Victoria,

Het heeft niet mogen zijn. Er was iets fout in dat lichaampje van jou. Iets onherstelbaars. Wat ervoor zorgde dat echt goed leven voor jou nooit mogelijk zou zijn. Op 19 oktober kwam je ter wereld, goed twee maanden later nam je al afscheid. Met die fantastische ouders van je dicht bij jou.

Ik heb je nog even kunnen zien. Lien, jouw trotse meter ook. Met veel pijn in ons hart hebben we nog eens gekeken en gezwaaid. Het had zo heel anders kunnen zijn, maar in het leven heb je over sommige zaken niets te zeggen. Heb je geen invloed, hoe hard een mens het ook wil.

Nooit gedacht dat deze foto, die ik met plezier nam van je toen je nog maar enkele uren oud was, hier om die reden zou prijken. Wie denkt dat nu? Helaas, maar toch… Het is nu zo en daar moeten we mee voort. Voort in dat bijwijlen ellendig hard leven.

Victoria, slaap zacht. Droom zoet. Knipoog eens. En voor de rest van mijn leven denk ik aan je, zeker als de bladeren van de bomen mooi rood, bruin en vergeeld kleuren. Herfstkinderen zijn van de mooiste. Jij dus ook. Je hebt niet overwonnen, Victoria. Maar je hebt wel onze liefde gewonnen, kleintje.

Slaap zoet, droom zacht, Victoria.