Tijd voor nog eens een echte klassieker op zondag. “Russians” van Sting, toen nog de net-niet-meer-zanger van The Police, halfweg de tachtiger jaren (dus al vlug 25 jaar oud). Uit ‘s mans solodebuut “The dream of the blue turtles”. Een nummer in volle Koude Oorlog-sfeer, ook die thematiek. Gedragen door een thema van Prokofiev (de “Romance” uit de “Luitenant Kijé”-suite). Laat u romantisch-bombastisch meeslepen…

Van de week nog eens intens het door mij al vaker geprezen lastfm gebruikt. En weer enkele -toch voor mij- onbekende pareltjes gevonden. Ik deel ze graag hier de komende weken op zondag. Zoals dit schoon stuk samenzang, in de traditie van Fleet Foxes, Midlake en zo je wil zelfs Mumford & Sons. The Middle East met “Blood”. Autralisch van signatuur, maar dit terzijde. En bloedmooi. Bloedmooi, zeg ik. Het clipje ook. Bloedmooi.

Allez kom, omdat ik me weken zo koest heb gehouden nog een extraatje: “Costume Party” van Two Door Cinema Club. ‘t Lijkt me een mix van Postal Service, Men at Work en Culture Club. Bijzonder zomers en meezingerig. Heerlijk plaatje.

O ja, nog ontdekt van de week (en later eens een filmpje hier): Bombay Bicycle Club en The Swell Season. Graag gedaan.

Een voetbalmomentje met Alex Agnew, te bekijken op de Sporza-site… Trouwens, morgen zondag in “Sporza”, op Radio 1, mijn gesprek met hem. Over karate zowaar!

Terug te vinden op de geweldige site van de online collega’s dit fragmentje (of het televisieprogramma “Studio 1″ dat reacties “sprokkelde” naar aanleiding van het vertrek van Dick Advocaat – eentje ervan door mezelf gedaan, dat met Thomas Vermaelen).

Maar nu niet voor het een of het ander, maar hoe komt het dat reacties altijd worden “gesprokkeld”. Ik die dacht dat je enkel hout kon sprokkelen. Maar reacties? Een vreemde versteende uitdrukking, toch? “Reacties sprokkelen”, ik hoor het altijd en overal en ‘k blijf het iets vreemds vinden.

O ja, dat vertrek van die Advocaat, mag ik nu eens heel pedant, arrogant en zelfbewust doen en zeggen dat ik dat al van in het begin kon voorspellen? Je zag toch zo dat die mens met enkele verborgen agenda’s in zijn gesteven blazer zat? Dat ze nu bij de bond maar eens kiezen voor rechttoe rechtaan, eerlijkheid, gedrevenheid en kunde. Kortom, voor Eric Gerets. Al is ie wellicht onbetaalbaar. En vooral: wellicht wil hij zelfs gewoonweg niet eens komen.

Ja, ik ben sportjournalist. En ja, dan zou je mogen verwachten dat ik iets deftigs doe van sport. En neen, dat doe ik niet. Sinds mijn vasculitis-affaire (die trouwens twee jaar na datum volledig afgelopen lijkt) heb ik niet meer gelopen en minivoetballen heb ik ook moeten laten (vooral omdat dat met mijn agenda niet te doen is, zo een vaste sportavond). Kortom, ik beperk me tot stappen, autorijden (ja, dat is een sport, denk maar aan rally en Formule 1), trappen bestijgen en theatersport beoefenen.

Enkele weken geleden heb ik uit benevolentie een fiets gekocht. Een nieuwe. Gloednieuw. Spiksplinternieuw. Geassembleerd op maat zowaar, aluminium van kader, versnellingen, hydraulische voorvork, jongens toch, wat een machine! In een poging ons sportief imago te rehabiliteren hebben de peter van mijn tweede dochter en ikzelf de economie dus cyclogewijs gesteund.

En vandaag was het zover, ik kon nog eens telewerken bij Radio 2 op de Martelaarslaan in Gent en dat bood -zeker met dat lentezonnetje in de lucht- de gelegenheid om voor professionele doeleinden eens de trappers rond te wentelen. Heerlijk toch, ik moet het toegeven. Door zon en wind, laverend tussen de rest en ‘t is ook besparend én ecologisch correct.

Morgen heb ik weer dienst in Brussel, iets zegt me toch dat ik mijn auto zal moeten uit de garage halen. Trouwens, na mijn gepertotaliseerd ongeval eind december is Dolf de Golf er niet meer. Weet iemand een goeie roepnaam voor een zwarte Skoda Octavia, lang van gat, leder van zitting, krachtig van motor en Duits-Tsjechisch van makelij?

En hoe moet ik mijn geweldige tweewieler dopen? Gents van productieplaats trouwens.

Nog eens herhalen dat een nieuwe stroom van berichten staat te wachten. ‘t Is hier zeer kalm geweest de voorbije maanden, ik weet het, maar geen nood, ik heb er weer zin in en tijd voor, deze blog wordt weer opgestart – zeker ook na vele vragen van lezers. Hopelijk ben ik niet al te veel publiek kwijt dat dacht dat ik volledig versteend ben geraakt…

Afgelopen weekend maakten ze in Dranouter (die van het Festival tegenwoordig, niet meer van het Folkfestival, alhoewel hun URL er nog naar verwijst) de affiche voor deze zomer bekend, een deel ervan toch. Mooie namen, amai: Tom McRae, Paolo Conte, Absynthe Minded en ook deze Caroline Chocoklate Drops. Al enkele weken resideert het nummer in de playlists van Radio 1. Je moet het er voor hebben, dat besef ik, de toon is een beetje zeurderig volgens sommigen en de viool krast en krijst. Maar mij overtuigt het nummer wel, Afro-Amerikaans met wat traditionele invloeden. Een wonder van een stem, die Rhiannon Giddons. “Hit ‘Em Up Style”, van Carolina Chocolate Drops…