Terugdenken aan 9/11. Ik herinner me vooral een ouderwetse tv-avond met allemaal televisielozen die kwamen kijken daar in ons appartementje, recht tegenover waar we nu wonen. En dat we goed gelachen hebben. Sorry, guys.

Ik herinner me bij de schuldigen zeker nog mijn vrouw-die-toen-nog-vriendin-was, mijn nog altijd zeer goeie vriend annex peter van mijn jongste en ik van de zijne, Joris, vriendin Lies, die Henk van “Zonde van de zendtijd”, vriendin/actrice Katrien en Bjorn, ook al van “Zonde van de zendtijd”. En eigenlijk allemaal kornuiten van “The Lunatics”. Daarmee dat lachen zeker?

Enkele dagen later begon ik op de VRT. Da’s tien jaar geleden, mensen. Ik ga me even onderdompelen in een emmer melancholie.

Gisteren heb ik voor het eerst Hans Teeuwen live aan het werk gezien. En ik ben onder de indruk. Recensie ervan daar… en ook hieronder…

Hans Teeuwen: de komiek, de gek, het fenomeen

“Spiksplinter”, dat is de nieuwe show van Hans Teeuwen. Dan toch is hij teruggekomen op zijn besluit om geen theater meer te maken. Terug op de planken dus. En hoe. Raak, gevat en snedig als altijd, maar toch iets meer bedaard dan vroeger.

“Disco inferno” door de boxen van de Stadsschouwburg in Antwerpen. Het zaallicht dimt en je verwacht een rockband op het podium. Toch als je afgaat op het gejoel uit de tot de nok gevulde zaal. Teeuwen komt op, met die typische korte stapjes van hem, gekleed in een sober zwart pak en hij begint met het publiek te converseren. Sympathiek, vrolijk en minzaam. Hij zal de zaal bijna twee uur lang niet meer loslaten.

Teeuwens theater blijft onconventioneel en atypisch. Geen politiek correcte en maatschappijkritische beschouwingen, geen kadans van tekstje-liedje-tekstje, geen geoliede overgangen in tekst en decor. Neen, hij hakt en kapt nog altijd. Elke seconde loert de verrassing om de hoek. Teeuwen spreekt, fulmineert, stokt het tempo, knuffelt verbaal de zaal, vliegt plots naar zijn piano, begint aan een nieuw stukje, klieft een mening in tweeën en laat af en toe de halfgek in zich opkomen.

Halfgek of genie, het is bij momenten onduidelijk. Teeuwen bezit een scala aan talenten waar zowat al zijn collega’s jaloers op zijn. Hij heeft het charisma van een rockster, kan wonderwel acteren, zingt fantastisch, is ook zeer begaafd als pianist, heeft de mimiek van een clown, beweegt zo gecontroleerd als een turner én heeft een jukebox aan stemmetjes en typetjes in zich.

Wat passeert, zijn hilarische sneren naar Michael Jackson, naar de islam, naar minderheidsgroepen en naar wereldmuziek. Hij schetst zijn eigen hilarische sprookjesbos, zingt schlagers en blues, imiteert André Van Duin, lanceert een absurde reclamespot, kust een meisje uit het publiek, geeft zijn interpretatie van moderne dans en verklaart zijn liefde aan een grote gele knuffel.

Maar de inhoud staat soms in de schaduw van de vorm. Zijn woorden zijn hilarisch, scherp, doordacht en met een perfecte timing geplaatst, maar alles vervaagt bij het fenomeen op het podium. Teeuwen is nu eens lief, dan eens sexy, dan plots is hij de brullende man: de schuttingwoorden is hij nog niet verleerd, al gebruikt ie ze zelden of nooit gratuit. Hij is de roepende gek, de zachte verteller. Teeuwen toont het allemaal en palmt de immense zaal in. Het podium is op een piano na leeg, maar Teeuwen vult het volledig met zijn performance.

Want dat is het. Teeuwen is eerder performer dan cabaretier, eerder entertainer dan theatermaker. Teeuwen is het genre ontstegen en is een stijl op zich geworden. Zo eigen, zo specifiek. Meer dan ooit is ie samen met Theo Maassen dé vaandeldrager van zijn generatie komieken.

En het publiek? Jaja, wild enthousiast. Grotendeels rond de dertig, gul van lach, joelend en wild en terecht rechtstaand klappend op het einde. Een fenomeen moet je nu eenmaal koesteren en aaien. Want Hans Teeuwen is een publieksspeler met de trekken van een genie. En een gek. Als dat al niet hetzelfde is.

Ik mocht van de week op uitnodiging van Lunatic én comedian Joris Velleman mee kijken naar “Maanziek” in het NTG. Een voorstelling van de geestesgenoten Wouter Deprez, Wannes Cappelle en celist Frans Grapperhaus.

Zéér van genoten. Van wat voor een publiesksspeler en publieksbespeler Wouter Deprez toch is, van de geweldige, ja superbe in melancholie gedrenkte liedjes van Wannes Cappelle en van de charmante, in vier snaren verpakte Grapperhaus. Mooi, mooi, bij momenten kippenvel, gewoonweg een hele goede voorstelling.

Wouter vertrekt binnenkort voor een jaar naar Zuid-Afrika en grijpt deze show aan om zijn tijdelijk afscheid van de Vlaamse podia aan te kondigen. En propageert Wannes als zijn opvolger, alhoewel. Knap gedaan.

Nog leuker was dat ik achteraf met Wouter en Wannes had afgesproken. We kennen mekaar van in 2002, toen Wannes met zijn kompaan meedeed aan “Humorologie”, ik ook met mijn kompaan onder de koepel “Flegma”. Zij wonnen prijzen, wij niet, we waren ook maar pas begonnen en we zijn nooit zo heel ver geraakt, maar we hebben ons wel danig geamuseerd, dat wel. Fijn om nog eens samen te kouten, onder meer ook over kinderen. Ik heb intussen twee dochters, Wannes en Wouter hebben elk twee zonen. Een marriage arrangé kan, euh, gearrangeerd worden. Ook vriend Gili was erbij, kortom, la comédie profonde Flamande wat samen.

Leuk moment toen Wouter me begon te omschrijven. En zei dat er in het leven twee groepen zijn: enthousiaste mensen en niet-enthousiaste mensen. En “dat Peter toch wel een zeer enthousiaste mens is”. Een compliment.

Hartverwarmend om nog eens als jonge jongens samen te staan en te tetteren. En te overschouwen dat we -elk in ons vakgebied- doen wat we eigenlijk wilden doen. Min of meer. Jonge jongens, de leeftijd van dertig jaar al lang voorbij. Ik ben met een glimlach ingeslapen.

- Je kan “Maanziek” nog bekijken en beluisteren tijdens de Gentse Feesten in Vooruit, waar “mijn” Lunatics ook staan met onze “La guerre belge”…

Ik ben precies nogal een fan van “Wat als” op 2BE. Ik ken ook enkele leuke geesten die achter het programma zitten en het vaak absurde, soms ook verre van dolkomische, bevalt me wel.

Onderstaande scène (die ik de voorbije dagen ook zag rondwervelen op Facebook) vind ik top, niet het minst omdat Wim Helsen (één van mijn absolute helden, mocht je ‘t nog niet weten) zijn eigenste vreemde fysieke zelf is. En met rosse Bruno Vanden Broecke (waarmee Wim trouwens toert in het najaar), toch ook wel een acteur met een aangeboren vis comica.

Beetje bevreemdend, beetje zot, maar bovenal grappig. Kijk maar…

Dit is em dan: mijn duizendste post op “Het Radiofonisch Instituut”. Het zat al een tijdje te tikken en nu is het zover. Duizend meninkjes van mij, duizend gedachten, duizend tekstuele neerslagen. Met deze post begonnen, op 19 november 2006. Toen was ik al radiomannetje voor Sporza, maar ik had nog geeneens kinderen, het eerste moest zelfs nog “gemaakt” worden. Hoe de tijden in een periode van duizend posts zijn veranderd…

Mijn vrouw blogde al een tijdje, had mee Gentblogt opgericht en ik ben gezwicht. Ik wou meedoen, ik wou publiceren, ik wou een publiek. Welaan dan. Zo ging het.

Nu zijn we 46 maanden later. Duizend posts, goed voor gemiddeld 2,5 comments per stukje. Zowat 1000 stukjes op pakweg 1400 dagen, pas mal. Niet overdreven veel, maar toch iets. Ik heb -denk ik- een tijdje geresideerd tussen de zogenoemde A-list bloggers. Ik had volgens enkele internetuele parameters wel wat influence, maar’ t zal afgenomen zijn. Zeker van. Ik publiceer het laatste jaar te weinig. Bedolven onder een blogger’s block, bevangen ook door enkele keiharde privézaken die me vaak het schrijven hebben belet. Ik zal nog eens wat links van de “grote bloggers” nodig hebben.

Als ik de voorbije maanden bekijk, heb ik schandalig weinig geplaatst. Maar ik ben blijkbaar ook die efficiëntie kwijt om rap tussendoor iets te pennen: werk, relatie, twee kleine dochters, geen goesting, bezig met tientallen andere zaken etcetera. Excuses zijn er om ze aan te wenden. Ik moet vooral nog eens iets over mijn jongste dochter plaatsen. Onder meer. Evenzeer mijn oogappel, maar nog te weinig over geschreven. Alhoewel, is dat de bedoeling van mijn blog? Mja, beetje wel.

Veel geleerd in die bijna vier jaar tijd. Hoe je op het internet in principe iedereen aanspreekt met je zieleroerselen. Hoe iedereen kan, mag en zal meelezen. Vaak amusant van reacties, soms hard confronterend qua commentaren. Al eens met twisten ook. Hoort er dan bij zeker, als je alles op het net gooit?

Vreemde dingen ook meegemaakt in die bijna vier jaar tijd. Mijn zogenoemde “muziek op zondag” (nooit zo an sich geproclameerd) dat een fanbase heeft gekregen. Ik, ego, de man met de diverse maar bijwijlen foute muzieksmaak, die mensen lokt met zijn muziekjes. Hoe divers en discutabel ook.

Dit blogje heeft ook al dingen opgeleverd, ben ik eerlijk in: schrijfopdrachten en presentatieverzoeken. Maar vooral ook, enkele vriendschappen die zich zonder deze URL nooit zouden hebben voorgedaan. Van virtuele kennissen naar contacten in real life, vaak zeer amusant. Leuke bijkomstigheid, daarvoor alleen al ben ik blij dat ik een blogje ben begonnen.

Ik doe voort. Schrijven. Ik heb een hernieuwde goesting. En hopelijk nog een publiek. En zoniet, wat dan? Een blog is het beste dagboek. U blijft lezen? Welkom!

Mijn liefde voor de heren van Mumford & Sons is de lezer hier genoegzaam bekend. Afgelopen dinsdag stonden ze in de AB en iemand draaide een filmpje bij “Little lion man”, wist mijn compagnon die avond me te melden. Die vier wisten eigenlijk -overpositief bedoeld- heel de show amper wat hen overkwam (net als ik woensdag als speler met “The Lunatics” in een school in Torhout). De AB is en blijft een topzaal. En ‘t Belgisch publiek een toppubliek. Mumford zei dat het het beste concert uit de hele reeks was. Oké, ze zeggen dat allemaal en altijd, maar deze keer geloofde ik het totaal. Welaan dan.

Een voetbalmomentje met Alex Agnew, te bekijken op de Sporza-site… Trouwens, morgen zondag in “Sporza”, op Radio 1, mijn gesprek met hem. Over karate zowaar!

Vanavond nog eens impro spelen met The Lunatics in Gent, morgen in de Minnepoort in Leuven ons jaarlijks specialleke voor 30CC MC’en (nog enkele tickets beschikbaar trouwens). Een mens zou het bijna vergeten in kindekenstijd, maar er is ook nog altijd zoiets als mijn andere passie (werken is maar voor over een tijdje).

En intussen thuis? Alles goed, dankuwel. De nieuwste worp is veelbelovend braaf.

‘t Kan allemaal vreemd lopen. Zowat tien jaar geleden deed ik -op aanraden van een toenmalige IBM-collega- mee aan de audities bij The Lunatics. Improvisatietheater, volgens mijn maat van toen (en nu) was dat iets voor mij.

Ik werd toegelaten en mocht meedoen. Door enkele vreemde gebeurtenissen werd ik binnen het jaar zelfs voorzitter van vzw The Lunatic Comedy Club. Plots moest ik managen en het beleid bepalen. We zijn nu goed tien jaar later en ik ben op enkele tussenpozen na voorzitterke gebleven. Ik ga zowat mijn negende jaar in, denk ik. Enfin.

Het is altijd een bende geweest van leuke mensen die -zij het tersluiks- enorme ambities hadden. Die zelfs grotendeels hun ding hebben kunnen doen. Leuk én het bewijst wat voor een kweekvijver ons boeltje is geweest. En nog altijd is.

Even opsommen… Henk Rijckaert floreert dezer dagen met “Zonde van de zendtijd”. Ik had deze keer nog geen reclame gemaakt voor hem, maar ‘t is niet nodig gebleken als je ziet dat ie bijna 600.000 kijkers haalt op Canvas. Leuk, een maat van mij, wiens lief meter wordt van mijn aankomende. Een kameraad ook waarmee ik op vakantie trek een dezer. Jonas Geirnaert boost dankzij zijn Kabouter Wesley. Ja, ook één van ons. Zijn neef, Lieven Scheire, speelde vorig jaar mee met onze toernee, die mens moet ik ook niet meer voorstellen.

Katrien Pierlet wint een cultuurprijs voor jeugdtheater met haar Studio Orka. En dan beginnen we nog maar. Joris Vanderpoorten maakte nam als Kanaal Z-journalist, geeft nu vooral les en is vooral ook de peter van mijn aankomende. Bruno Claeys is meervoudig Belgisch recordhouder rugslag. Joris Velleman is stand-up comedian én speler bij ons. Koen De Poorter speelt bij ons én is één van de vier van Neveneffecten. Sofie Verschueren is een stem van Radio Nostalgie en ambieert -denk ik- (terecht) de VRT. Joost Van Hyfte is standupper, Bjorn Dhaenens is redacteur van Henks programma, Illi Van Nieuwenborgh is redacteur van sporza.be, ikzelf ben een radiomannetje van de sport.

En dat zijn dan de mediagenieke posten. Lees: diegene die in het oog springen. Ik zwijg nog over de vele talentrijke leraars en leraressen, de gevreven IT’ers, de nucleaire geneeskundige, de vrouw die haar droomjob vond in het SMAK, de studenten die nog een hele weg hebben open liggen, Dimitri Desmyter die van vele markten thuis is en onder meer finalist was op Cameretten. Etcetera, etcetera. Of mijn vrouw, die het in de politiek is gaan zoeken als Gents gemeenteraadslid. En dan zwijg ik over de creatievelingen die minder bekend zijn, de bankbediende, de psychiater, de zakelijk directeur van de regionale televisiezender (Geert De Wael van TV Brussel) en zo voort.

We hebben ook een getalenteerde tuinarchitect, een kundige sitebouwer, ondernemers… Echt, name it. Twee vorsers die doctor aan het worden zijn, een EU-diplomate…

Ik vergeet nog Lucas/Matthias De Man die afstudeerde als toneelregisseur in Amsterdam en boven de Moerdijk aanzien wordt als één van dé toptalenten in het theater daar.

Ik weet het, ‘t is allemaal maar name dropping en “met titeltjes gooien”, allemaal enorm te relativeren, maar ‘t bewijst hoe een bende kwieten, die zich verenigden onder de noemer “The Lunatics” verdorie algemeen gezien al ergens zijn geraakt.

En ik dan, die voorzitter was en lijf en leden gaf voor de hele troep, geniet dan. We hebben allemaal al iets verwezenlijkt, los van ons onnozel gedoe op het podium. En ja, dat maakt me blij. Dat mag toch? Ik ben gewoon zo ongelofelijk trots op al die mensen.

Als ik alles overschouw, ben ik weer kandidaat om nog eens twee jaar die boel te leiden. Omdat ik er vooral een hemels genoegen in schep om mensen te zien doorgroeien. En te zien dat ze plots iets betekenen.

En dat wil uiteindelijk iedereen. Zeker van. Ik toch….

Straks om 13 uur op Radio 1. Ook volgende week zaterdag (Tweede kerstdag) om 12 uur op Radio 1. En op Kerstdag om 21.35 uur op Canvas. Ook nog eens in de nacht van 1 op 2 januari op Canvas, vlak na middernacht.

Ik heb in “Het Besluit” heel wat werk werk en zweet gestoken, als inhoudelijk adviseur, noem het eindredacteur. Maar ik heb er voldoening uit gehaald én leerde enkele professionele mensen als Luc Janssen en Warre Borgmans kennen (de andere komieke kwieten kende ik al). Graag nog eens! En luisteren! Of kijken!

Vandaag en mogen ben ik druk in de weer. In de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Een tijdje geleden vroeg mijn eerbiedwaardige werkgever me om eindredacteur te zijn van “Het Besluit”, een humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en op Canvas komt (ik ben vooral bezig met het Canvas-luik).

Leuk! Eens iets anders dan sport, ook voor de VRT en volledig mijn vrijetijdsbesteding kruisend: Vitalski, Warre Borgmans, Philippe Geubels, Gunter Lamoot en Nigel Williams blikken op hun eigenste manier terug op het al bij al dolkomische afgelopen jaar 2009. Afgewisseld met filmpjes van de kwajongens van “Zonde van de zendtijd: Bert Gabriëls en vriend Henk Rijckaert. En met Luc Janssen als MC.

Uitzending op Canvas trouwens op Kerstdag en nieuwjaarsdag. Op Radio 1 op 20 december, tussen 13 en 14 uur. Op 26 december, tussen 12 en 13 uur.

Er is veel werk aan vooraf gegaan. Meer dan gedacht, een bijjobke werd plots toch veel meer. Hopelijk kan ik op dinsdag tevreden en opgelucht zuchten. En dan alles afwerken in de montage. ‘t Zou me plezieren.

En zo is direct ook de algehele lethargie van de voorbije maanden op mijn blog verklaard. Ik geraak al drie maanden niet meer aan een respectabel aantal publicaties hier. Straks treedt de rust opnieuw in. En is er weer ruimte om hier te schrijven. Hopelijk is mijn publiek intussen niet al te zeer afgekalfd.

En eind januari (of iets later) een nieuw Croubeliaantje op de wereld: iets zegt me dat ik dan ook weer zal weten wat gedaan. Ach wat, we blijven bezig. En zolang het allemaal leuk is…

Volgende week zondag speelt Theo Maassen in het Casino Kursaal in Oostende. Ik heb nog één ticketje over. Een goeie plaats voor 24 euro. Iemand?

Update: Ticket is de deur uit!