige IBM-collega- mee aan de audities bij The Lunatics. Improvisatietheater, volgens mijn maat van toen (en nu) was dat iets voor mij.

Ik werd toegelaten en mocht meedoen. Door enkele vreemde gebeurtenissen werd ik binnen het jaar zelfs voorzitter van vzw The Lunatic Comedy Club. Plots moest ik managen en het beleid bepalen. We zijn nu goed tien jaar later en ik ben op enkele tussenpozen na voorzitterke gebleven. Ik ga zowat mijn negende jaar in, denk ik. Enfin.

Het is altijd een bende geweest van leuke mensen die -zij het tersluiks- enorme ambities hadden. Die zelfs grotendeels hun ding hebben kunnen doen. Leuk én het bewijst wat voor een kweekvijver ons boeltje is geweest. En nog altijd is.

Even opsommen… Henk Rijckaert floreert dezer dagen met “Zonde van de zendtijd”. Ik had deze keer nog geen reclame gemaakt voor hem, maar ‘t is niet nodig gebleken als je ziet dat ie bijna 600.000 kijkers haalt op Canvas. Leuk, een maat van mij, wiens lief meter wordt van mijn aankomende. Een kameraad ook waarmee ik op vakantie trek een dezer. Jonas Geirnaert boost dankzij zijn Kabouter Wesley. Ja, ook één van ons. Zijn neef, Lieven Scheire, speelde vorig jaar mee met onze toernee, die mens moet ik ook niet meer voorstellen.

Katrien Pierlet wint een cultuurprijs voor jeugdtheater met haar Studio Orka. En dan beginnen we nog maar. Joris Vanderpoorten maakte nam als Kanaal Z-journalist, geeft nu vooral les en is vooral ook de peter van mijn aankomende. Bruno Claeys is meervoudig Belgisch recordhouder rugslag. Joris Velleman is stand-up comedian én speler bij ons. Koen De Poorter speelt bij ons én is één van de vier van Neveneffecten. Sofie Verschueren is een stem van Radio Nostalgie en ambieert -denk ik- (terecht) de VRT. Joost Van Hyfte is standupper, Bjorn Dhaenens is redacteur van Henks programma, Illi Van Nieuwenborgh is redacteur van sporza.be, ikzelf ben een radiomannetje van de sport.

En dat zijn dan de mediagenieke posten. Lees: diegene die in het oog springen. Ik zwijg nog over de vele talentrijke leraars en leraressen, de gevreven IT’ers, de nucleaire geneeskundige, de vrouw die haar droomjob vond in het SMAK, de studenten die nog een hele weg hebben open liggen, Dimitri Desmyter die van vele markten thuis is en onder meer finalist was op Cameretten. Etcetera, etcetera. Of mijn vrouw, die het in de politiek is gaan zoeken als Gents gemeenteraadslid. En dan zwijg ik over de creatievelingen die minder bekend zijn, de bankbediende, de psychiater, de zakelijk directeur van de regionale televisiezender (Geert De Wael van TV Brussel) en zo voort.

We hebben ook een getalenteerde tuinarchitect, een kundige sitebouwer, ondernemers… Echt, name it. Twee vorsers die doctor aan het worden zijn, een EU-diplomate…

Ik vergeet nog Lucas/Matthias De Man die afstudeerde als toneelregisseur in Amsterdam en boven de Moerdijk aanzien wordt als één van dé toptalenten in het theater daar.

Ik weet het, ‘t is allemaal maar name dropping en “met titeltjes gooien”, allemaal enorm te relativeren, maar ‘t bewijst hoe een bende kwieten, die zich verenigden onder de noemer “The Lunatics” verdorie algemeen gezien al ergens zijn geraakt.

En ik dan, die voorzitter was en lijf en leden gaf voor de hele troep, geniet dan. We hebben allemaal al iets verwezenlijkt, los van ons onnozel gedoe op het podium. En ja, dat maakt me blij. Dat mag toch? Ik ben gewoon zo ongelofelijk trots op al die mensen.

Als ik alles overschouw, ben ik weer kandidaat om nog eens twee jaar die boel te leiden. Omdat ik er vooral een hemels genoegen in schep om mensen te zien doorgroeien. En te zien dat ze plots iets betekenen.

En dat wil uiteindelijk iedereen. Zeker van. Ik toch….

En wat zei de zondag? Weinig, toch niet op het vlak van de Wirbelung van de buik. Wel enkele vrienden op bezoek gehad, met goeie gesprekken en gelach ook, zo passeren de moeilijke tijden – vreemd allemaal. De dageraad van het wachten…