Facebook is als een portefeuille, af en toe moet je het ding eens rigoureus uitkuisen en alles eens opblinken, zei een wijsgeer uit Gent.
Gedaan zo. Iedereen in mijn “portefeuille” kén ik nu wel degelijk, ik heb met hem/haar eens een geweldig (vaak laat) moment gehad of ik zie hem of haar in staat om de komende zes maanden mijn pad te kruisen – mijn voorwaarden om te mogen blijven.
Narcismbook, het is iets… Is toch zo, FB is toch meer en meer een moderne uiting van narcisme aan ‘t worden, waar we ons nagenoeg allemaal aan bezondigen?
Enfin, ruim 700 vrienden/contacten, iets zegt me dat ik de voorbije 10 jaar te weinig thuis ben geweest, haha… Maar ‘k zou ‘t zo herdoen, voor een sociale verslaving bestaat toch geen afdoende kuur.
Afgelopen weekend was ‘t weer eens “100 op 1″ op Radio 1. Een toplijst altijd weer, met dit jaar toch enkele verschuivingen.
Blij dat “Lena” van Twee Belgen én buur Rembert (waar ik vorige week en vorige dinsdagavond in mijn comedy clubje nog samen mee vertoefde) weer naar 22 is gestegen. De nummer 1, “Twee meisjes”, daar kan ik goed mee leven. Net als met “Ne me quitte pas van Brel” op numéro twee. Enfin, die hele top-10 kan ik wel goedkeuren, behalve misschien nummer 10. Yevgueni, bwah.
Opvallend de toch verrassend hoge noteringen van “Suspicion” van Toy, “In de fleur” van Mira, of dat nummer van Hannelore Bedert dat toch nog veel te bewijzen heeft. Enfin, mooie lijst, bewijst dat in Vlaanderenland wel degelijk iets muzikaals kan gemaakt worden.
O ja, deze staat dit jaar op 23: het onvolprezen “De zotte morgen” van Zjef Vanuytsel…
En als toegift -omdat het hier zo kalm was de voorbije weken- een zo mogelijk nog mooier pareltje van hem: “Ik weet wel mijn lief”…
“Het Braambos” op Radio 1, zo tussen het nieuws van 20 uur én de “Sporza”-laatavonduitzending. Uitzending door derden, zeg maar. Het is werkelijk hallucinant dat een dergelijke vorm van radio nog altijd een plaats vindt. “Uitzending door derden”, het klinkt zo wollig als drie gebreide wintertruien samen. Zo van die witten, met veel kronkelende slakken op. Hoelang blijft dat (derden)grapje nog duren? Zolang Carl Decaluwé dat waanzinnig goeie radio vindt zeker? Of hoe je luisteraars richting televisie en internet drijft…
Groot nummer, grootse tekst, uit een klassieker van een plaat, “The Wall”. Pink Floyd grossiert in anti-oorlogsretoriek, nu ook al 30 jaar geleden. Nog altijd actueel, zal het ook altijd blijven, denk ik dan somber.