“Het Braambos” op Radio 1, zo tussen het nieuws van 20 uur én de “Sporza”-laatavonduitzending. Uitzending door derden, zeg maar. Het is werkelijk hallucinant dat een dergelijke vorm van radio nog altijd een plaats vindt. “Uitzending door derden”, het klinkt zo wollig als drie gebreide wintertruien samen. Zo van die witten, met veel kronkelende slakken op. Hoelang blijft dat (derden)grapje nog duren? Zolang Carl Decaluwé dat waanzinnig goeie radio vindt zeker? Of hoe je luisteraars richting televisie en internet drijft…

Al opgemerkt? De tijd van mopjes allerhande en flauwe Powerpoint-presentaties lijkt zowat voorbij in menig mailbox. Enkele jaren geleden was het nog schering en inslag. Het mailverkeer kreunde eronder. Al heeft het fenomeen zich verplaatst naar Facebook, vol dwaze testjes, virtuele cadeautjes, een overload aan filmpjes en zo meer.

Facebook, toch iets aparts. Ik ken nogal wat mensen en heb daardoor een brede “vriendenlijst”, maar ik kuis daar af en toe in. Binnenkort nog eens. Criterium is simpel: of ik ken je, of ik heb al fijn met je samengewerkt, of ik heb al eens pint gedronken met je. Of een wijntje.

Zo niet, excuseer, toch elimineren. Neen, defrienden heet dat nu hip en modern. Facebook is nu eenmaal geen marketing tool voor mij, ik hou het liever overzichtelijk.

Ik ken al volk genoeg dat ik wil blijven zien, waarmee ik blijven vriendje wil mee zijn, waarmee ik wil blijven samenwerken of een pint mee pakken. Vreemden, hoe sympathiek ook vaak, die me verzoeken om op “bevestigen” te klikken, neem het me niet kwalijk dat ik het niet altijd doe.

Toch bedankt aan alle echte vrienden die ik heb. Ik besef dat dat een grote deugd is. En iemand die mee een pint gaat pakken?

Meneertje daar, hoog gezeten in je BMW X6. Vandaag op de E40 heb ik je weer zien joyriden en ik ben je al vaker tegengekomen onderweg. Mag ik eens even mijn gedacht zeggen? Even schelden?

Je blik, je rijstijl en vooral je auto op zich… Wat zeg ik? Auto? Neen, tank! Mag ik eens vloeken op je en zeggen dat je zeker een klein pietje hebt. In je bolide, surrogaat voor een fysisch tekort. Ook mentaal tekort. Een regelrechte aanslag ook op het milieu. Zo’n bak, is dat nu echt nodig? En vooral, zo’n macho gedrag in vijf vitessen, is dàt nodig?

Waarom bevestigen die rijders in appartementen op wielen alle clichés? Mag ik dat zeggen? Ja! Ik mag dat zeggen! Haal ze van de weg! En dat ze zich laten opereren!

Boos, ja…

Dit is em dan: mijn duizendste post op “Het Radiofonisch Instituut”. Het zat al een tijdje te tikken en nu is het zover. Duizend meninkjes van mij, duizend gedachten, duizend tekstuele neerslagen. Met deze post begonnen, op 19 november 2006. Toen was ik al radiomannetje voor Sporza, maar ik had nog geeneens kinderen, het eerste moest zelfs nog “gemaakt” worden. Hoe de tijden in een periode van duizend posts zijn veranderd…

Mijn vrouw blogde al een tijdje, had mee Gentblogt opgericht en ik ben gezwicht. Ik wou meedoen, ik wou publiceren, ik wou een publiek. Welaan dan. Zo ging het.

Nu zijn we 46 maanden later. Duizend posts, goed voor gemiddeld 2,5 comments per stukje. Zowat 1000 stukjes op pakweg 1400 dagen, pas mal. Niet overdreven veel, maar toch iets. Ik heb -denk ik- een tijdje geresideerd tussen de zogenoemde A-list bloggers. Ik had volgens enkele internetuele parameters wel wat influence, maar’ t zal afgenomen zijn. Zeker van. Ik publiceer het laatste jaar te weinig. Bedolven onder een blogger’s block, bevangen ook door enkele keiharde privézaken die me vaak het schrijven hebben belet. Ik zal nog eens wat links van de “grote bloggers” nodig hebben.

Als ik de voorbije maanden bekijk, heb ik schandalig weinig geplaatst. Maar ik ben blijkbaar ook die efficiëntie kwijt om rap tussendoor iets te pennen: werk, relatie, twee kleine dochters, geen goesting, bezig met tientallen andere zaken etcetera. Excuses zijn er om ze aan te wenden. Ik moet vooral nog eens iets over mijn jongste dochter plaatsen. Onder meer. Evenzeer mijn oogappel, maar nog te weinig over geschreven. Alhoewel, is dat de bedoeling van mijn blog? Mja, beetje wel.

Veel geleerd in die bijna vier jaar tijd. Hoe je op het internet in principe iedereen aanspreekt met je zieleroerselen. Hoe iedereen kan, mag en zal meelezen. Vaak amusant van reacties, soms hard confronterend qua commentaren. Al eens met twisten ook. Hoort er dan bij zeker, als je alles op het net gooit?

Vreemde dingen ook meegemaakt in die bijna vier jaar tijd. Mijn zogenoemde “muziek op zondag” (nooit zo an sich geproclameerd) dat een fanbase heeft gekregen. Ik, ego, de man met de diverse maar bijwijlen foute muzieksmaak, die mensen lokt met zijn muziekjes. Hoe divers en discutabel ook.

Dit blogje heeft ook al dingen opgeleverd, ben ik eerlijk in: schrijfopdrachten en presentatieverzoeken. Maar vooral ook, enkele vriendschappen die zich zonder deze URL nooit zouden hebben voorgedaan. Van virtuele kennissen naar contacten in real life, vaak zeer amusant. Leuke bijkomstigheid, daarvoor alleen al ben ik blij dat ik een blogje ben begonnen.

Ik doe voort. Schrijven. Ik heb een hernieuwde goesting. En hopelijk nog een publiek. En zoniet, wat dan? Een blog is het beste dagboek. U blijft lezen? Welkom!

Raf, het is heel erg dat je moest gaan. Omdat het nog te vroeg is. Omdat je een geboren opa was, een gedreven en getalenteerde vader, een meester-handigaard, een mens naar mijn hart, een droge komiek, een poespashater, een heerlijke gesprekspartner, een ideale schoonvader. De strijd ben je aangegaan, maar heb je verloren.

Rust goed, geef Elke een zoen van ons en weet dat je een voorbeeld zal blijven. We vertellen alles aan je kleinkinderen, die je amper of niet zullen hebben gekend, dat is nog het grootste drama. Je zotte konijnen.

En nu is het genoeg geweest, in nog geen half jaar tijd. Nu willen we allemaal rustig voortdoen. En ik hoop dat je ons op een of andere manier nog kunt gadeslaan. En nog eens onbedaarlijk kan lachen. Met onze onnozelheden. Maar ook met onze pogingen om je geest voort te zetten.

“Al wie zijn gedacht doet, zal een jaar langer leven”, zei je altijd. Hmm. Nochtans heb jij altijd je gedacht gedaan.

Bedankt, Raf. Vaarwel. Verdomme toch.

Nog zoiets: kijk daar eens. De kleine Van Rompuy is nu gecoöpteerd senator bij de tsjeven. Ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat mocht ie pakweg “Desmet”, “Vandewalle” of “Decroubele” hebben geheten dan een ander iemand op zijn zeteltje zou zitten. Toch? De politique politicicienne pur sang, het nieuwe kastensysteem, de baronnietjes van de 21e eeuw.

Ach, ik gun het die jongeman en mogelijk heeft ie zelfs de beste bedoelingen, maar toch, het is een tsjeventruuk (die bij zowat alle partijen wel wordt toegepast).

Zal ik blij zijn dat dat onafhankelijksfeest van Congo na vandaag achter de rug zal zijn. Qua overload met de boeiendheid van een slappe cactus kon het wel tellen de voorbije dagen. Ik vraag mij eigenlijk oprecht af wie wakker ligt van wat er gepland is van festiviteiten? Er zou beter véél meer gefocust worden op wat er écht rond de Grote Meren in Afrika gebeurt: corruptie, moord, verkrachtingen,… Alweer een gemiste kans om de ex-kolonie (voor de zoveelste keer) een geweten te schoppen. Karel De Gucht had gelijk, meen ik zo.

Ik heb me ingehouden. Ook al door mijn behoorlijk doorgedreven “blogpauze” (ach, had ik maar wat meer tijd om te schrijven), maar kom. Ik kom uit een politiek zeer geïnteresseerd nest en bovendien leef ik natuurlijk samen met een mandataris. En toch had ik er even mijn buik van vol. Zelden eerder gemerkt. Nooit eerder eigenlijk.

Ik, die zo zot ben van politiek, heb amper een debat gevolgd. Ik heb de campagne vooral bekeken viavia, beluisterd op de radio en af en toe eens geneusd op deredactie.be, dat wel.

Maar ik bemerkte een -voor mijn doen- politieke apathie. Maar dus gisteren gaan stemmen en achteraf de schade ingehaald. Terwijl ik op mijn (nagenoeg gerenoveerd) terras aan het werken was, volgde ik de nieuwtjes via de radio. En zoals zo vaak zijn de eerste vijf uitslagen die binnen zijn een exponent van de trends. En een voorbode van de werkelijkheid. De kiezer heeft beslist.

N-VA slaat toe dus, de groenen en de rooien krijgen (gelukkig) niet al te veel klappen, de rest ziet bont en blauw. Ik kan ermee leven. Even heb ik getwijfeld over wat ik zou kleuren, maar langzaamaan duwde toch mijn reflex tegen mijn geest om er toch minstens voor te zorgen dat er ook aan de linkse zijde werd gescoord.

Maar de zegetocht van N-VA is wel zodanig dat er nu iets moet veranderen. Dat er nu iets moet ondernomen worden. Is ook zo.

Ik feliciteer bij deze de blogger die ik halvelings ken, die naar het parlement mag. Goed voor hem.

Ik feliciteer vooral ook de “linksen” die hebben gevochten voor hun brok. Zeker ook in Gent. Het is toch de max: alweer eens is mijn stad tegendraads en niet volgzaam, een houding die ik sowieso apprecieer. Progressiever gekozen dan waar dan ook, ik ben er zowaar nog meer trots op dat ik in Gent woon.

Laat ons hopen op eindelijk goed uitgewerkte akkoorden. Op eindelijk voortwerken. Op eindelijk niet-rancuneus overleg. Op zin tot oplossen.

Ja, ik heb zo mijn voorkeurscoalitie, hopelijk zonder al te veel tsjeventruken, ja. Maar wel oprecht, gemeend en met zin voor verantwoordelijkheid, ondernemen en ageren. Met of zonder Wevermans.

En ik blijf wachten. Al bij al weinig beweging in de zaak, tot ergernis van mensen rondom ons die echt wel zitten te wachten op nieuws. En op goed nieuws, kunnen we gebruiken na enkele barre weken.

Vrouwlief is heel het boeltje ook kotsbeu en wil actie. Nieuwe dingen, nieuwe avonturen.

Al een week zitten we op mekaars lip. Maar ondanks de vele taken die nog liggen te wachten (ordenen, uitkuisen, opkalefateren…), slaat de verveling echt wel toe.

Ondertussen me dan maar verwonderen over de taalontwikkeling bij Janne. De tater staat niet meer stil, al begrijpen we ‘t niet altijd. En waarom krijgen we de woorden “bloem” en “konijn” er maar niet uit? “Paddestoel”, “broek” en “allez”, dat lukt dan wel. En waarom zegt ze “pik” in plaats van “kip”? En waarom is een eend een “kiek”? En vooral ook… “Nijaat”. Da’s “water” voor haar. Ik zie geen enkele verklaring hoe ze op dat woord is gekomen. “Boot en nijaat”, tja. Mocht ze nu nog “H2O” zeggen, alla…

Ola, ‘t is wakker daarboven. Eens halen en zien hoelang ik ze van Kaatje (van Ketnet) kan weg houden.

En ja? Is er nog iets gebeurd in de wereld? Ja zeker? Geen probleem, ik ben zo mee als wat, hopen tijd gehad om me op allerlei manieren te informeren. Nog even zo.

Hier zit ik dan. Leeg in het hoofd en vol van emoties. Straks moet ik mijn schoonzus ten grave dragen. Plots weggevallen, 35 pas, we werden koud gepakt en nog altijd hoop ik dat ik wakker word en dat ik weet dat het maar een vieze droom was.

Maar neen, realiteitsbesef is me niet vreemd. Ik zie enorm op tegen de uitvaart. Al dat gedoe, al die samengepakte emoties, al die pijn. Ik zie op tegen het feit dat ik een tekst ga lezen. ‘t Was mijn voorstel, een laatste ode aan Elke, ze verdient dat. En ik kan met mijn beperkte gaven niet veel meer dan een woordje plegen, dan doe ik dat maar beter ook. Maar ik ben bang dat ik stok, dat ik blokkeer, dat ik niet meer voort kan doen.

Zo lastig allemaal, zo pijnlijk. Het moest een tijd van blij uitkijken worden naar ons tweede kind, uitgerekend voor de 28e. Nu doorkruist een ramp alle vreugde. We hebben ons voorgenomen om op het moment zelf niet meer te treuren, dat kleintje verdient een enorm warm onthaal. ‘k Ben al blij dat Lien van de emoties niet vroeger is bevallen. Straks treuren we ons leeg, om dan het kind van de hoop te verwelkomen. Een cliché zegt soms dat als er eentje komt er ook eentje gaat. Hoe het leven verschrikkelijk bizar kan zijn.

Wat had ik al gesakkerd in december. Auto naar de vaantjes én een vakantie met vrienden die niet is gelopen zoals gewenst. Maar wat daarna gebeurde zette alles in de schaduw – materie stelt niets voor. Mijn schoonvader overleefde net een bloeding in zijn buik en moest daarna nog eens opgenomen worden. En er wachten hem nog operaties en een lange medische weg. Maar dat Elke dan moet verdwijnen, dat was er te veel aan.

Ik was al leeg na enkele maanden hard werken en vliegen en jagen, nu ben ik nog leger en eigenlijk wil ik een periode gewoon niets doen. Niet denken, niet doen, niet ondernemen, niet uit huis komen. Maar dat kleintje verplicht me tot meedoen. Niet nadenken, maar meedoen. Maar ik zal dat ook doen, uit nu al pure liefde voor dat nog ongeboren kind. Mag ik de goden of dergelijke vragen om die bevalling tenminste vlot te laten verlopen?

Ik had enkele dagen geleden een heel goed gesprek met een collega en goede vriend. Hij had ooit ook zo’n rampjaar en werd sarcastisch en cynisch. En zei me dat ik dat best ook wat mag zijn, ondanks mijn positivisme. ‘t Slijt wel, wist ie me te vertellen. Of een andere vriend die me zei dat het vanaf nu niet verboden is om “niet goed” te zeggen als iemand vraagt hoe het met je is.

De voorbije dagen hebben heel veel mensen hun steun en medeleven aangeboden. Per SMS, per mail, per telefoon, door bij ons thuis te komen… Deugddoend. Ik moet ook zeggen dat bepaalde mensen hebben gefloreerd in boertigheid, door gewoonweg te doen alsof hun neus bloedde. Wat zeg je op zulke momenten? Ik weet dat ook niet, ik ben daar ook slecht in, maar niets zeggen, tja, het heeft me veel geleerd. Over hoe onkundig sommigen zijn. Over de ego-cultuur. Over homo homini lupus. Over de relativiteit van alles.

Want dat heb ik me voorgenomen: ze gaan allemaal niet te veel moeten memmen over hun pietluttigheden en onbelangrijke feiten. Zonder een zure, norse man te willen worden ga ik meer nog op zoek naar het genot van het moment. Ik had dat al enkele jaren in mij, gelukkig, ik ga het nog meer doen. Wat zou ik me druk maken over hoe ik mijn bankrekening meer kan spekken? Wat kan het mij schelen dat ik geen flashy sportkar heb? Waarom zou ik me conformeren en een brave burger worden? Waarom zou ik censuur tolereren?

Ik zal de komende tijd wel erg kregelig worden als ik de mensen bezig hoor over die toch niet zo zachte biefstuk, over de slechte sneeuw in Avoriaz, over die foute tackle in match X, over de boter die weer 20 cent duurder is geworden of over de mindere aanbiedingen in de solden. Waar gaat het allemaal over zeg? Over dat vuil slijk, dat de warmte uit mensen zuigt?

Ach, laat ik vanaf hier maar mijn zuurtegraad weer naar beneden trekken. Maar ik bedoel maar, geen onnozele praatjes voor deze jongen de komende tijd. Tijd voor vrienden en plezier. Tijd voor (werktitel) Jip die eraan komt. Tijd voor Janneke, die groot wordt.

Nu eerst nog tijd voor Elke. Ons gruwelijk onttrokken, maar we gaan ze ook vrolijk uitwuiven. Met een glimlach. Of een grimlach.

Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het zag. Neen, niet bijna, ik donderde gewoonweg naar beneden. Uit mijn bruine hoekzetel. Op de zender genaamd VTM voltrok zich het jaarlijkse showspektakel van de verenigde Belgische voetballerij: het Gala van de Gouden Schoen.

Calimero

Milan Jovanovic, een Servische spits met kruit in de voeten, werd (wellicht terecht) gelauwerd als de beste voetballer op de Belgische velden in 2009. Maar de man was niet aanwezig op de uitreiking. Standard, niet vies van af en toe eens een Calimero-houding (“wij worden gekloot door Jan en alleman, vooral door Jan”), stuurde alle Luikse katten naar de show. Want de krant Het Laatste Nieuws had Axel Witsel na de hele affaire met Marcin Wasilewski van Anderlecht (tackle hier, tackle daar, voet volledig omgeplooid) durven te catalogeren als een slechterik pur sang. Eigenlijk zelfs niet de krant, eerder de site, die redactioneel volledig onafhankelijk is van de krant, wist de hoofdredacteur van de krant me te vertellen.

Juist, ‘t was ietwat overdreven. De vorige Gouden Schoen werd gecatalogiseerd in een rijtje van seriemoordenaars en dilettant gespuis als Kim De Gelder. Overdreven? Nogal enorm. Maar de krant had haar excuses aangeboden. Volstaat dat? Misschien wel niet, een journalistieke dwaling van jewelste kan je niet zomaar gauw even met de mantel der liefde bedekken. Maar de papier maché uit Asse had de fout ingezien en liet dat blijken.

Standard bleek toch -een dag voor de uitreiking- nog altijd gevoelige en blauwe tenen te hebben. Niemand mocht zich vertonen op euh, ja, de vertoning. Zelfs niet de gedoodverfde winnaar, Jovanovic. Kleintjes.

Een deus ex machina

En wat gebeurt er? Een Shakespeariaans maneuver, een schoolvoorbeeld van een deus ex machina. Ene Yves Leterme kwam het podium op om de trofee van de hoogst afwezige Jovanovic in ontvangst te nemen. Grijnsbekkend en half geforceerd nam de man de replica van de schoen in ontvangst. En er kwam nog een potje halfbakken Servisch idioom aan te pas. De katholieke koorknaap uit de Westhoek had een mondje Balkanees geleerd en wou zo de Luikse tifosi charmeren.

Mogen we dat hoogst dubieus noemen? Hoogst wenkbrauwfronsend? Hoogst opportunistisch? Dat de man supporter is van een welbepaalde club, ach wat. Schoonvader Dehaene heeft ook een onomstotelijke link met Club Brugge, senator Pol Van Den Driessche voert het hoge woord bij Cercle Brugge, Vincent Van Quickiebornie stond al eens met een sjaal van KV Kortrijk te wankelen en Caroline Gennez doet nog beter: zij supportert voor én Racing én voor KV Mechelen. Da’s zoals kiezen voor de Hutu’s én de Tutsi’s – vergeef me de licht misplaatste overdrijving.

Profilering

Hoe “de politiek” een volkse belevenis aangrijpt om aan profilering te doen, verbijsterend. Direct schiet het beeld op mijn netvlies waarbij Didier Reynders én Michel Daerden indertijd de kampioenenviering van de Rouches van Standard kwamen meevieren. Wat Daerden, retorisch best apart te noemen, de volgende historische uitspaak ontlokte: “Regarde, ça c’est aimer le peuple, proche des gens, vive la Standard!” Die Daerden is diezelfde van de grote presidentiële akkoorden in Ans, die man die in een handomdraai van een groenboek een witboek maakt, die een nietszeggend antwoord over de aanpak van de pensioenen verpakt in een stand-up comedy-act van hoog niveau. Met een grijns erbij, zo breed als de Maas. En da’s breed.

Al snel denk ik ook aan Silvio Berlusconi, wiens prominente oren doen denken aan de betere pizzabodem van casa di mama. Mediamagnaat, zakenman, politicus ook naar ‘t schijnt, wellicht zo corrupt als het gemiddelde personage uit “The Godfather”. Die middels zijn voorzitterschap van AC Milaan zieltjes won. En wint. De Rossoneri als opstapje naar de eeuwige roem. En dan krijgt zo iemand al eens een Dom van Milaan tegen zijn smikkel. Tot bloedens toe. Het toeristenkleinood verworden tot wapen van de protesterende burger. Je moet iets doen met de ontkerkelijking. Wat ie dan weer handig uitbuit. Als de Calimero van Italië. Een risorgimento van de moderne tijden.

Calimero? Kwam al eerder voor. Bij Standard, bestuurd en bestierd door de broertjes D’Onofrio. Lekker Italiaans. Pastamonarchieën. ‘t Zal wel toeval zijn en een door een columnist vergezochte link. Maar toch. En Yves, past ie, die schoen? Of heb je hem toch al aan Jovanovic gegeven? Met een kwinkslag op zijn Servisch.

Laat voetbal voetbal zijn. Een sport, een spektakel, een beleving, een cultuur zelfs. Maar geen electoraal wingewest. Grazie mille.

(ook verschenen op deredactie.be)

Een week van extremen is het geweest. Opperste tevredenheid en ook maximaal balen. Op maandag en dinsdag waren er de opnames van “Het besluit” in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Vooral de dinsdag was een goeie avond, stof genoeg voor de radio- en de televisiemontage – al doe ik enkel het televisieluik.

Jammer wel dat je bepaalde jokes of bepaalde filmpjes die speciaal waren gedraaid moet schrappen, omdat het niet past en zo meer.

Zelf twee keer mogen opwarmen, een zaal van 800 personen die je volgt in je drukdoenerij (met de eerste avond onder meer Bart Peeters op de eerste rijen), mja, deugddoend.

Op woensdag kreeg ik dan te horen dat ik geslaagd ben voor het legendarische journalistenexamen van mijn werk. Mijn deelname was een combinatie van allerlei dingen: een uit de hand gelopen weddenschap, een stuk prettig gestoord engagement, een zekere ambitie om één van de weinigen te zijn die slaagt in zowel het sport- als het nieuwsexamen én een gevoel van ik-ben-er-nu-maar-aan-begonnen-dus-ik-werk-het zo-goed- mogelijk-af. En kijk, honderden mensen hebben deelgenomen, enkelen zijn geslaagd. Ach ja, de factor geluk speelt ook mee en we zijn zover.

Is dat een sollicitatie naar andere dingen? Ja en neen. “Ja” omdat ik altijd heb gezegd dat ik per toeval bij de sport ben terechtgekomen en ook eens andere dingen wil proeven. “Neen” omdat ik me eigenlijk best amuseer bij Sporza (echt waar, geweldige collega’s) en de laatste maanden leuke dingen mocht doen voor de sport. Bovendien zijn er niet direct open plaatsen bij het nieuws, dus we zien wel.

Minder was mijn werkdag op zondag. Door de sneeuwellende drie uur (!) onderweg geweest om op de VRT te geraken. Werk gedaan, sidekick gespeeld, maar dan ‘s avonds in de terugrit naar huis ferme malchance. Geslipt, de vangrail tot twee keer toe gekust en Dolf de Golf bleek plots ietwat immobiel. Ikzelf ben er heelhuids uitgekomen, gelukkig waren mijn vrouw en mijn dochtertje er niet bij, maar de schade is aanzienlijk. Blikschade vooral, alle carrosserie rond de wielen aan de linkerkant is gedeukt, daar moeten nieuwe stukken op, de goede verstaander weet wat dat kost.

Hopen nu op een goede regeling op het vlak van woon-werkverkeer bij mijn werkgever. Ik heb alle bewijzen in handen die tonen dat ik effectief van mijn werk kwam, zonder dralen, volgens de kortste route. Vingers gekruist dat ze willen tussen komen of het wordt wel een erg kwalijk grapje.

Geschrokken tot en met, maar kijk, het is maar een auto – ook al betekent de reparatie enkele dagen/weken behelpen met truukjes, maneuvers en improvisaties om overal te geraken (zeker bij vroege diensten die me dwingen om om 5 uur ‘s ochtends in Brussel te zijn).

Lachen was wel de sleepdienst: een Turk en zijn broer die familie hebben “in de Sleepstraat”, we hebben zowaar goed gelachen in hun camionnette.

Ach, het geluk zit in een klein hoekje. Het ongeluk loert van om een andere hoek. Niets is eeuwig, zeker de meeval niet.