Vanavond nog eens impro spelen met The Lunatics in Gent, morgen in de Minnepoort in Leuven ons jaarlijks specialleke voor 30CC MC’en (nog enkele tickets beschikbaar trouwens). Een mens zou het bijna vergeten in kindekenstijd, maar er is ook nog altijd zoiets als mijn andere passie (werken is maar voor over een tijdje).

En intussen thuis? Alles goed, dankuwel. De nieuwste worp is veelbelovend braaf.

‘t Kan allemaal vreemd lopen. Zowat tien jaar geleden deed ik -op aanraden van een toenmalige IBM-collega- mee aan de audities bij The Lunatics. Improvisatietheater, volgens mijn maat van toen (en nu) was dat iets voor mij.

Ik werd toegelaten en mocht meedoen. Door enkele vreemde gebeurtenissen werd ik binnen het jaar zelfs voorzitter van vzw The Lunatic Comedy Club. Plots moest ik managen en het beleid bepalen. We zijn nu goed tien jaar later en ik ben op enkele tussenpozen na voorzitterke gebleven. Ik ga zowat mijn negende jaar in, denk ik. Enfin.

Het is altijd een bende geweest van leuke mensen die -zij het tersluiks- enorme ambities hadden. Die zelfs grotendeels hun ding hebben kunnen doen. Leuk én het bewijst wat voor een kweekvijver ons boeltje is geweest. En nog altijd is.

Even opsommen… Henk Rijckaert floreert dezer dagen met “Zonde van de zendtijd”. Ik had deze keer nog geen reclame gemaakt voor hem, maar ‘t is niet nodig gebleken als je ziet dat ie bijna 600.000 kijkers haalt op Canvas. Leuk, een maat van mij, wiens lief meter wordt van mijn aankomende. Een kameraad ook waarmee ik op vakantie trek een dezer. Jonas Geirnaert boost dankzij zijn Kabouter Wesley. Ja, ook één van ons. Zijn neef, Lieven Scheire, speelde vorig jaar mee met onze toernee, die mens moet ik ook niet meer voorstellen.

Katrien Pierlet wint een cultuurprijs voor jeugdtheater met haar Studio Orka. En dan beginnen we nog maar. Joris Vanderpoorten maakte nam als Kanaal Z-journalist, geeft nu vooral les en is vooral ook de peter van mijn aankomende. Bruno Claeys is meervoudig Belgisch recordhouder rugslag. Joris Velleman is stand-up comedian én speler bij ons. Koen De Poorter speelt bij ons én is één van de vier van Neveneffecten. Sofie Verschueren is een stem van Radio Nostalgie en ambieert -denk ik- (terecht) de VRT. Joost Van Hyfte is standupper, Bjorn Dhaenens is redacteur van Henks programma, Illi Van Nieuwenborgh is redacteur van sporza.be, ikzelf ben een radiomannetje van de sport.

En dat zijn dan de mediagenieke posten. Lees: diegene die in het oog springen. Ik zwijg nog over de vele talentrijke leraars en leraressen, de gevreven IT’ers, de nucleaire geneeskundige, de vrouw die haar droomjob vond in het SMAK, de studenten die nog een hele weg hebben open liggen, Dimitri Desmyter die van vele markten thuis is en onder meer finalist was op Cameretten. Etcetera, etcetera. Of mijn vrouw, die het in de politiek is gaan zoeken als Gents gemeenteraadslid. En dan zwijg ik over de creatievelingen die minder bekend zijn, de bankbediende, de psychiater, de zakelijk directeur van de regionale televisiezender (Geert De Wael van TV Brussel) en zo voort.

We hebben ook een getalenteerde tuinarchitect, een kundige sitebouwer, ondernemers… Echt, name it. Twee vorsers die doctor aan het worden zijn, een EU-diplomate…

Ik vergeet nog Lucas/Matthias De Man die afstudeerde als toneelregisseur in Amsterdam en boven de Moerdijk aanzien wordt als één van dé toptalenten in het theater daar.

Ik weet het, ‘t is allemaal maar name dropping en “met titeltjes gooien”, allemaal enorm te relativeren, maar ‘t bewijst hoe een bende kwieten, die zich verenigden onder de noemer “The Lunatics” verdorie algemeen gezien al ergens zijn geraakt.

En ik dan, die voorzitter was en lijf en leden gaf voor de hele troep, geniet dan. We hebben allemaal al iets verwezenlijkt, los van ons onnozel gedoe op het podium. En ja, dat maakt me blij. Dat mag toch? Ik ben gewoon zo ongelofelijk trots op al die mensen.

Als ik alles overschouw, ben ik weer kandidaat om nog eens twee jaar die boel te leiden. Omdat ik er vooral een hemels genoegen in schep om mensen te zien doorgroeien. En te zien dat ze plots iets betekenen.

En dat wil uiteindelijk iedereen. Zeker van. Ik toch….

Straks om 13 uur op Radio 1. Ook volgende week zaterdag (Tweede kerstdag) om 12 uur op Radio 1. En op Kerstdag om 21.35 uur op Canvas. Ook nog eens in de nacht van 1 op 2 januari op Canvas, vlak na middernacht.

Ik heb in “Het Besluit” heel wat werk werk en zweet gestoken, als inhoudelijk adviseur, noem het eindredacteur. Maar ik heb er voldoening uit gehaald én leerde enkele professionele mensen als Luc Janssen en Warre Borgmans kennen (de andere komieke kwieten kende ik al). Graag nog eens! En luisteren! Of kijken!

Vandaag en mogen ben ik druk in de weer. In de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Een tijdje geleden vroeg mijn eerbiedwaardige werkgever me om eindredacteur te zijn van “Het Besluit”, een humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en op Canvas komt (ik ben vooral bezig met het Canvas-luik).

Leuk! Eens iets anders dan sport, ook voor de VRT en volledig mijn vrijetijdsbesteding kruisend: Vitalski, Warre Borgmans, Philippe Geubels, Gunter Lamoot en Nigel Williams blikken op hun eigenste manier terug op het al bij al dolkomische afgelopen jaar 2009. Afgewisseld met filmpjes van de kwajongens van “Zonde van de zendtijd: Bert Gabriëls en vriend Henk Rijckaert. En met Luc Janssen als MC.

Uitzending op Canvas trouwens op Kerstdag en nieuwjaarsdag. Op Radio 1 op 20 december, tussen 13 en 14 uur. Op 26 december, tussen 12 en 13 uur.

Er is veel werk aan vooraf gegaan. Meer dan gedacht, een bijjobke werd plots toch veel meer. Hopelijk kan ik op dinsdag tevreden en opgelucht zuchten. En dan alles afwerken in de montage. ‘t Zou me plezieren.

En zo is direct ook de algehele lethargie van de voorbije maanden op mijn blog verklaard. Ik geraak al drie maanden niet meer aan een respectabel aantal publicaties hier. Straks treedt de rust opnieuw in. En is er weer ruimte om hier te schrijven. Hopelijk is mijn publiek intussen niet al te zeer afgekalfd.

En eind januari (of iets later) een nieuw Croubeliaantje op de wereld: iets zegt me dat ik dan ook weer zal weten wat gedaan. Ach wat, we blijven bezig. En zolang het allemaal leuk is…

Volgende week zondag speelt Theo Maassen in het Casino Kursaal in Oostende. Ik heb nog één ticketje over. Een goeie plaats voor 24 euro. Iemand?

Update: Ticket is de deur uit!

Vorige week kreeg ik te horen en te zien dat ik nog eens op tv was te zien met “Flegma”, mijn cabaretgroepje, waarmee ik een jaar of vier à vijf geleden ben gestopt. Waarmee ik de finale HUMO’s Comedy Cup speelde en in de finale van The Lunatic Comedy Club Award stond, ook mee deed aan het AKF in Amsterdam en een poging waagde op Cameretten in Rotterdam. Maar vooral waarmee we in menig jeugdhuis en klein zaaltje speelden, tot vermaak van vooral onszelf.

Nu hebben we nog eens “Man bijt hond” gehaald, in het overzicht van alle afsluiters van het programma van de voorbije jaren. Wij zaten in het toenmalige “Zonder handen”. Benieuwd? Klikken! (sorry, embedden kan blijkbaar niet)

Allez, we waren nog zo slecht niet dan? Ik heb het altijd gezegd: we zijn te vroeg gestopt, net voor de comedyboom. Ik stuurde dat laatste ook SMS-gewijs naar mijn vroegere kompaan en nog altijd goede vriend. Zijn antwoord: “Abso fucking luut”. Hmm, zijn reünies nog wel in?

Ik hou wel van die Hollanders die wat beginnen rappen of hiphoppen. Vaak ook met allerlei taalkronkels als gevolg. Hollands leent zich daartoe. En ene Diggy Dex doet dat leuk. Hij heeft zich op een oud nummer gestort van Eva De Roovere en dat is tegenwoordig een hit aan het worden. Bij onze noorderburen en op zowat elke VRT-zender. Ja, oké, Eva De Roovere, ze kan niet klagen over airplay, integendeel, ik heb me ook al eens geërgerd aan de overkill. Maar dit is wel een heel leuk wijsje en in dit zomers -en knap gearrangeerd- liedje (koperblazers!) blijkt de hetigheid van haar stem.

Wist je dit trouwens? Knappe Eva De Roovere (°1978) won ooit het Leids Cabaret Festival in 1999, als de helft van Eeef & Co. Ze kwam ook van de kleinkunstafdeling van Studio Teirlinck, niet zo vreemd. Maar kijk, Vlaamse prijswinaars op comedyfestivals, ‘t is niet iets alleen maar van de voorbije jaren.

Cultuursnuiverij! De voorbije tijd enkele tickets gekocht om de komende maanden enkele interessante creatievelingen te bekijken en te beluisteren.

Liggen te blinken op comedyvlak: Youp Van ‘t Hek en Theo Maassen
Theater? “The broken circle” van Cie. Cecilia
Muzikaal? Tori Amos, Tom McRae, Ludovico Einaudi, Dez Mona, Klaus Schulze & Lisa Gerrard (wat een koppel!) en Depeche Mode

Een staalkaart van mijn interesses want ja, er zijn sportjournalisten die in meer geïnteresseerd zijn dan in versnellingen, offside, wereldrecords en doping.

“Dat zijproject waarover je het had, wat is dat nu?”, een vaak voorkomende vraag de laatste tijd.

Wel, kijk, Radio 1 en Canvas hadden vorig jaar het programma “Het besluit”. Komieken, noem het standuppers die met hun eigen kijk het afgelopen jaar bespreken en uitleiden. Dit jaar ook weer. En Radio 1 en Canvas hebben me gevraagd of ik eindredacteur wil zijn ervan: comedians contacteren, hen begeleiden en coachen, hen het format “opleggen”, teksten maken voor presentator Luc Janssen, de opwarming doen voor de opnames in de Antwerpse Arenbergschouwburg en zo meer.

Ik was gecharmeerd dat mijn werkgever mij vroeg om te doen wat ik in mijn vrije tijd doe: bezig zijn met comedy, met teksten en met leuke mensen. Mijn bezigheden voor de Lunatic Comedy Club eens ten uitvoer brengen op een ander niveau.

Namen geef ik niet vrij, ik heb het zelf aan de rest van de redactie verboden. Maar ik beloof een mooie groep goed klinkende namen. Want in Vlaanderen is het talent ontbolsterd de voorbije jaren. En blijf ik voor Sporza werken? Ja hoor, ik doe het erbij. Beloven drukke maanden te worden dus.

Te zien en te horen rond de jaarwende op Canvas en op Radio 1. Goesting, veel goesting!

Ik heb erg weinig gezien van “Mag ik u kussen?” op Canvas. Enkele maten zaten er regelmatig in, maar ‘t viel precies niet op een goed moment. Dan is er nog zoiets als Youtube waar me toch vooral onderstaand fragment in het oog is gesprongen.

Sien Eggers is meer en meer de belichaming van het prettig gestoord zijn. Hilarisch is ze bij momenten. Het fragment duurt 10 minuten, maar ‘t is ‘t waard om het volledig uit te kijken.

Sinds Parijs sukkel ik met een tijdsbeheersingsprobleem, ik kreeg maar niets gepend hier, te veel anders te doen. Daarom een overzicht van een tiental dagen overpeinzingen…

Parijs. Heerlijke stad, alweer als splendide bevonden. Logeren en kuieren op Montmartre, relicten vinden uit “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”, de stad overschouwen van aan de Sacré Coeur. Wandelen van aan Opéra de la Bastille langs de mooie Marais-wijk en het Place des Vosges, Centre Pompidou in zijn architecturale zotheid nog eens gezien, de Notre Dame en Ile de la Seine geplukt als getuigen van een flamboyante stad, de zon gevangen aan het Louvre en in de Tuilerieën. Geluisterd en gekeken naar wat Franse jongelingen in “Chez Camille”. Dan nog wat hotspots bekeken als La Grande Arche (ik blijf onder de indruk van dat bouwwerk), de Arc de Triomphe, de Eiffeltoren en het park ervoor. Een stad trouwens volledig in de ban van de release van de Chanel-film. De affiches met de rokende Audrey Tatou moeten nu plots wel weg, wat een onzin toch, wat een foute reflex. Dat rokers worden ingeperkt, alla, maar er zijn grenzen. Een 500-tal foto’s heb ik mee, binnenkort eens een selectie hier.

Een heerlijke impro show gehad met mijn Lunatics. Ik overwoog om te stoppen met spelen, om enkel nog te MC’en. Ik ga dat toch nog eens goed overleggen met mezelf.

De verbouwingen in de garage gaan goed vooruit, het wordt een polyvalente ruimte zowaar. Goed werk.

Dank ook aan bezoekers P., en Nike en S., goed volk. En wat wordt er lekker gekookt ten huize van volume 12 en morgen komt polly. Inschoon moment daar: de zoon des huizes die op zijn trompet een wiegeliedje speelde voor onze Janne, ze luisterde bewonderend en deed een dansje, mijn gemoed schoot vol.

Gewerkt? Dat ook, ja. Sporza blijft gaan en ik doe gretig mee.

Me ook kapot geërgerd aan de strapatsen van de kornuiten van JM Dedecker, de zelfverklaarde werkgever der detectives. Ik hoed me om hier al te veel politieke standpunten in te nemen, maar wat een bende kwartels bijeen. Die Ivan Sabbe van LDD, die zelfgenoegzaam kwam orakelen in “Terzake”, mijn broek zakte af terwijl ik mijn opstuwende misselijkheid probeerde te beheersen. Onvoorstelbaar. Het opperhoofd was beter judocoach gebleven: daarmee heeft ie geweldige resultaten geboekt, politiek gezien is ie gediskwalificeerd. Over enkele weken verkiezingen, ik doe mijn al geblutste helm aan om de nieuwe ruk naar rechts op te vangen. Zucht.

Had ik al gezegd dat ik “Mijn restaurant” fabuleuze televisie vind? Reality, ja, dus ook voor een deel gestuurd door de productie. Maar heerlijke personages, sterke verhaallijnen en professioneel gemaakt. Als het goed is, moet het gezegd: de concullega’s uit Vilvoorde scoren. Ook met hun opnieuw gelanceerde Digitext trouwens, de VRT is op dat vlak nog achter. Een uitdaging.

En we ploegen voort, op zoek naar het krink’lende, wink’lende levensding…

Twee vrienden annex Lunatics zijn beginnen bloggen en dat verdient een vermelding én wat extra bezoekers. Zo is er Stef, die voor twee jaar naar Chili is vertrokken om daar heel wat wetenschappelijk werk te verrichten. Dat moet nogal een avontuur zijn, zo met je geliefde mee en ver weg van alles en iedereen. Hij heeft een -erg mooi gelayoute- blog opgezet (Los Flacos, “de mageren” zoals ze daar genoemd worden). Voor wie houdt van mooie prentjes, van reisverhalen, van werken in het buitenland of wie zot is van avontuur en aanverwanten, ga eens langs.

Goeie vriend Johan, een zeer degelijke leraar in het lager onderwijs, blogt nu ook. Nu ja, hij niet echt, eerder zijn leerlingen. Het zijn voornamelijk migranten die op die manier hun belevenissen kunnen neerpennen en zo vertrouwd geraken met de nieuwste media. Mooi project alweer, daar in “De piramide”.

En dan is er nog Nieuwland. Een straat uit mijn buurt, maar ook de naam van de in diezelfde straat gelegen crèche (in schooner Vlaamsch: het kinderdagverblijf) waar de genaamde Janne Decroubele al uren van haar jong leven heeft gesleten (en waar we trouwens bijzonder tevreden over zijn). Ze hebben ook een blog op het net gegooid en ‘k hoop binnenkort de kleinste van bij ons thuis daar ook eens te treffen.

En zo wordt de wereld nog een beetje meer a global village.