Nog zoiets: kijk daar eens. De kleine Van Rompuy is nu gecoöpteerd senator bij de tsjeven. Ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat mocht ie pakweg “Desmet”, “Vandewalle” of “Decroubele” hebben geheten dan een ander iemand op zijn zeteltje zou zitten. Toch? De politique politicicienne pur sang, het nieuwe kastensysteem, de baronnietjes van de 21e eeuw.

Ach, ik gun het die jongeman en mogelijk heeft ie zelfs de beste bedoelingen, maar toch, het is een tsjeventruuk (die bij zowat alle partijen wel wordt toegepast).

Zal ik blij zijn dat dat onafhankelijksfeest van Congo na vandaag achter de rug zal zijn. Qua overload met de boeiendheid van een slappe cactus kon het wel tellen de voorbije dagen. Ik vraag mij eigenlijk oprecht af wie wakker ligt van wat er gepland is van festiviteiten? Er zou beter véél meer gefocust worden op wat er écht rond de Grote Meren in Afrika gebeurt: corruptie, moord, verkrachtingen,… Alweer een gemiste kans om de ex-kolonie (voor de zoveelste keer) een geweten te schoppen. Karel De Gucht had gelijk, meen ik zo.

Het WK voetbal is aan de gang en iets extrasportiefs irriteert velen en beheerst de discussies: de vuvuzela, die teringtoeter die op de Zuid-Afrikaanse tribunes wordt, euh, leeggetoeterd. Het doet denken aan gezoem van bijen en gebrom van muggen (of is het omgekeerd?) en dat sonoor geluidje zit ook in onderstaand nummer. Onlangs toevallig eens gehoord, ik was er direct wild van. Blijkt het verdorie een megahit te zijn (geweest) bij ons en in heel wat andere Europese landen. Serieuze knaller van die Brusselaar, Stromae. En dus dansen we…

Ik zie ze dan altijd vreemd staan kijken. Daar in het keukentje van de sport. Wanneer ik weer eens mijn croissant of een andere koffiekoek voor 10 seconden in de microgolf steek. Tot opperste verbazing en schriele blik van velen. Waarom? Gewoon, zo lijken je koeken net uit de oven van de bakker te komen, simpel. Niet té lang onder een hoog wattage leggen of ‘t lijkt of ze uit het bed van de bakker komen. Kleine gastronomische tip. Zonder dank.

Nog eens een stukje Hugo Camps in “De Morgen” van vandaag. Over het tot nu toe zoutloze WK voetbal schrijft ie. Zijn geweldige slotzin:

Niet de bal zwabbert. Voetballers zwabberen, in ijle praatjes en misbaar.

Heerlijk, overheerlijk. Hopelijk brengt de krant zijn columns ooit eens uit in boekvorm. Dan hol ik naar de winkel. Ja, ik blijf fan. Barok en lyriek horen nu eenmaal thuis in sportjournalistiek. Mijn mening.

Ik heb me ingehouden. Ook al door mijn behoorlijk doorgedreven “blogpauze” (ach, had ik maar wat meer tijd om te schrijven), maar kom. Ik kom uit een politiek zeer geïnteresseerd nest en bovendien leef ik natuurlijk samen met een mandataris. En toch had ik er even mijn buik van vol. Zelden eerder gemerkt. Nooit eerder eigenlijk.

Ik, die zo zot ben van politiek, heb amper een debat gevolgd. Ik heb de campagne vooral bekeken viavia, beluisterd op de radio en af en toe eens geneusd op deredactie.be, dat wel.

Maar ik bemerkte een -voor mijn doen- politieke apathie. Maar dus gisteren gaan stemmen en achteraf de schade ingehaald. Terwijl ik op mijn (nagenoeg gerenoveerd) terras aan het werken was, volgde ik de nieuwtjes via de radio. En zoals zo vaak zijn de eerste vijf uitslagen die binnen zijn een exponent van de trends. En een voorbode van de werkelijkheid. De kiezer heeft beslist.

N-VA slaat toe dus, de groenen en de rooien krijgen (gelukkig) niet al te veel klappen, de rest ziet bont en blauw. Ik kan ermee leven. Even heb ik getwijfeld over wat ik zou kleuren, maar langzaamaan duwde toch mijn reflex tegen mijn geest om er toch minstens voor te zorgen dat er ook aan de linkse zijde werd gescoord.

Maar de zegetocht van N-VA is wel zodanig dat er nu iets moet veranderen. Dat er nu iets moet ondernomen worden. Is ook zo.

Ik feliciteer bij deze de blogger die ik halvelings ken, die naar het parlement mag. Goed voor hem.

Ik feliciteer vooral ook de “linksen” die hebben gevochten voor hun brok. Zeker ook in Gent. Het is toch de max: alweer eens is mijn stad tegendraads en niet volgzaam, een houding die ik sowieso apprecieer. Progressiever gekozen dan waar dan ook, ik ben er zowaar nog meer trots op dat ik in Gent woon.

Laat ons hopen op eindelijk goed uitgewerkte akkoorden. Op eindelijk voortwerken. Op eindelijk niet-rancuneus overleg. Op zin tot oplossen.

Ja, ik heb zo mijn voorkeurscoalitie, hopelijk zonder al te veel tsjeventruken, ja. Maar wel oprecht, gemeend en met zin voor verantwoordelijkheid, ondernemen en ageren. Met of zonder Wevermans.

In de categorie new folk: dit wordt ongetwijfeld één van de nieuwe sensaties de komende maanden. Stornoway, dat is Fleet Foxes, maar dan ietsje poppier en vooral Angelsaksischer. Laat het maar eens zorben…