Volgende week zondag speelt Theo Maassen in het Casino Kursaal in Oostende. Ik heb nog één ticketje over. Een goeie plaats voor 24 euro. Iemand?

Update: Ticket is de deur uit!

Vorige week kreeg ik te horen en te zien dat ik nog eens op tv was te zien met “Flegma”, mijn cabaretgroepje, waarmee ik een jaar of vier à vijf geleden ben gestopt. Waarmee ik de finale HUMO’s Comedy Cup speelde en in de finale van The Lunatic Comedy Club Award stond, ook mee deed aan het AKF in Amsterdam en een poging waagde op Cameretten in Rotterdam. Maar vooral waarmee we in menig jeugdhuis en klein zaaltje speelden, tot vermaak van vooral onszelf.

Nu hebben we nog eens “Man bijt hond” gehaald, in het overzicht van alle afsluiters van het programma van de voorbije jaren. Wij zaten in het toenmalige “Zonder handen”. Benieuwd? Klikken! (sorry, embedden kan blijkbaar niet)

Allez, we waren nog zo slecht niet dan? Ik heb het altijd gezegd: we zijn te vroeg gestopt, net voor de comedyboom. Ik stuurde dat laatste ook SMS-gewijs naar mijn vroegere kompaan en nog altijd goede vriend. Zijn antwoord: “Abso fucking luut”. Hmm, zijn reünies nog wel in?

Ik hou wel van die Hollanders die wat beginnen rappen of hiphoppen. Vaak ook met allerlei taalkronkels als gevolg. Hollands leent zich daartoe. En ene Diggy Dex doet dat leuk. Hij heeft zich op een oud nummer gestort van Eva De Roovere en dat is tegenwoordig een hit aan het worden. Bij onze noorderburen en op zowat elke VRT-zender. Ja, oké, Eva De Roovere, ze kan niet klagen over airplay, integendeel, ik heb me ook al eens geërgerd aan de overkill. Maar dit is wel een heel leuk wijsje en in dit zomers -en knap gearrangeerd- liedje (koperblazers!) blijkt de hetigheid van haar stem.

Wist je dit trouwens? Knappe Eva De Roovere (°1978) won ooit het Leids Cabaret Festival in 1999, als de helft van Eeef & Co. Ze kwam ook van de kleinkunstafdeling van Studio Teirlinck, niet zo vreemd. Maar kijk, Vlaamse prijswinaars op comedyfestivals, ‘t is niet iets alleen maar van de voorbije jaren.

Cultuursnuiverij! De voorbije tijd enkele tickets gekocht om de komende maanden enkele interessante creatievelingen te bekijken en te beluisteren.

Liggen te blinken op comedyvlak: Youp Van ‘t Hek en Theo Maassen
Theater? “The broken circle” van Cie. Cecilia
Muzikaal? Tori Amos, Tom McRae, Ludovico Einaudi, Dez Mona, Klaus Schulze & Lisa Gerrard (wat een koppel!) en Depeche Mode

Een staalkaart van mijn interesses want ja, er zijn sportjournalisten die in meer geïnteresseerd zijn dan in versnellingen, offside, wereldrecords en doping.

“Dat zijproject waarover je het had, wat is dat nu?”, een vaak voorkomende vraag de laatste tijd.

Wel, kijk, Radio 1 en Canvas hadden vorig jaar het programma “Het besluit”. Komieken, noem het standuppers die met hun eigen kijk het afgelopen jaar bespreken en uitleiden. Dit jaar ook weer. En Radio 1 en Canvas hebben me gevraagd of ik eindredacteur wil zijn ervan: comedians contacteren, hen begeleiden en coachen, hen het format “opleggen”, teksten maken voor presentator Luc Janssen, de opwarming doen voor de opnames in de Antwerpse Arenbergschouwburg en zo meer.

Ik was gecharmeerd dat mijn werkgever mij vroeg om te doen wat ik in mijn vrije tijd doe: bezig zijn met comedy, met teksten en met leuke mensen. Mijn bezigheden voor de Lunatic Comedy Club eens ten uitvoer brengen op een ander niveau.

Namen geef ik niet vrij, ik heb het zelf aan de rest van de redactie verboden. Maar ik beloof een mooie groep goed klinkende namen. Want in Vlaanderen is het talent ontbolsterd de voorbije jaren. En blijf ik voor Sporza werken? Ja hoor, ik doe het erbij. Beloven drukke maanden te worden dus.

Te zien en te horen rond de jaarwende op Canvas en op Radio 1. Goesting, veel goesting!

Ik heb erg weinig gezien van “Mag ik u kussen?” op Canvas. Enkele maten zaten er regelmatig in, maar ‘t viel precies niet op een goed moment. Dan is er nog zoiets als Youtube waar me toch vooral onderstaand fragment in het oog is gesprongen.

Sien Eggers is meer en meer de belichaming van het prettig gestoord zijn. Hilarisch is ze bij momenten. Het fragment duurt 10 minuten, maar ‘t is ‘t waard om het volledig uit te kijken.

Sinds Parijs sukkel ik met een tijdsbeheersingsprobleem, ik kreeg maar niets gepend hier, te veel anders te doen. Daarom een overzicht van een tiental dagen overpeinzingen…

Parijs. Heerlijke stad, alweer als splendide bevonden. Logeren en kuieren op Montmartre, relicten vinden uit “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”, de stad overschouwen van aan de Sacré Coeur. Wandelen van aan Opéra de la Bastille langs de mooie Marais-wijk en het Place des Vosges, Centre Pompidou in zijn architecturale zotheid nog eens gezien, de Notre Dame en Ile de la Seine geplukt als getuigen van een flamboyante stad, de zon gevangen aan het Louvre en in de Tuilerieën. Geluisterd en gekeken naar wat Franse jongelingen in “Chez Camille”. Dan nog wat hotspots bekeken als La Grande Arche (ik blijf onder de indruk van dat bouwwerk), de Arc de Triomphe, de Eiffeltoren en het park ervoor. Een stad trouwens volledig in de ban van de release van de Chanel-film. De affiches met de rokende Audrey Tatou moeten nu plots wel weg, wat een onzin toch, wat een foute reflex. Dat rokers worden ingeperkt, alla, maar er zijn grenzen. Een 500-tal foto’s heb ik mee, binnenkort eens een selectie hier.

Een heerlijke impro show gehad met mijn Lunatics. Ik overwoog om te stoppen met spelen, om enkel nog te MC’en. Ik ga dat toch nog eens goed overleggen met mezelf.

De verbouwingen in de garage gaan goed vooruit, het wordt een polyvalente ruimte zowaar. Goed werk.

Dank ook aan bezoekers P., en Nike en S., goed volk. En wat wordt er lekker gekookt ten huize van volume 12 en morgen komt polly. Inschoon moment daar: de zoon des huizes die op zijn trompet een wiegeliedje speelde voor onze Janne, ze luisterde bewonderend en deed een dansje, mijn gemoed schoot vol.

Gewerkt? Dat ook, ja. Sporza blijft gaan en ik doe gretig mee.

Me ook kapot geërgerd aan de strapatsen van de kornuiten van JM Dedecker, de zelfverklaarde werkgever der detectives. Ik hoed me om hier al te veel politieke standpunten in te nemen, maar wat een bende kwartels bijeen. Die Ivan Sabbe van LDD, die zelfgenoegzaam kwam orakelen in “Terzake”, mijn broek zakte af terwijl ik mijn opstuwende misselijkheid probeerde te beheersen. Onvoorstelbaar. Het opperhoofd was beter judocoach gebleven: daarmee heeft ie geweldige resultaten geboekt, politiek gezien is ie gediskwalificeerd. Over enkele weken verkiezingen, ik doe mijn al geblutste helm aan om de nieuwe ruk naar rechts op te vangen. Zucht.

Had ik al gezegd dat ik “Mijn restaurant” fabuleuze televisie vind? Reality, ja, dus ook voor een deel gestuurd door de productie. Maar heerlijke personages, sterke verhaallijnen en professioneel gemaakt. Als het goed is, moet het gezegd: de concullega’s uit Vilvoorde scoren. Ook met hun opnieuw gelanceerde Digitext trouwens, de VRT is op dat vlak nog achter. Een uitdaging.

En we ploegen voort, op zoek naar het krink’lende, wink’lende levensding…

Twee vrienden annex Lunatics zijn beginnen bloggen en dat verdient een vermelding én wat extra bezoekers. Zo is er Stef, die voor twee jaar naar Chili is vertrokken om daar heel wat wetenschappelijk werk te verrichten. Dat moet nogal een avontuur zijn, zo met je geliefde mee en ver weg van alles en iedereen. Hij heeft een -erg mooi gelayoute- blog opgezet (Los Flacos, “de mageren” zoals ze daar genoemd worden). Voor wie houdt van mooie prentjes, van reisverhalen, van werken in het buitenland of wie zot is van avontuur en aanverwanten, ga eens langs.

Goeie vriend Johan, een zeer degelijke leraar in het lager onderwijs, blogt nu ook. Nu ja, hij niet echt, eerder zijn leerlingen. Het zijn voornamelijk migranten die op die manier hun belevenissen kunnen neerpennen en zo vertrouwd geraken met de nieuwste media. Mooi project alweer, daar in “De piramide”.

En dan is er nog Nieuwland. Een straat uit mijn buurt, maar ook de naam van de in diezelfde straat gelegen crèche (in schooner Vlaamsch: het kinderdagverblijf) waar de genaamde Janne Decroubele al uren van haar jong leven heeft gesleten (en waar we trouwens bijzonder tevreden over zijn). Ze hebben ook een blog op het net gegooid en ‘k hoop binnenkort de kleinste van bij ons thuis daar ook eens te treffen.

En zo wordt de wereld nog een beetje meer a global village.

Ik was in mijn jeugd een boekenwurm. Ik heb toen “alles” van in de schoolbibliotheek van het toenmalige Sint-Jozefinstituut in Cortoriacum gelezen: Jan Terlouw, Thea Beckman, Evert Hartman, mijn eerste Herman Brusselmans, “De leeuw van Vlaanderen” van Hendrik Conscience, Bart Moeyaert, René Swartenbroeckx, R.H. Schoemans, de dagboeken van Adrian Mole door Sue Townsend, tientallen verhalen van Agatha Christie en zo meer. Ik was hongerig, gulzig, wou alles weten, alles lezen.

Rond mijn zestiende viel het wat stil en tijdens mijn tijd aan de unief ben ik opnieuw beginnen lezen. Met enkele kleppers die me hebben omver geblazen. “Kartonnen dozen” van Tom Lanoye, “Het proces” van Kafka dat ik geweldig vond, de ontdekking van Marcel Möring en vooral zijn “Het grote verlangen”. Ik herinner me ook hoe ik me dagen opsloot om “De naam van de roos” van Eco te nuttigen. De pracht van “Madame Bovary” van Flaubert, het ploegen in Shakespeare, het psychologische plezier door het werk van Alberto Moravia en dan vergeet ik nog Jean-Paul Sartre, echt, dat laatste vond ik een openbaring. Blij dat ik was dat de existentialisten zich blijkbaar in het zwart tooiden, toevallig ook mijn outfit die dagen.

Naderhand ben ik blijven lezen, natuurlijk, maar langzaamaan kwam het journalistieke in me op. Ik verslind nog altijd kranten, tijdschriften en magazines. Zeker kranten, het is een wezenlijk onderdeel van mijn bestaan als (sport)journalist. Maar boeken? Hmm, niet echt. Enkele jaren geleden maakte ik een jeugddroom waar door in mijn huis een grote bibliotheek te laten installeren. Mooi, in zebrano hout, op maat en gangvullend. Vol boeken, maar té veel ervan is nog altijd ongelezen.

Als ik de voorbije zes maanden overschouw, heb ik eigenlijk maar één roman gelezen: “Het derde huwelijk” van één van mijn absolute helden, Tom Lanoye. Goed, zeker dat, maar eens verteerd, kwam de honger niet terug. Maar kijk, ik ben nobel en goedmenend van bedoelingen en ik ga er iets aan doen. Onlangs heb ik nog eens wat boeken gekocht: David Van Reybrouck, wat Wim Helsen (vooral theatertechnisch interessant) en Koen Peeters.

Voorlopig zijn ze nog ongelezen omdat ik ook iets vond waar ik al veel goeds had over gehoord. Wat dan? “Het diner” van Herman Koch. De man is één van de drie mannen van Jiskefet, de Nederlandse absurde komieken die me al hebben doen krullen van het lachen. Zeker hun serie over “De lullo’s” vind ik nog altijd magistraal. Dat is -om het op zijn Hollands te zeggen- zo gaaf lekker lachen.

Enfin, terug naar Koch. Hij blijkt ook een begenadigd romanschrijver te zijn en ik hou me klaar voor zijn diner in literaire vorm, voor zijn intermenselijke beschouwingen, voor zijn schetsen van kronkels in de hoofden van mensen, vleesgeworden kronkels op zich. En wie weet overtuigt Koch me om weer meer te gaan lezen, in plaats van me onledig te houden met internet, televisie en ander grof vuil.

Ik weet nog te zeggen, te schrijven wat ik ervan vond. Van dat boek dat voorlopig al het nachtkastje heeft gehaald.

Deze man is de reden waarom ik blij ben dat ik ben gestopt met comedy en het enkel bij impro en MC’en hou. Er is aanleg, er is talent en er is voor iets geboren zijn. Je moet jezelf kennen. Dat vonden de Grieken al een schone deugd.

Aaaargh! Tijd te kort, met hopen, ik weet dezer dagen niet waar eerst naartoe gevlogen, dus bloggen schiet er bij in. Ik word dolgedraaid door onze verbouwingen in de garage. Nu ja, garage, noem het gerust een bouwwerf, die ik continu mee in de gaten moet houden (al wat indrukken op het blogje van mijn vrouw, daar, daar en daar). En dan ondertussen nog een impro-optreden geven en wat onregelmatige diensten op het werk. En ‘k wil mijn dochtertje nog wel eens zien. Al heb ik ze heel even gezien, in een flits, toen ze gisteren op tv was -samen met ‘r mama- bij “Ook getest op mensen” op één, bij Marcel Vanthilt. Vrouwlief deed het goed in het filmpje, eigenlijk komt ze niet graag op tv, maar soms hoort het erbij. En voor Janne is het een leuk filmpje voor later.

En vandaag zelfs lesgeven, aan een lyceum in Gent dat elk jaar een mediaweek houdt en me heeft gevraagd om toelichting te geven -gratis en voor niets, voor alle duidelijkheid- bij het ambacht van sportjournalistiek. In mooi gezelschap trouwens, met namen van collega’s als Freek Braeckman, Lisbeth Imbo, Marc Peirs en Lieven Verstraete. Enfin, ik broed op allerlei tekstjes, maar hopelijk komt er iemand een zakje extra uren uitschudden boven mijn hoofd.

Ik hoorde van enkele mensen vertellen dat deze maand maart heel wat nieuwe wereldburgers oplevert. Dat er meer kinderen geboren worden de voorbije jaren, is duidelijk. Maar deze maand zou het frappant zijn. En er is iets van. Mijn petekind Milo is geboren, vrienden D. en M. feliciteer ik langs deze weg nog eens met Nand en er staan er nog te wachten de komende tijd. De toekomst, zeg ik je. Zozie, nu even Ronald Goedemont gaan bekijken en daarna mijn petekind gaan “overgeven”, zoals de vader het zegt. Vieren van de vreugde. Gelukkig is er dat nog.