Ik ben precies nogal een fan van “Wat als” op 2BE. Ik ken ook enkele leuke geesten die achter het programma zitten en het vaak absurde, soms ook verre van dolkomische, bevalt me wel.
Onderstaande scène (die ik de voorbije dagen ook zag rondwervelen op Facebook) vind ik top, niet het minst omdat Wim Helsen (één van mijn absolute helden, mocht je ‘t nog niet weten) zijn eigenste vreemde fysieke zelf is. En met rosse Bruno Vanden Broecke (waarmee Wim trouwens toert in het najaar), toch ook wel een acteur met een aangeboren vis comica.
Beetje bevreemdend, beetje zot, maar bovenal grappig. Kijk maar…
Mijnheer Melancholia plaatste het vandaag op zijn Facebook-pagina en ‘t is inderdaad wonderprachtig. Ik ontdekte het enkele weken geleden al na een mailtje van die andere minimalistenbewonderaar – direct heb ik me dan al twee schijfjes aangeschaft bij mijn favoriete platenboer.
‘t Gaat over ene Nils Frahm, een jonge Duitser, het doet me denken aan Yann Tiersen, aan Keith Jarrett en vooral aan een nieuw geluid in het minimalisme, piano met folk vermengd, in een soortement nieuwe saudade. “Nue”, het is zeer de moeite, en dat 9 minuten lang.
Hopen ideetjes voor tekstjes, maar hier geraakt niets meer op. Ik doe mijn best om dat bij te sturen, maar mijn dagen zijn té vol tegenwoordig, blijkbaar.
Toch nog eens een muziekje, in een late zondagnacht, één van de revelaties van de voorbije tijd. Heerlijke plaat heeft ze uitgebracht, die Agnes Nobel. Met dit prachtige “Riverside” op. Ik denk dat ik de kruising tussen Suzanne Vega en Tori Amos heb gevonden, kan niet slecht zijn. Geniet.