Nachtelijk bezig. Muziekje hier en daar. Via last.fm. En beseffen dat de heer Antonio Vivaldi toch wel waarlijk een boel fantastische dingen heeft gemaakt. De man is toch meer, véél meer dan “De vier seizoenen”. Bijvoorbeeld het “Trio sonata ‘la folia’, RV 63″.

De ideale compagnon tijdens nachtelijk denkwerk…

Gezien in het Concertgebouw in Brugge: de Mariavespers van Monteverdi, onder leiding van Sir John Eliot Gardiner.

Uitstekende wijn behoeft geen krans. ‘t Was en ‘t is hemelse muziek, fantastisch gebracht, met stemmen die overal in de zaal opdoken, hemels, simpelweg. Een minutenlange staande ovatie, “bravo’s” alom, wereldniveau, laat ik me vertellen.

Met dank aan L. die me ook in contact bracht met musicoloog/professor Ignace Bossuyt waarmee ik al geruime tijd een mailrelatie heb. En met enkele andere interessante netwerken.

Barok, renaissance, het lag ertussen, en ik hou daar nogal van. Moet ik meer doen.

Ik ben ne raren. Soms. Ik durf al eens laat te leven. En dan heb ik gedachten die ik kwijt wil aan mijn geliefde. Maar zij slaapt dan al. Dus mail ik ze. Ge moet gebruik maken van den techniek, vind ik. Is er voor gemaakt.

Zo zat ik afgelopen nacht nog eens te bepeinzen dat ik graag reis. En meer wil reizen. Niet professioneel (dat doe ik trouwens toch amper), daar lig ik niet zo van wakker. Maar privé. Zelf tempo en inhoud bepalen. Ik heb dan maar volgend lijstje doorgemaild naar de oudste vrouw in huis:

- Oxford/Cambridge/Canterbury
- Boedapest en Wenen
- IJsland
- New York
- Kroatië
- Berlijn
- Venetië/Milaan/Turijn
- Sicilië
- nog wat Umbrië en Toscane
- Madrid
- Zeeland/Friesland/Urk
- Bordeaux
- Rijsel
- Barcelona (toch nog eens, al is ‘t maar voor de evolutie van de Sagrada Familia)

Zoals ge ziet, ben ik niet zo’n Afrikaan of Aziaat. Niets daartegen, maar da’s voor later eens. Het enige wat ik nu nog zoek is iemand die mijn dienstroosters zodanig wil vervalsen dat ik pakweg 100 vakantiedagen per jaar heb. En een exorbitante milde schenking van zilverlingen vanwege een legaat Gods zou ook welkom zijn – want er is een manifest tekort.

Een mens mag al eens dromen, toch?

Update: Nog vergeten: Istanboel en Lissabon.

Of de groepsnaam gebaseerd is op het Madouplein in Brussel weet ik niet, feit is wel dat de groep begin tachtiger jaren maar heel even bestond en maar één plaat afleverde. Met het bekende “Witte nachten” daarop, maar ook het honderd keer betere “Niets is voor altijd”. Opvallend georchestreerd, met die meeslepende, gesmoorde en doorleefde stem van Vera Coomans, die later nog een heel parcours doorliep, onder meer in de entourage van Arno.

Het klinkt zo seventies, het klinkt zo geëngageerd theater, zo post-hippie. Ik zie, voel en ruik zo de jeugdclubs waar mijn ouders zich schuil hielden, de baarden en het lange haar, de paarse hemden, de ronde brilletjes en de eerste walmen van marihuana.

En ik hoor vooral een intrigerend lied.

Lieve Janne,

‘t Is exact drie jaar geleden dat je op de wereld bent geworpen. Ik had toen nog niet door welke revolutie me te beurt viel, ik heb zelfs nog enkele weken, ja zelfs maanden, moeten wennen.

Naderhand werd me duidelijk wat me was overkomen en wat me nog zou te beurt vallen. Je nam stukje bij beetje je eigen leventje in en je klauwde kriebelend aan mijn leven, aan mijn zijn, aan mij, aan mijn vaderhart. Je moeder heb je zo mogelijk nog meer ingepalmd, zij heeft dan ook al immens veel tijd met je gespendeerd, nu drie jaar later is dat nog altijd zo, ik sta soms in opperste bewondering hoe zij dat allemaal voor elkaar krijgt met haar drukke agenda.

Janne, de mensen zeiden me dat je niet weet wat je mist als je geen kinderen hebt. Dat klopt. Je hebt me de voorbije drie jaar gecharmeerd, getroffen, opgejaagd, en heel af en toe ook eens geërgerd, geprikkeld en meermaals ontroerd. Sinds jij er bent wellen tranen vlotter dan ooit in mijn ogen. In alle mogelijke situaties. Een mens wordt ouder, gevoeliger, weker. Verstandiger ook zeker?

Janneke, ik kan honderden momenten noemen die me zijn bijgebleven de voorbije 36 maanden. Maar ik ga er niet aan beginnen uit schrik minstens één topmoment te vergeten. Het zit in mijn hoofd, dat is onbetaalbaar. En bovenal, ik heb duizenden, werkelijk duizenden foto’s van jou én ik heb enkele honderden filmpjes. Allemaal materieel, maar toch…

Hoe graag ik je moeder ook zie, als ik jouw haar besnuffel ben ik op slag weer verliefd. Als jij prevelt en spreekt, zijn de muren als klankkasten vol galm en zoete melodie – je was een late prater, maar het zeemzoet van je iele stemmetje is er langzaam toch doorgekomen (de huig-r ook trouwens, grappig). Als je weer eens je intussen bekend oerkaraktertje laat spreken, verman ik me om het niet al te zeer toe te juichen. De wereld is niet gediend met seuten en brave ja-knikkers. Kloten heb je nodig, maar nu ook niet al te veel.

Maar doe maar. Doe vooral maar. Kies maar, ga maar, wees wie je bent. Laat af en toe die -ook ouder wordende- papa van je in je leventje binnen. Blijf hem bedwelmen met je vette lach. Blijf hem -en je mama- verdoven met je liefde voor je zusje (prachtig om jullie de voorbije tijd samen bezig te zien). Blijf ons ontroeren en ontvoeren met je ogen die geen tranen dragen, maar zachte parels.

En weet, Janneke, dat er van ergens heel ver weg minstens twee paar ogen meekijken, van lieve mensen die je liefst hadden vastgepakt. Maar in het leven gaat het vaak niet zoals je het zelf wil, dat leer je nog wel.

Later, veel later. Maar trek je dat niet aan, eerst nog een hoop jaren gewoon Janneke zijn, dat zou me plezieren. En neuzeneuze doen. En springen op mijn buik. En op mijn rug hangen. En knuffelen. En zeggen dat papa “lief” is.

Straks een berekoek, Janneke?

Van de week ontdekt, een tip van een collega. Direct veelvuldig beluisterd en het plaatje besteld. En een kaartje gekocht voor zijn concert in de Botanique eind oktober. Ik had ook al enkele lovende recensies gelezen. ‘t is indie, ‘t is ook lo-fi, ‘t is een singer-songwriter, ‘t is gevoelig en ‘t is speciaal.

De naam is Perfume Genius, de plaat heet “Learning”, de klank is intrigerend, een tijd geleden dat iemand me muzikaal zo direct inpakte…

Dit is em dan: mijn duizendste post op “Het Radiofonisch Instituut”. Het zat al een tijdje te tikken en nu is het zover. Duizend meninkjes van mij, duizend gedachten, duizend tekstuele neerslagen. Met deze post begonnen, op 19 november 2006. Toen was ik al radiomannetje voor Sporza, maar ik had nog geeneens kinderen, het eerste moest zelfs nog “gemaakt” worden. Hoe de tijden in een periode van duizend posts zijn veranderd…

Mijn vrouw blogde al een tijdje, had mee Gentblogt opgericht en ik ben gezwicht. Ik wou meedoen, ik wou publiceren, ik wou een publiek. Welaan dan. Zo ging het.

Nu zijn we 46 maanden later. Duizend posts, goed voor gemiddeld 2,5 comments per stukje. Zowat 1000 stukjes op pakweg 1400 dagen, pas mal. Niet overdreven veel, maar toch iets. Ik heb -denk ik- een tijdje geresideerd tussen de zogenoemde A-list bloggers. Ik had volgens enkele internetuele parameters wel wat influence, maar’ t zal afgenomen zijn. Zeker van. Ik publiceer het laatste jaar te weinig. Bedolven onder een blogger’s block, bevangen ook door enkele keiharde privézaken die me vaak het schrijven hebben belet. Ik zal nog eens wat links van de “grote bloggers” nodig hebben.

Als ik de voorbije maanden bekijk, heb ik schandalig weinig geplaatst. Maar ik ben blijkbaar ook die efficiëntie kwijt om rap tussendoor iets te pennen: werk, relatie, twee kleine dochters, geen goesting, bezig met tientallen andere zaken etcetera. Excuses zijn er om ze aan te wenden. Ik moet vooral nog eens iets over mijn jongste dochter plaatsen. Onder meer. Evenzeer mijn oogappel, maar nog te weinig over geschreven. Alhoewel, is dat de bedoeling van mijn blog? Mja, beetje wel.

Veel geleerd in die bijna vier jaar tijd. Hoe je op het internet in principe iedereen aanspreekt met je zieleroerselen. Hoe iedereen kan, mag en zal meelezen. Vaak amusant van reacties, soms hard confronterend qua commentaren. Al eens met twisten ook. Hoort er dan bij zeker, als je alles op het net gooit?

Vreemde dingen ook meegemaakt in die bijna vier jaar tijd. Mijn zogenoemde “muziek op zondag” (nooit zo an sich geproclameerd) dat een fanbase heeft gekregen. Ik, ego, de man met de diverse maar bijwijlen foute muzieksmaak, die mensen lokt met zijn muziekjes. Hoe divers en discutabel ook.

Dit blogje heeft ook al dingen opgeleverd, ben ik eerlijk in: schrijfopdrachten en presentatieverzoeken. Maar vooral ook, enkele vriendschappen die zich zonder deze URL nooit zouden hebben voorgedaan. Van virtuele kennissen naar contacten in real life, vaak zeer amusant. Leuke bijkomstigheid, daarvoor alleen al ben ik blij dat ik een blogje ben begonnen.

Ik doe voort. Schrijven. Ik heb een hernieuwde goesting. En hopelijk nog een publiek. En zoniet, wat dan? Een blog is het beste dagboek. U blijft lezen? Welkom!

Tijd om eens geweldig fout te doen: zo end seventies als ‘t maar kan zijn… Eigenlijk heet ie Evanghelos Odysseas Papathanasiou, maar kom, we mogen hem Vangelis noemen.

Mijn jongste nonkel, die me al zo’n heerlijke troep heeft leren kennen, liet me er kennis mee maken, wellicht al 20 jaar geleden. Ik ben er hem nog altijd dankbaar voor. Meen ik.

Vangelis zeg, uit de tijd dat een synthesizer nog algemeen aanvaard was. Heerlijk. En ook dat meen ik, als volbloed barokke geest!

Ik ga de muziekcoördinator van Radio 1 (en ik ken hem!) eens een vriendelijk mailtje sturen, met volgende tekst: “Wanneer gaat dat nu eindelijk gedaan zijn met die Sarah Bettens en met The B-52′s op de radio? Ik krijg er diarree van. Waarvoor dank.”

Zou ik?