Wachten is wat ik vooral heb gedaan de voorbije anderhalve week. Wachten op iets wat komen zal, maar je weet eigenlijk niet goed hoe of wanneer. Elf vakantiedagen kwijt in zekere zin, maar aan de andere kant heb ik ook wel degelijk die elfdaagse gehad.

Ik had en heb heel wat op mijn to do-lijst staan en daar zal eigenlijk maar een deel van gedaan zijn. Omdat je hoofd er niet naar staat, omdat je in andere sferen zit en ook wel door de turbulentie van de voorbije weken.

Maar ‘t heeft me een Gran Canaria in Gent bezorgd. Veel slapen (ik had precies wel wat in te halen), veel mentale rust, weinig ondernemen, enkel het weer viel minder mee. Veel kunnen samen zijn met mijn vrouw en dat is niet van onze gewoonte wegens agenda’s en van die moderne dingen. Veel samen geweest met Janne ook die haar laatste dagen als enige knuffelpop in huis beleefde. Ik vraag me af hoe bewust ze daarvan is. Ze was wel bewust genoeg om nu al de kleuren te leren en alles wat naar een bepaalde kleur neigt zo te benoemen. En ja, “groen” toont al een verdoken neiging tot een typische Gentse (schraap) -r.

Een dag als de afgelopen dag biedt dan ook leuke uitjes. Gewoon wat wandelen in de stad, fotootje trekken, hapje eten, muziekcollectie uitbreiden tegen batjesprijzen (Daan, Kings of Convenience, Absynthe Minded uiteindelijk, Massive Attack, Bram Vermeulen, Arsenal en Editors) en nadenken over hoe alles aan te pakken de komende weken. Leuk nevenfeit was en is hoe de blogosfeer, het Facebook-dom (of hoe noem je dat?) en de goeie ouderwetse vriendschap meeleefde. Tot op zeker moment, plots denkt iedereen dat er deze keer wél eentje zal blijven zitten.

Ooit moet dat kleintje de marathonzitting in de buik voor bekeken houden, ‘t moet wel voor één dezer dagen zijn zeker?

Dan nog enkele weken babybabablues en dan langzaamaan weer de serieuze dingen des levens en eens een puur rationele post. Een mens kan niet blijven in zijn purperen kasteel zitten…

Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het zag. Neen, niet bijna, ik donderde gewoonweg naar beneden. Uit mijn bruine hoekzetel. Op de zender genaamd VTM voltrok zich het jaarlijkse showspektakel van de verenigde Belgische voetballerij: het Gala van de Gouden Schoen.

Calimero

Milan Jovanovic, een Servische spits met kruit in de voeten, werd (wellicht terecht) gelauwerd als de beste voetballer op de Belgische velden in 2009. Maar de man was niet aanwezig op de uitreiking. Standard, niet vies van af en toe eens een Calimero-houding (“wij worden gekloot door Jan en alleman, vooral door Jan”), stuurde alle Luikse katten naar de show. Want de krant Het Laatste Nieuws had Axel Witsel na de hele affaire met Marcin Wasilewski van Anderlecht (tackle hier, tackle daar, voet volledig omgeplooid) durven te catalogeren als een slechterik pur sang. Eigenlijk zelfs niet de krant, eerder de site, die redactioneel volledig onafhankelijk is van de krant, wist de hoofdredacteur van de krant me te vertellen.

Juist, ‘t was ietwat overdreven. De vorige Gouden Schoen werd gecatalogiseerd in een rijtje van seriemoordenaars en dilettant gespuis als Kim De Gelder. Overdreven? Nogal enorm. Maar de krant had haar excuses aangeboden. Volstaat dat? Misschien wel niet, een journalistieke dwaling van jewelste kan je niet zomaar gauw even met de mantel der liefde bedekken. Maar de papier maché uit Asse had de fout ingezien en liet dat blijken.

Standard bleek toch -een dag voor de uitreiking- nog altijd gevoelige en blauwe tenen te hebben. Niemand mocht zich vertonen op euh, ja, de vertoning. Zelfs niet de gedoodverfde winnaar, Jovanovic. Kleintjes.

Een deus ex machina

En wat gebeurt er? Een Shakespeariaans maneuver, een schoolvoorbeeld van een deus ex machina. Ene Yves Leterme kwam het podium op om de trofee van de hoogst afwezige Jovanovic in ontvangst te nemen. Grijnsbekkend en half geforceerd nam de man de replica van de schoen in ontvangst. En er kwam nog een potje halfbakken Servisch idioom aan te pas. De katholieke koorknaap uit de Westhoek had een mondje Balkanees geleerd en wou zo de Luikse tifosi charmeren.

Mogen we dat hoogst dubieus noemen? Hoogst wenkbrauwfronsend? Hoogst opportunistisch? Dat de man supporter is van een welbepaalde club, ach wat. Schoonvader Dehaene heeft ook een onomstotelijke link met Club Brugge, senator Pol Van Den Driessche voert het hoge woord bij Cercle Brugge, Vincent Van Quickiebornie stond al eens met een sjaal van KV Kortrijk te wankelen en Caroline Gennez doet nog beter: zij supportert voor én Racing én voor KV Mechelen. Da’s zoals kiezen voor de Hutu’s én de Tutsi’s – vergeef me de licht misplaatste overdrijving.

Profilering

Hoe “de politiek” een volkse belevenis aangrijpt om aan profilering te doen, verbijsterend. Direct schiet het beeld op mijn netvlies waarbij Didier Reynders én Michel Daerden indertijd de kampioenenviering van de Rouches van Standard kwamen meevieren. Wat Daerden, retorisch best apart te noemen, de volgende historische uitspaak ontlokte: “Regarde, ça c’est aimer le peuple, proche des gens, vive la Standard!” Die Daerden is diezelfde van de grote presidentiële akkoorden in Ans, die man die in een handomdraai van een groenboek een witboek maakt, die een nietszeggend antwoord over de aanpak van de pensioenen verpakt in een stand-up comedy-act van hoog niveau. Met een grijns erbij, zo breed als de Maas. En da’s breed.

Al snel denk ik ook aan Silvio Berlusconi, wiens prominente oren doen denken aan de betere pizzabodem van casa di mama. Mediamagnaat, zakenman, politicus ook naar ‘t schijnt, wellicht zo corrupt als het gemiddelde personage uit “The Godfather”. Die middels zijn voorzitterschap van AC Milaan zieltjes won. En wint. De Rossoneri als opstapje naar de eeuwige roem. En dan krijgt zo iemand al eens een Dom van Milaan tegen zijn smikkel. Tot bloedens toe. Het toeristenkleinood verworden tot wapen van de protesterende burger. Je moet iets doen met de ontkerkelijking. Wat ie dan weer handig uitbuit. Als de Calimero van Italië. Een risorgimento van de moderne tijden.

Calimero? Kwam al eerder voor. Bij Standard, bestuurd en bestierd door de broertjes D’Onofrio. Lekker Italiaans. Pastamonarchieën. ‘t Zal wel toeval zijn en een door een columnist vergezochte link. Maar toch. En Yves, past ie, die schoen? Of heb je hem toch al aan Jovanovic gegeven? Met een kwinkslag op zijn Servisch.

Laat voetbal voetbal zijn. Een sport, een spektakel, een beleving, een cultuur zelfs. Maar geen electoraal wingewest. Grazie mille.

(ook verschenen op deredactie.be)

De hype waait weer over het land.Op het moment dat deze tekst geschreven wordt, zijn er al vier afleveringen gepasseerd. Episodes van “De slimste mens ter wereld”. Iedereen weet dat het bedrijf genaamd Woestijnvis, op minstens één ding het patent heeft. Namelijk zijn programma’s zodanig pluggen en verpakken dat het pure voltreffers zijn, op cijfervlak. (naast het feit dat dat huis natuurlijk ook vaak instaat voor televisie zoals die moet gemaakt worden, dat ook)

Kijkcijfers

En laat ons mekaar geen Liesbet noemen. Iedereen zei jaren geleden dat die cijfers er niet toe doen en er niet toe deden. Ach, mag ik dat nonsens noemen? Of het nu “den openbaren” is of “de commerciëlen”, de getallekes doen er wél toe. Logisch toch? Je wil toch je inspanning, je inzet, je energie en je zweet afmeten aan het aantal afnemers. Niets mis mee trouwens. Niets. Iedereen doet iets voor een publiek. Iedereen. Het tegendeel zou pas nieuws zijn.

Sinds maandag heeft het quizgeweld televisiezender één weer ingenomen. Een niet gekunstelde, half afgeborstelde en ook sympathieke presentator. Drie panelleden annex kandidaten. Die -als ze eerlijk en oprecht zijn- zo ver mogelijk willen geraken. Tuurlijk. Het is een wedstrijd, zoals Bram Vermeulen zo heerlijk en zo kwistig zong. Ook niets mis mee, voor de duidelijkheid.

Toch ben ik op de hoogte

Het lijkt bon ton in medialand: in de sector werken, maar zelf niets (of amper) iets zien. Ergo ego. Ondergetekende ook dus. Wegens onregelmatige roosters en een -gelukkig- sociaal regime. Ik heb in vier afleveringen tijd nog geen enkele seconde gezien van het succesprogramma van het voorbije kwintet jaren. Excuus. Werkelijk.

En toch ben ik op de hoogte. En da’s nét het punt. In de “pretgazet”, noem het “Het Laatste Nieuws”, is er een halve pagina open en gereed verklaard om de beste quotes van de afgelopen avond te etaleren. Om te zeggen wie wel door gaat en wie niet. En waarom. En hoe dat kon vermeden worden. En wat voor een kolossaal en Colloseum-esk spektakel dat weer was. Op “den Vlaamschen televies”. Brussel Vlaams. Ook andere kranten pakken er mee uit; Want “De slimste mens” is talk of the town. Talk of the train. Talk of everybody. Allemansklap.

Op deredactie.be (toch de site die me toelaat om mijn al dan niet ter zake doende mening te publiceren) kun je dagelijks een soort “Best of” bekijken. De grappige panelleden, de missers en de treffers, de uitkomst van de aflevering. De winnaars. De verliezers. De grappen. De grollen.

Televisie is meer dan kijken

Veelbetekenend. Televisie is meer geworden dan kijken op het moment dat het wordt uitgezonden. Mee verantwoordelijk is het fenomeen digitale televisie, dat elke sterveling toelaat om te kijken naar wat hij/zij wil, wanneer en hoe. Om een of andere reden laat het digitale tijdperk nog beter toe om mee te surfen op de golven van het succes. En kijken doen we.

“De slimste mens”. Enkelen zijn er wel bij gevaren. Zo onder meer de standupperige komieken Bert Kruismans en Wouter Deprez, die door hun eclatante overwinning ook hun zaalshows konden slijten. Het weze hen gegund, Vaklui moeten een podium krijgen om hun krulwerk te verkopen. Televisie is in deze plots weer volksopvoedend. Wo bistu bleben? Paula Semer, Pros Verbuggen, Toni Corsari et alii. Toen vedettisme nog een term van buiten de planeet was.

Laat Youp maar winnen

Ach, laat Youp van ‘t Hek maar winnen. Of Matthijs van Nieuwkerk. Hollandse nieuwlichters die geen enkel “paneeltje” wilden bemannen in eigen land, buiten datgene dat Erik Van Looy bestiert. In eldersland. Met opnames in Schelle, godbetert, Schelle, mocht het geen polderdorp zijn, het zou er één kunnen zijn. De gebouwen van Studio 100 dus. Bumba is dichtbij. Of Plop. Kindertelevisie of grotemensentelevisie, ach wat.

Ik blijf met verbazing kijken naar het quizprogramma dat de week in de greep houdt. Naar de invloed op krantenkolommen. Naar de invloed op de perceptie en de gesprekken van de (honderdduizendenvoudige) kijker. Naar de algemene invloed. De vierde macht? De pers? Maar baneen, televisie in het algemeen. Zoek het niet verder.

De slimste mens van de hele wereld? U toch ook? Minstens? En moge Youp winnen…

(eerder verschenen op deredactie.be)

In Nederland is het woord “twitteren” het woord van het jaar. Het genootschap “Onze taal” vond dat (werk)woord invloedrijker dan “vaccinatieangst”, “koninginnedagramp” of “vuvuzela” (da’s die vreselijke voetbaltoeter, de uitvergroting van 1.000 zoemende bijen) .

Het zegt veel over de toenemende invloed van het internet. Op het leven van de gemiddelde internetgebruiker, in onze contreien is dat intussen toch 8 op 10 mensen, durf ik zo denken. Elke huiskamer is een marktplaats geworden, een forum, een uitwisselingsplaats en zelfs een communicatiecentrum.

Het zegt ook veel over de toegenomen extravertie van de internetgebruiker. Die wil gerust prijsgeven wat ie denkt, doet of plant. In maximaal 140 karakters kom je te weten dat iemand hard aan het werk is (maar blijkbaar toch de tijd had om daarover te twitteren – bekt toch raar). Of straks naar de fitness trekt. Of champignonsoep aan het maken is. Of zo verliefd als wat is op Marie Vinck en haar twee troeven. En dan staan er nog van die vreemde dingen in als RT of # of @. Net codetaal, zijn de Russen op komst misschien? Met hun internetfalanksen?

Twitteren doe ikzelf niet. Ik ben al modern genoeg. Ik mail, ik surf én ik ben al goed drie jaar lang een blogger. Twitteren is me te snappy, te kort, te weinig, te gebald, te weinig verhalend. Op een blog kun je nog de mens zelf ontdekken. En kijken of ie kan schrijven. Of niet. Want ook dat heb je dan. Door de intrede van de burgerjournalistiek (een luxewoord toch?) kan nu iedereen zijn mening laten walmen. Publiceren. In een klik en een draai. De heropleving van de vox populi. De volksmond spreekt en gaapt. En die volksmond kan bij momenten verschrikkelijk stinken.

De (digitale) schuur openzetten voor alleman is nobel en democratisch en zelfs goed voor de samenleving, maar zorgt wel voor een ratatouille van meninkjes, niveautjes en uithaaltjes. Allemaal beroemd, iedereen journalist. Maar ’t is zoals met een televisie. Of een krant. Of een radiozender. Als je ’t niet goed vindt, zet je de knop af. Of gooi je het vodje weg. Internetgewijs wordt dat de verbanning van een welbepaalde URL uit je surfwinkel.

Een “tweet” lijkt onschuldiger. Ach, ’t is maar kort en wat kan je daar nu in kwijt? Tarara, sommige mededelingen hebben toch al voor ophef gezorgd. Ik denk in mijn vakgebied nog maar aan wielrenner Lance Armstrong die tijdens de vorige Tour De France zijn mond niet hield over ploegmaat annex pijn-in-het-hol Alberto Contador. Want kijk, “The Boss” heeft op dit eigenste moment meer dan 2 miljoen volgers op Twitter. Dan kun je al eens een bommetje droppen. Wat ook is gebeurd, mijns inziens zeer bewust.

Facebook, Twitter, blogs: het zijn de vensters op de wereld, de appels van de moderne generatie. Je zou bijna denken dat de nieuwe culturele revolutie ofte de “computercumulus” de mens opener, transparanter en duidelijker heeft gemaakt. “A ja, mijnheer, we communiceren toch meer en beter?” Meer wel. Beter niet, vrees ik. Bij deze dan ook de welgemeende boodschap om af en toe eens met je adresboek of je vriendenlijst of je followers een gewone pint te gaan pakken. Lekker echt, niet digitaal of virtueel. Dan kan je wel tien tweets per minuut lanceren. Toch? Of word ik oud?

(eerder verschenen op deredactie.be)

Melancholie is de moeder van de mistroostigheid en nostalgie is de navigator van het nijpend besef. Dat het ooit beter is geweest. Of toch tenminste anders.

De eighties zijn weer in. Je kan er niet naast kijken. Onlangs vulden duizenden mensen een zaal in Hasselt om “I love the 80’s” te bevolken, om daar ene Rick Astley nog eens zijn ding te zien doen. En The Confetti’s godbetert. En een gebotoxte Kim Wilde. Het Noorse poptrio A-ha vulde de Ancienne Belgique en toont aan dat het weer bon ton is om met synthesizers te goochelen. Een groep als Editors komt af met een geluid dat 25 jaar geleden al scoorde, toen doemdenkerij en zwarte gedachten inspiratiebronnen waren in hitparades overal. Het woord “hitparade” alleen al, hoe meer jaren ‘80 kan iets klinken?

De muur

Twintig jaar geleden viel in Berlijn de Muur. Ook in de eighties dus. Frustraties werden verbrokkeld en dromen konden rijzen, al is het Berlijnse paradijs 20 jaar na datum nog altijd niet opgedoken. Daarvoor moet je immers geesten ontwrikken en mentaliteiten omvormen. En dat kan niet. Toch niet zolang je hersenen niet genetisch kan en mag manipuleren. Wat dan resulteert in Ostalgie, in dwepen met Ampelmännchen en Oost-Duitse augurken. Rücksichtlos omkijken. Is het dat maar?

Ik bekeek de beelden van de viering. Een feest omdat die verdammte Mauer in november 1989 dan toch werd neergehaald. Nadat de wormen van het Westen al geruime tijd de voegen en het beton hadden aangetast. Goed dat het is gebeurd. Die betonstorm toch. De viering op zich was één grote parade van staats- en regeringsleiders, Duits klank- en lichtspel (en dat is -laat ons eerlijk zijn- toch altijd wat ouderwets, of neen, zo jaren ‘80). Ook wat voorgebakken speeches en een dominospel met bekunstelde wanden – wat op zich wel een leuk idee was.

Walesa en Co

En lap! Daar sprongen de jaren van weleer in het oog. Lech Walesa mocht nog eens opdraven, met zijn pet die hem nog eens het aura van een dokwerker uit Gdansk gaf. Angela Merkel, de vleesgeworden betonmolen, was duidelijk naar haar Berlijnse coiffeuse geweest en sprak wat obligate zinnen. De tsarina van de CDU-CSU moest haa woorden zelfs aflezen van een papiertje, zo gründlich is ze blijkbaar niet in impovisaties.

Dan trok een stoet onder de Brandenburger Tor met Prime Minister Gordon Brown mee voorop. De man met het charisma van een zakje Lemon Tea was er ook bij zie. En Obama had een videoboodschap ingesproken (wie weet zelfs op zo’n oude Betamax-cassette), Berlijn halen lukte hem niet. Te ver, te druk en misschien minder interessant dan die keer in volle verkiezingscampagne toen ie JFK deed vergeten door zelf de Berlijnse bollen toe te spreken. Of neen, hij noemde zich geen Berliner, zo slim waren zijn speechschrijvers wel. Ach, Hilarious Clinton was er. Den Amerikaan was toch aanwezig.

Opdonder

Maar bovenal sprong die kleine opdonder eruit. Monsieur Sarkozy, de Louis de Funès van de wereldpolitiek. Nerveus, continu met het hoofd schuddend, mimisch en druk doend. Pas op, een zegen voor het oog, een welkome spat rock ‘n roll in de grijze brij van de politiek, maar wat deed le petit Nicolas? Hij liet vooraf foto’s verspreiden die moesten tonen dat ie op die welbewuste 9 november 1989 eigenhandig gaten aan het kappen was. Neen, kleine geschiedvervalsing toch, Nicolas liet zijn promojongens een beetje antidateren. Alles voor het imago, n’est-ce pas? ”Le gendarme à Berlin”, zoiets.

De reus

Onthutsend beeld, enkele dagen voordien. De oude Mikhail Gorbatsjov dook op, op een staatsieportret. Met Helmut Kohl, de reus uit Ludwigshafen, naast hem. In een rolstoel zelfs, de aftakeling spaart niemand, zelfs geen wegbereiders van de Grote Eenmaking. En daarbij ook ene George Bush Sr., toen de muur werd gesloopt de president van de Verenigde Staten van Amerika (wat ik me trouwens afvraag: vraagt die mens zijn zoontje Jr. wel eens op de koffie of is de schaamte te groot?). Drie tenoren van toen die allemaal van hun voetstuk zijn gevallen. Gorby omdat ie reclame begon te maken voor Louis Vuitton-tassen, de natte droom van menig (zelfverklaarde) stijlvolle Rode Duivel. Bush omdat ie de ene stinkende zaak met de andere niet echt koosjere affaire bleek te hebben gecombineerd. Kohl omdat ie het principe van dubieuze partijfinanciering eerder gehuldigd heeft dan afgewimpeld. De man moest zelfs zijn erevoorzitterschap van de CDU teruggeven daarvoor. Dat is nog eens iets anders dan een liberaal die een overloper voor enkele jaren een parlementaire wedde belooft.

Dwaze ideologie

Ach, de Muur is gevallen, in de tijd toen de dieren nog spraken. Of toch fezelden. Een zoveelste dwaze ideologie kwam onzacht in aanraking met de drieste en hongerige onwil van het volk. Maar elders blijven dwaze overtuigingen floreren. Je kan alleen maar hopen dat ze aan de Westelijke Jordaanoever sneller dan mogelijk kunnen vieren omdat “hun” Muur weg is.

O ja, tussen al dat geweld aan hoge piefen liep onder de Brandenburger Tor ook een man uit het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Onopvallend, maar toch aanwezig. Herman Van Rompuy, genoemd als de mogelijke president van Europa. Da’s toch al ietsje prestigieuzer dan voorzitter van het Davidsfonds in Zwevezele. Met alle respect voor Zwevezele en voor het Davidsfonds. Van Rompuy aan de macht? De eighties zijn weer in, ik zei het al. Waar liggen die beenverwarmers ook alweer?

(eerder verschenen op deredactie.be)

Ik ben nogal overtuigd dat ik bij de juiste werkgever ben terechtgekomen. Wat ik kan doen op Sporza doe ik (meestal) met plezier, wat er in de toekomst nog allemaal volgt, dat zien we wel.

Leuk aan de VRT is dat je af en toe zijpaden kan en mag bewandelen. Al een tijdje ben ik ook bezig als eindredacteur voor “Het besluit” (humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en Canvas moet komen) en van de week was mijn mediaoffensief compleet. Sporza.be, het product van de toffe mannen van online, lanceert nu een wedstrijd waarbij je een Sporza-bal kan winnen. Enkele bekende VRT’ers moeten daarvoor een aantal keren de bal hoog houden, jongleren zeg maar. En de schrijver van dit blogje mag dat een beetje aan mekaar praten. Kleinschalig, maar leuk. Bekijken? Zozie!

Even miniem, maar even leuk is het feit dat deredactie.be me heeft gevraagd als blogger. Om de zoveel tijd zal ik eens een tekstje plegen. Ik heb afgesproken dat ik niets schrijf over sport én dat ik probeer te linken aan de grote wereld van de media. Te lezen daar.

En zo blijft een mens bezig, soms wat te veel misschien…

Ik ontdek hier de (weliswaar zelfverklaarde) enige echte smoking gun van de Vlaamse media, de blog van de minister van media. Toch een straf en gedurfd blogje, me dunkt. Toch zeker in de eerste berichten…

En u? Doet u nog iets met uw LinkedIn-profiel? Of is dat een stille dood gestorven in tijden van Facebook-tsunami? Ik heb zo de indruk dat het bij de meesten vooral van ‘t laatste is. Of niet?

Ik ben de laatste tijd zo een beetje niet mee met mijnen tijd. Op mijn redactie en zowat her en der in mijn vrienden- en kennissenkring is de Twitter-bom ontploft. En ik ben niet gevolgd. ‘t Zegt me te weinig, dan liever het dieper gaande Facebook (intussen toch al twee en een half miljoen accounts in ons land, lees ik) én nog liever de blogosfeer.

Het is toch waar dat het bloggen is achteruit gegaan door de tweets, zoals ook elders wordt gesuggereerd. Ik lijk dat toch te merken in de feeds die ik volg. Jij ook? Is bloggen dan toch al passé? Verouderd? Ten dode opgeschreven? Zinloos tijdverlies?

Zou ik beter mijn winkel sluiten hier? En toekijken hoe de moderne tijd vliegt en vliedt?

Mijn feedreader zegt me dat ik nog 3158 posts achter sta. Zucht. Lees ik te traag? Heb ik te weinig tijd? Schrijft iedereen meer? Liegen computers? Moet ik wieden in het aantal blogs? Wat Generation Online allemaal niet lijden kan…

Twitter is een fenomeen. Al jaren oud, ik ken het ook al jaren door de hype die er plots ook was in de blogosfeer en nu breekt het door. Lance Amstrong twittert en heeft nu al meer dan 1.300.000 “volgers” en plots hebben ze ‘t bij ons op het werk ook ontdekt. Want ja, ‘t is een mogelijke nieuwsbron en da’s absoluut waar.

De Sporza-site twittert en doet dat gedegen, secuur en consequent . Heel wat (wieler)journalisten doen het nu ook en zelfs enkele andere leden van de “brede” redactie doen het. Hoe een nieuwlichterij plotseling een tweede leven kan leiden.

Ikzelf? Neen, dank je. ‘t Is me iets te beperkt en ik blog liever. Da’s al veel en ik heb nu ook geen uren op overschot. In zekere zin is het vechten voor je publiek, in tijden van Facebook, Twitter en ander vormen van civiele journalistiek annex digitaal exhibitionisme.

Maar doe voort! Internet is meer dan opzoeken geworden. ‘t Is een middel tot geworden, een expressievorm van de 21e eeuw, iedereen beroemd! Hoppa!

Het spamprobleem voor de Google Reader-gebruikers lijkt verholpen. De posts daarover heb ik maar weggedaan. Doet het zich nog eens voor, maak me wakker!