En ik blijf wachten. Al bij al weinig beweging in de zaak, tot ergernis van mensen rondom ons die echt wel zitten te wachten op nieuws. En op goed nieuws, kunnen we gebruiken na enkele barre weken.

Vrouwlief is heel het boeltje ook kotsbeu en wil actie. Nieuwe dingen, nieuwe avonturen.

Al een week zitten we op mekaars lip. Maar ondanks de vele taken die nog liggen te wachten (ordenen, uitkuisen, opkalefateren…), slaat de verveling echt wel toe.

Ondertussen me dan maar verwonderen over de taalontwikkeling bij Janne. De tater staat niet meer stil, al begrijpen we ‘t niet altijd. En waarom krijgen we de woorden “bloem” en “konijn” er maar niet uit? “Paddestoel”, “broek” en “allez”, dat lukt dan wel. En waarom zegt ze “pik” in plaats van “kip”? En waarom is een eend een “kiek”? En vooral ook… “Nijaat”. Da’s “water” voor haar. Ik zie geen enkele verklaring hoe ze op dat woord is gekomen. “Boot en nijaat”, tja. Mocht ze nu nog “H2O” zeggen, alla…

Ola, ‘t is wakker daarboven. Eens halen en zien hoelang ik ze van Kaatje (van Ketnet) kan weg houden.

En ja? Is er nog iets gebeurd in de wereld? Ja zeker? Geen probleem, ik ben zo mee als wat, hopen tijd gehad om me op allerlei manieren te informeren. Nog even zo.

Hier zit ik dan. Leeg in het hoofd en vol van emoties. Straks moet ik mijn schoonzus ten grave dragen. Plots weggevallen, 35 pas, we werden koud gepakt en nog altijd hoop ik dat ik wakker word en dat ik weet dat het maar een vieze droom was.

Maar neen, realiteitsbesef is me niet vreemd. Ik zie enorm op tegen de uitvaart. Al dat gedoe, al die samengepakte emoties, al die pijn. Ik zie op tegen het feit dat ik een tekst ga lezen. ‘t Was mijn voorstel, een laatste ode aan Elke, ze verdient dat. En ik kan met mijn beperkte gaven niet veel meer dan een woordje plegen, dan doe ik dat maar beter ook. Maar ik ben bang dat ik stok, dat ik blokkeer, dat ik niet meer voort kan doen.

Zo lastig allemaal, zo pijnlijk. Het moest een tijd van blij uitkijken worden naar ons tweede kind, uitgerekend voor de 28e. Nu doorkruist een ramp alle vreugde. We hebben ons voorgenomen om op het moment zelf niet meer te treuren, dat kleintje verdient een enorm warm onthaal. ‘k Ben al blij dat Lien van de emoties niet vroeger is bevallen. Straks treuren we ons leeg, om dan het kind van de hoop te verwelkomen. Een cliché zegt soms dat als er eentje komt er ook eentje gaat. Hoe het leven verschrikkelijk bizar kan zijn.

Wat had ik al gesakkerd in december. Auto naar de vaantjes én een vakantie met vrienden die niet is gelopen zoals gewenst. Maar wat daarna gebeurde zette alles in de schaduw – materie stelt niets voor. Mijn schoonvader overleefde net een bloeding in zijn buik en moest daarna nog eens opgenomen worden. En er wachten hem nog operaties en een lange medische weg. Maar dat Elke dan moet verdwijnen, dat was er te veel aan.

Ik was al leeg na enkele maanden hard werken en vliegen en jagen, nu ben ik nog leger en eigenlijk wil ik een periode gewoon niets doen. Niet denken, niet doen, niet ondernemen, niet uit huis komen. Maar dat kleintje verplicht me tot meedoen. Niet nadenken, maar meedoen. Maar ik zal dat ook doen, uit nu al pure liefde voor dat nog ongeboren kind. Mag ik de goden of dergelijke vragen om die bevalling tenminste vlot te laten verlopen?

Ik had enkele dagen geleden een heel goed gesprek met een collega en goede vriend. Hij had ooit ook zo’n rampjaar en werd sarcastisch en cynisch. En zei me dat ik dat best ook wat mag zijn, ondanks mijn positivisme. ‘t Slijt wel, wist ie me te vertellen. Of een andere vriend die me zei dat het vanaf nu niet verboden is om “niet goed” te zeggen als iemand vraagt hoe het met je is.

De voorbije dagen hebben heel veel mensen hun steun en medeleven aangeboden. Per SMS, per mail, per telefoon, door bij ons thuis te komen… Deugddoend. Ik moet ook zeggen dat bepaalde mensen hebben gefloreerd in boertigheid, door gewoonweg te doen alsof hun neus bloedde. Wat zeg je op zulke momenten? Ik weet dat ook niet, ik ben daar ook slecht in, maar niets zeggen, tja, het heeft me veel geleerd. Over hoe onkundig sommigen zijn. Over de ego-cultuur. Over homo homini lupus. Over de relativiteit van alles.

Want dat heb ik me voorgenomen: ze gaan allemaal niet te veel moeten memmen over hun pietluttigheden en onbelangrijke feiten. Zonder een zure, norse man te willen worden ga ik meer nog op zoek naar het genot van het moment. Ik had dat al enkele jaren in mij, gelukkig, ik ga het nog meer doen. Wat zou ik me druk maken over hoe ik mijn bankrekening meer kan spekken? Wat kan het mij schelen dat ik geen flashy sportkar heb? Waarom zou ik me conformeren en een brave burger worden? Waarom zou ik censuur tolereren?

Ik zal de komende tijd wel erg kregelig worden als ik de mensen bezig hoor over die toch niet zo zachte biefstuk, over de slechte sneeuw in Avoriaz, over die foute tackle in match X, over de boter die weer 20 cent duurder is geworden of over de mindere aanbiedingen in de solden. Waar gaat het allemaal over zeg? Over dat vuil slijk, dat de warmte uit mensen zuigt?

Ach, laat ik vanaf hier maar mijn zuurtegraad weer naar beneden trekken. Maar ik bedoel maar, geen onnozele praatjes voor deze jongen de komende tijd. Tijd voor vrienden en plezier. Tijd voor (werktitel) Jip die eraan komt. Tijd voor Janneke, die groot wordt.

Nu eerst nog tijd voor Elke. Ons gruwelijk onttrokken, maar we gaan ze ook vrolijk uitwuiven. Met een glimlach. Of een grimlach.

Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het zag. Neen, niet bijna, ik donderde gewoonweg naar beneden. Uit mijn bruine hoekzetel. Op de zender genaamd VTM voltrok zich het jaarlijkse showspektakel van de verenigde Belgische voetballerij: het Gala van de Gouden Schoen.

Calimero

Milan Jovanovic, een Servische spits met kruit in de voeten, werd (wellicht terecht) gelauwerd als de beste voetballer op de Belgische velden in 2009. Maar de man was niet aanwezig op de uitreiking. Standard, niet vies van af en toe eens een Calimero-houding (“wij worden gekloot door Jan en alleman, vooral door Jan”), stuurde alle Luikse katten naar de show. Want de krant Het Laatste Nieuws had Axel Witsel na de hele affaire met Marcin Wasilewski van Anderlecht (tackle hier, tackle daar, voet volledig omgeplooid) durven te catalogeren als een slechterik pur sang. Eigenlijk zelfs niet de krant, eerder de site, die redactioneel volledig onafhankelijk is van de krant, wist de hoofdredacteur van de krant me te vertellen.

Juist, ‘t was ietwat overdreven. De vorige Gouden Schoen werd gecatalogiseerd in een rijtje van seriemoordenaars en dilettant gespuis als Kim De Gelder. Overdreven? Nogal enorm. Maar de krant had haar excuses aangeboden. Volstaat dat? Misschien wel niet, een journalistieke dwaling van jewelste kan je niet zomaar gauw even met de mantel der liefde bedekken. Maar de papier maché uit Asse had de fout ingezien en liet dat blijken.

Standard bleek toch -een dag voor de uitreiking- nog altijd gevoelige en blauwe tenen te hebben. Niemand mocht zich vertonen op euh, ja, de vertoning. Zelfs niet de gedoodverfde winnaar, Jovanovic. Kleintjes.

Een deus ex machina

En wat gebeurt er? Een Shakespeariaans maneuver, een schoolvoorbeeld van een deus ex machina. Ene Yves Leterme kwam het podium op om de trofee van de hoogst afwezige Jovanovic in ontvangst te nemen. Grijnsbekkend en half geforceerd nam de man de replica van de schoen in ontvangst. En er kwam nog een potje halfbakken Servisch idioom aan te pas. De katholieke koorknaap uit de Westhoek had een mondje Balkanees geleerd en wou zo de Luikse tifosi charmeren.

Mogen we dat hoogst dubieus noemen? Hoogst wenkbrauwfronsend? Hoogst opportunistisch? Dat de man supporter is van een welbepaalde club, ach wat. Schoonvader Dehaene heeft ook een onomstotelijke link met Club Brugge, senator Pol Van Den Driessche voert het hoge woord bij Cercle Brugge, Vincent Van Quickiebornie stond al eens met een sjaal van KV Kortrijk te wankelen en Caroline Gennez doet nog beter: zij supportert voor én Racing én voor KV Mechelen. Da’s zoals kiezen voor de Hutu’s én de Tutsi’s – vergeef me de licht misplaatste overdrijving.

Profilering

Hoe “de politiek” een volkse belevenis aangrijpt om aan profilering te doen, verbijsterend. Direct schiet het beeld op mijn netvlies waarbij Didier Reynders én Michel Daerden indertijd de kampioenenviering van de Rouches van Standard kwamen meevieren. Wat Daerden, retorisch best apart te noemen, de volgende historische uitspaak ontlokte: “Regarde, ça c’est aimer le peuple, proche des gens, vive la Standard!” Die Daerden is diezelfde van de grote presidentiële akkoorden in Ans, die man die in een handomdraai van een groenboek een witboek maakt, die een nietszeggend antwoord over de aanpak van de pensioenen verpakt in een stand-up comedy-act van hoog niveau. Met een grijns erbij, zo breed als de Maas. En da’s breed.

Al snel denk ik ook aan Silvio Berlusconi, wiens prominente oren doen denken aan de betere pizzabodem van casa di mama. Mediamagnaat, zakenman, politicus ook naar ‘t schijnt, wellicht zo corrupt als het gemiddelde personage uit “The Godfather”. Die middels zijn voorzitterschap van AC Milaan zieltjes won. En wint. De Rossoneri als opstapje naar de eeuwige roem. En dan krijgt zo iemand al eens een Dom van Milaan tegen zijn smikkel. Tot bloedens toe. Het toeristenkleinood verworden tot wapen van de protesterende burger. Je moet iets doen met de ontkerkelijking. Wat ie dan weer handig uitbuit. Als de Calimero van Italië. Een risorgimento van de moderne tijden.

Calimero? Kwam al eerder voor. Bij Standard, bestuurd en bestierd door de broertjes D’Onofrio. Lekker Italiaans. Pastamonarchieën. ‘t Zal wel toeval zijn en een door een columnist vergezochte link. Maar toch. En Yves, past ie, die schoen? Of heb je hem toch al aan Jovanovic gegeven? Met een kwinkslag op zijn Servisch.

Laat voetbal voetbal zijn. Een sport, een spektakel, een beleving, een cultuur zelfs. Maar geen electoraal wingewest. Grazie mille.

(ook verschenen op deredactie.be)

Een week van extremen is het geweest. Opperste tevredenheid en ook maximaal balen. Op maandag en dinsdag waren er de opnames van “Het besluit” in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Vooral de dinsdag was een goeie avond, stof genoeg voor de radio- en de televisiemontage – al doe ik enkel het televisieluik.

Jammer wel dat je bepaalde jokes of bepaalde filmpjes die speciaal waren gedraaid moet schrappen, omdat het niet past en zo meer.

Zelf twee keer mogen opwarmen, een zaal van 800 personen die je volgt in je drukdoenerij (met de eerste avond onder meer Bart Peeters op de eerste rijen), mja, deugddoend.

Op woensdag kreeg ik dan te horen dat ik geslaagd ben voor het legendarische journalistenexamen van mijn werk. Mijn deelname was een combinatie van allerlei dingen: een uit de hand gelopen weddenschap, een stuk prettig gestoord engagement, een zekere ambitie om één van de weinigen te zijn die slaagt in zowel het sport- als het nieuwsexamen én een gevoel van ik-ben-er-nu-maar-aan-begonnen-dus-ik-werk-het zo-goed- mogelijk-af. En kijk, honderden mensen hebben deelgenomen, enkelen zijn geslaagd. Ach ja, de factor geluk speelt ook mee en we zijn zover.

Is dat een sollicitatie naar andere dingen? Ja en neen. “Ja” omdat ik altijd heb gezegd dat ik per toeval bij de sport ben terechtgekomen en ook eens andere dingen wil proeven. “Neen” omdat ik me eigenlijk best amuseer bij Sporza (echt waar, geweldige collega’s) en de laatste maanden leuke dingen mocht doen voor de sport. Bovendien zijn er niet direct open plaatsen bij het nieuws, dus we zien wel.

Minder was mijn werkdag op zondag. Door de sneeuwellende drie uur (!) onderweg geweest om op de VRT te geraken. Werk gedaan, sidekick gespeeld, maar dan ’s avonds in de terugrit naar huis ferme malchance. Geslipt, de vangrail tot twee keer toe gekust en Dolf de Golf bleek plots ietwat immobiel. Ikzelf ben er heelhuids uitgekomen, gelukkig waren mijn vrouw en mijn dochtertje er niet bij, maar de schade is aanzienlijk. Blikschade vooral, alle carrosserie rond de wielen aan de linkerkant is gedeukt, daar moeten nieuwe stukken op, de goede verstaander weet wat dat kost.

Hopen nu op een goede regeling op het vlak van woon-werkverkeer bij mijn werkgever. Ik heb alle bewijzen in handen die tonen dat ik effectief van mijn werk kwam, zonder dralen, volgens de kortste route. Vingers gekruist dat ze willen tussen komen of het wordt wel een erg kwalijk grapje.

Geschrokken tot en met, maar kijk, het is maar een auto – ook al betekent de reparatie enkele dagen/weken behelpen met truukjes, maneuvers en improvisaties om overal te geraken (zeker bij vroege diensten die me dwingen om om 5 uur ’s ochtends in Brussel te zijn).

Lachen was wel de sleepdienst: een Turk en zijn broer die familie hebben “in de Sleepstraat”, we hebben zowaar goed gelachen in hun camionnette.

Ach, het geluk zit in een klein hoekje. Het ongeluk loert van om een andere hoek. Niets is eeuwig, zeker de meeval niet.

‘t Is me opgevallen dat ik echt aan time management moet doen. Of een cursus moet volgen. Ik geraak gewoon niet meer rond in mijn eigen leven. Ik heb hopen dingen op de plank liggen, maar ik geraak er gewoon niet aan. Ik heb uren te kort, manifest.

Wat is er gebeurd de voobije dagen? Een résumé dan maar…

Een geweldig buurtfeest, maar écht geweldig. Dikke ambiance, een superbe Kathleen Vandenhoudt, Mich Walschaerts e tutti quanti. Geweldig feestje, met iedereen uit de buurt in volle vorm! Historisch! Zeker ook het ABBA-ensemble van de felle vrouwen uit de buurt, waartoe ik mijn vrouw reken.

Nachtelijk een uur lang alles over 2 Belgen gehad, met buurman Rembert De Smet. Nu weet ik alles! Heerlijk. Bijzonder leuke mens ook, tussen pint en sigaar.

Intussen… veel gewerkt, overuren vol, omdat ene Witsel ene Wasilewski een drieste tackle heeft toegediend. Ik heb duizenden meningen gehoord en gelezen, ik heb ook zo de mijne (ontleend aan meerderen van de week): zulke tackles gebeuren elke week overal in al de topcompetitites, die Witsel heeft pech dat hij een slachtoffer heeft. Klinkt simplistisch, maar jammer genoeg is ‘t zo. Meer wil ik er niet over zeggen, na vier dagen geleuter heb ik de hele affaire wel gehad nu. Er zijn grenzen!

Voor de rest: veel vergaderd, veel gewerkt en nu uitkijken naar een tripje richting vrienden, richting Utrecht en Zeist. Nederland, ik zie je graag!

Ik moest afgelopen zaterdag werken en reed zo rond 9 uur richting Brussel. Voor de oprit van de autostrade was het pokkedruk. Want ook daar ligt de oprit naar de andere kant, richting Oostende, richting zee. En aanschuiven, dat waarschijnlijk kilometers lang.

Ik verbaas me er altijd over. Wie doet dat nu vrijwillig? Wie wil nu aanschuiven terwijl ie vooraf weet dat het van dattum zal worden. Raar. Geef me dan maar de Ardennen. ‘t Is verder, maar ‘t bevalt me meer.

Al moet ik toch eens meer met mijn dochter naar zee, dat wel. Mijn collectie foto’s van haar (duizenden en duizenden intussen) toont toch maar weinig zandkorrels. Ik zal inderdaad eens de fotograferende autochtonen (zijn dat dan vissen?) moeten inschakelen.

Zijn ze daar nu helemaal zot geworden? Daar, dat is bij SABAM. De auteursrechtenvereniging die stilaan meer en meer een geldmachine is. Eerst moesten onthaalouders al extra betalen als ze er eens wat K3, Plop of “Klein klein kleutertje” wilden doorjagen. Nu moeten bedrijven ook al betalen als ze hun werknemers willen plezieren met wat muziek uit de radio.

Wat een zever! Wat een forse portie stiereschijt! Mijn werkgever, de VRT dus, betaalt al SABAM en nu wil die organisatie nog eens extra geld incasseren op de rug van ondernemers. Een pure schande! Maar niets nieuws onder de zon: ik ken die gasten al een tijdje, ik heb zelf al genoeg georganiseerd om te weten welke hun praktijken soms zijn. En dat ruikt soms naar pure willekeur, à la tête du client. Als ‘t maar oplevert.

En dan weet ik uit goede bron (namelijk bij SABAM aangesloten arrtiesten) dat de uitbetalingen van SABAM verre van de moeite zijn. Dus? Waar gaan die centen dan eigenlijk naartoe? Wat is de verdeelsleutel? Wordt er wel verdeeld?

Beste Johan Verminnen, jij als gedelegeerd bestuurder van SABAM, doe daar eens iets aan, man. ‘t Begint echt wel de spuigaten uit te lopen.

Nog een denkoefening… De VRT betaalt aan SABAM voor haar muziek, maar op onze redactie speelt de radio ook, om toch te volgen wat er gebeurt. We zijn een bedrijf met meer dan vijf werknemers, moeten we dan ook extra betalen? En wat als wij op de redactie zomaar eens wat muziek spelen? Ook bijbetalen? Geld? Dat doet den beer dansen!

Ik word er stilaan zenuwachtig van. ‘t Is hard, ‘t doet de melancholie en de weemoed opwellen. Vorige week bijvoorbeeld: ik ga naar de voetbalbond om daar van bondscoach ad interim Frank Vercauteren te vernemen hoe zijn selectie voor Tsjechië-België eruit ziet. Vijfentwintig namen. De oudste uit de lijst (Timmy Simons) is van het jaar 1976.

‘t Is erg, ‘t is wreed, ‘t is schandalig: ik heb het jobgewijs tegenwoordig bijna altijd over mensen die jonger zijn dan ikzelf. Sporters hebben hun top al lang gehad op mijn leeftijd, pff. Ik hoop dat de mijne nog moet komen. En ik hoop dat ik me kan neerleggen bij het feit dat de “3×7″ verder en verder weg is.

Confronterend, echt.

Mijn feedreader zegt me dat ik nog 3158 posts achter sta. Zucht. Lees ik te traag? Heb ik te weinig tijd? Schrijft iedereen meer? Liegen computers? Moet ik wieden in het aantal blogs? Wat Generation Online allemaal niet lijden kan…

Het is nogal iets. Een jaarlijks weerkerend verhaal. De fiscus, de belastingen, het gevreesde roze-rode formulier. Elk jaar heb ik de intentie om mijn papieren goed bij te houden om zo alles in een handomdraai te kunnen invullen. Elk jaar mislukt het ook. Altijd op de laatste knip. Typisch. Voor mij.

Langs gegaan bij mijn boekhouder. Alles mooi en gedegen uitgelegd, de brave man. Ik maar invullen, ware het niet dat mijn papierboel een immense, ondoordringbare, hermetische toren is geworden. Tax on web? Ja, ik zie dat zitten. Tuurlijk.

Alle gegevens bijeen geraapt en op het net maar. Maar dat ding vraagt een PIN-code. Pff. Papieren gezocht. Niet gevonden. Ergens in huis aan het rondslingeren. Die verdomde code dus kwijt. Niets online. Niks tax on web. Typisch dat ik er op het allerlaatste achter kom. Dus maar op de oude manier. Tellen, rekenen, bij elkaar voegen en invullen. Op het intussen al legendarische “lottoformulier”. Codes heersen alom.

Gelukt zelfs. En kijk, ik geef weer een renteloze lening aan Vadertje Staat. Wat ben ik toch benevolent. Maar kom, we krijgen terug. Zegt toch de online collector. Dat ding werkte wél. Dat wél.

Lachen als ik mijn omgeving zo hoor. Het conglomeraat der chaoten. De polonaise van de late patsers. Allemaal op de laatste knip. Allemaal op het laatste moment vloeken en sakkeren. En godveren. Zoals ik. Tegenwoordig kun je de brief niet meer binnen steken. Neen, opsturen naar Ledeberg Scanningcentrum FOD Financiën, dat is de boodschap. Het order. Het bevel. Scanningcentrum? Jak! Ledeberg eindelijk op de wereldkaart!

Ik heb er maar twee postzegels van de Smurfen opgekleefd. Mijn vorm van zinloos, onnozel, maar toch gemeend verzet. En laat me nu gerust voor een jaar. En tegen dan mijn elektronische ID in orde brengen.

Elektronische ID? Herhaal: elektronische ID. Je zou voor minder walgen.

Voor de mannen die erg graag vroeg sexy willen zijn, ik bedoel, voor de mannen die graag snel grijs haar willen… ik heb een tip! Je moet eens van abonnementsformule veranderen bij Telenet. Ik heb/had een formule, maar dan zonder internet (enkel digitale tv en telefonie), mijn vriendelijke werkgever biedt mij een voordelig iets aan mét internet, maar dan moet je dan maar eens veranderd krijgen. Dat is Sisyphusarbeid.

Dat is worstelen met submenu’s van submenu’s van submenu’s, telefonisten die erop gebrand zijn je door te schakelen naar een andere afdeling, werknemers die zowat 1.000 verschillende technieken van paraplugedrag onder de knie hebben etcetera. Echt, mocht ik gekund hebben gisteren, ik had bepaalde mensen letterlijk bij de kraag gevat. Hardhandig.

Woest was ik, woest ben ik. Hoe je potentiële klanten zo ambtenaresk, zo weinig flexibel en zo afwijzend kunt behandelen, dat tart elke verbeelding. Ik stop met schrijven, ik voel dat mijn bloed weer begint te koken. Bedankt, Telenet.

Ik zoek inspiratie in de nevelen van de nacht. De vroege nacht weliswaar, niet dat nachtelijk moment dat al vervaarlijk overhelt naar het eerste gekwetter van de vroege vogels.

‘t Is hier stil in huis. Mijn madam is weg, ze hangt ergens in Kopenhagen uit, om professionele redenen. Vier dagen lang, ja, ik mag spreken van een zeker gemis. Ondertussen ben ik fulltime verantwoordelijk voor die pruts van ons – een geluk dat ik net enkele dagen vrij heb (mijn weekend valt in de week, weet je). En zonder te willen doelen op een predikaat van “nieuwe man” mag ik zeggen dat het me wel afgaat. ‘t Is dan ook een schoon, lief kind. Zoals elk kind van elke ouder is.

Al doe ik ze straks wel naar de crèche. Ze is dat gewoon en vooral… er wachten hier enkele taken die al maanden wachten. Opruimen, klasseren, uitmesten, het is niet altijd mijn ding. Ik ben de koning van het uitstellen, tot er zich een berg vormt die schrikwekkende schaduwen met zich meebrengt. Ik hoor de papieren en de documenten ritselen en waaien, ik hoor de platenkast en de bib kreunen onder de chaos en ik hoor piepende digitale prentjes die op een Endlösung en een definiëring wachten. Maar waarom zijn veel dingen nu eenmaal gemakkelijker, eenvoudiger en appetijtelijker om te verrichten? Leg me dat eens uit. Zucht, hopelijk sta ik voor een vruchtbare werkdag. Arbeidsethiek, dat gij tot mij kome!

En nachtelijk wemelen de overpeinzingen. Dat ik vorige week een collega fêteerde voor zijn huwelijk, dat ik overmorgen nog eens ga fêteren omdat een vriend papa is geworden (jongens toch, een vruchtbare vriendencocon waarin ik me beweeg, niet te geloven), dat ik de Ardèche en de Bourgogne mis en dat ik dus weer met melancholische monsters vecht: zoveel leuke dingen komen niet meer terug (maar zijn er dus wel geweest) en we worden ouder. Misschien ook saaier.

Ook politiek zal ik maar eens overpeinzen. Vreemd: ik ben gepokt en gemazeld door het politieke bedrijf, maar ik betrap me op een zekere onverschilligheid. Ik die thuis altijd over politiek discussieerde, ik die een vader heb die OCMW-voorzitter was, ik die pol & soc studeerde, ik die samenleef met een Gents gemeenteraadslid, ik die ooit onvertogen politieke ambities had (en misschien nog wel heb)… En toch, de debatten op radio en televisie, de krantencommentaren, de editorialen en de sneren, ze laten me deze keer wat koud. Ik ben in zekere zin een beetje afgehaakt, al zal dat wel een tijdelijk fenomeen zijn.

Zondag stem ik wel voor de goeie, ik wil mijn linkse stem laten horen, in de ijdele waan dat de verrechtsing daarmee tegen te gaan is. Waan, dat is het. De bange, brave burger zal zich laten zien zondag, dat zie je zo. Het rechtse front wordt nog groter en breder: de judocoach zal scoren, de racisten zullen scoren en de donkerblauwen en de tsjeven zullen ook wel hun bolletjes halen. Stilaan lijk je een naïeve uil als je nog links van het politieke midden wil staan.

En juist, wat is links en wat is rechts? Het zijn achterhaalde begrippen en wankele definities, maar de lezer weet wat ik bedoel. Maar volgende maandag wordt het weer ontwaken in Bangeland, in het land van klei en kabaal, in het half misantropische Vlaamsche regiootje dat een misplaatst ethisch réveil propageert. Ik huiver nu al. Ik kleur zondag wel, maar eerlijk is eerlijk, het heeft me deze keer ook te weinig beroerd. Laat het een alarmsignaal zijn.

En het vlieden der tijd doet de dorst gevoelen. Waar is dat glas rode wijn gebleven?