Van de week ga ik het doen. Dan ga ik mijn verse dochter “aangeven”. Richting de dienst bevolking van Stad Gent. Op het beruchte Woodrow Wilsonplein. Het Zuid, zeg maar. Door velen verguisd, door mezelf geliefd. Koel? Ja, maar ‘t heeft iets. Iets modern DDR zo, iets Berlijn op zijn Vlaams. Enfin.

Het kind heeft een naam nodig. Neen, het heeft al een naam: Sien. Ik moest er -net zoals bij Janne- nog wat aan wennen, dat is zo bij een nieuw kindje, maar ‘k ben al volledig mee. En aan verslingerd. Maar dan de voornamen. Net zoals bij Janne wordt dat weer een hele reeks voornamen.

Ikzelf ben bejegend met maar liefst zes voornamen. Zes? Ja, zes! Een of ander folieke van de mensen die mij zijn gaan “aangeven”. Ik ga dus officieel door het leven als Peter, Marc, Jo, Walter, Guido, Juul. Niet gezeverd! En ik vind het lachen!

Ik heb Janne dan ook maar direct vijf namen gegeven en ook Sien moet eraan geloven. Haar eerste naam is duidelijk, namen #2 en #3 mochten/moesten de meter en peter kiezen. Wij kozen bij onze kinderen vertrouwenswaardige vrienden als peter en meter (op één iemand na, Liens broer, maar da’s eigenlijk ook een vriend). Niets tegen de grootouders, wel integendeel, maar zij zijn per definitie al gefêteerd.

Meter Ilse koos voor Marieke.

Omdat ze ‘t mooi vindt (ze koos iets in die lijn voor haar eigen dochter, Mira) en rekening houdend met de liefde van mijn eega en mij voor Jacques Brel. Goeie keuze, zeg ik dan.

De derde naam komt van peter Joris: Martha.

Gehaald uit de film “Bella Martha” (“Mostly Martha”), die hij omschrijft als een warme film, een feelgood movie rond koken, met een mooie vrouw. Die vrouw trouwens is Martina Gedeck, die ook meespeelt in het alom geprezen “Das Leben der Anderen” en ze is ook Ulrike Meinhof in “Der Baader Meinhof Komplex”.

De vierde naam is evident: Elke. Zus van mijn vrouw en sinds kort niet meer bij ons. De pijn is hier al beschreven, is er nog altijd en gaat nooit meer weg. Een eerbetoon, noem het zo.

Naam nummer vijf is simpelweg Jip. Van Jip en Janneke, ja. Met dank aan (schrijfster) Annie M.G. Schmidt en (tekenares) Fiep Westendorp. Omdat we het kind in de buik ook zo noemden. Simpel.

Kortom, binnenkort staat in de annalen van de stad ene SIEN MARIEKE MARTHA ELKE JIP Decroubele. Kind van Lien, Mimi, Ellen en Peter, Marc, Jo, Walter, Guido, Juul. En zus van Janne, Maartje, Nadine, Elke, Mies.

Eigentijds barok, noem ik dat.

Vanavond nog eens impro spelen met The Lunatics in Gent, morgen in de Minnepoort in Leuven ons jaarlijks specialleke voor 30CC MC’en (nog enkele tickets beschikbaar trouwens). Een mens zou het bijna vergeten in kindekenstijd, maar er is ook nog altijd zoiets als mijn andere passie (werken is maar voor over een tijdje).

En intussen thuis? Alles goed, dankuwel. De nieuwste worp is veelbelovend braaf.

Mijn recentste status op Facebook… En ik meen het meer dan volledig!

Peter Decroubele ziet bij de eerste dagen van z’n tweede dochter één verschil: hij heeft het al herhaaldelijk gevierd met vrienden, lukte vorige keer niet – ziet één noviteit: dochter #1 gaat er geweldig mee om – ziet één bevestiging: zijn eega is een oermama. En los van het conceptuele: Mumford & Sons hebben dé plaat van het decennium gemaakt!

Sien is drie dagen oud en ‘t voelt allemaal nog wat vreemd aan. Ik moet nog wennen aan de idee dat ik een tweede kind heb, loop eigenlijk wat half verdwaasd rond (ook al door heel het regelgedoe dat erbij komt kijken), vind het vreemd om ’s avonds in een leeg huis toe te komen (want Janneke verblijft dezer dagen bij vrienden en schoonfamilie en komt af en toe eens piepen in het ziekenhuis, gelukkig lijkt ze goed te reageren op haar zusje).

Nog even en we zijn met heel onze nest verenigd thuis. Ik met mijn drie vrouwen zeg, een vreemd maar aangenaam idee.

Benieuwd wat het allemaal brengen zal. Een deel van wat komt, kennen we al. Een ander deel moeten we schonekes afwachten. We zullen wel Sien (woeha, daarmee is de eerste foute punch line er ook al).

Iedereen bedankt voor de wensen hier, via Facebook, via SMS en vooral ook in het ziekenhuis. ‘t Overdondert nog allemaal wat eigenlijk…

Wachten is wat ik vooral heb gedaan de voorbije anderhalve week. Wachten op iets wat komen zal, maar je weet eigenlijk niet goed hoe of wanneer. Elf vakantiedagen kwijt in zekere zin, maar aan de andere kant heb ik ook wel degelijk die elfdaagse gehad.

Ik had en heb heel wat op mijn to do-lijst staan en daar zal eigenlijk maar een deel van gedaan zijn. Omdat je hoofd er niet naar staat, omdat je in andere sferen zit en ook wel door de turbulentie van de voorbije weken.

Maar ‘t heeft me een Gran Canaria in Gent bezorgd. Veel slapen (ik had precies wel wat in te halen), veel mentale rust, weinig ondernemen, enkel het weer viel minder mee. Veel kunnen samen zijn met mijn vrouw en dat is niet van onze gewoonte wegens agenda’s en van die moderne dingen. Veel samen geweest met Janne ook die haar laatste dagen als enige knuffelpop in huis beleefde. Ik vraag me af hoe bewust ze daarvan is. Ze was wel bewust genoeg om nu al de kleuren te leren en alles wat naar een bepaalde kleur neigt zo te benoemen. En ja, “groen” toont al een verdoken neiging tot een typische Gentse (schraap) -r.

Een dag als de afgelopen dag biedt dan ook leuke uitjes. Gewoon wat wandelen in de stad, fotootje trekken, hapje eten, muziekcollectie uitbreiden tegen batjesprijzen (Daan, Kings of Convenience, Absynthe Minded uiteindelijk, Massive Attack, Bram Vermeulen, Arsenal en Editors) en nadenken over hoe alles aan te pakken de komende weken. Leuk nevenfeit was en is hoe de blogosfeer, het Facebook-dom (of hoe noem je dat?) en de goeie ouderwetse vriendschap meeleefde. Tot op zeker moment, plots denkt iedereen dat er deze keer wél eentje zal blijven zitten.

Ooit moet dat kleintje de marathonzitting in de buik voor bekeken houden, ‘t moet wel voor één dezer dagen zijn zeker?

Dan nog enkele weken babybabablues en dan langzaamaan weer de serieuze dingen des levens en eens een puur rationele post. Een mens kan niet blijven in zijn purperen kasteel zitten…

En ik blijf wachten. Al bij al weinig beweging in de zaak, tot ergernis van mensen rondom ons die echt wel zitten te wachten op nieuws. En op goed nieuws, kunnen we gebruiken na enkele barre weken.

Vrouwlief is heel het boeltje ook kotsbeu en wil actie. Nieuwe dingen, nieuwe avonturen.

Al een week zitten we op mekaars lip. Maar ondanks de vele taken die nog liggen te wachten (ordenen, uitkuisen, opkalefateren…), slaat de verveling echt wel toe.

Ondertussen me dan maar verwonderen over de taalontwikkeling bij Janne. De tater staat niet meer stil, al begrijpen we ‘t niet altijd. En waarom krijgen we de woorden “bloem” en “konijn” er maar niet uit? “Paddestoel”, “broek” en “allez”, dat lukt dan wel. En waarom zegt ze “pik” in plaats van “kip”? En waarom is een eend een “kiek”? En vooral ook… “Nijaat”. Da’s “water” voor haar. Ik zie geen enkele verklaring hoe ze op dat woord is gekomen. “Boot en nijaat”, tja. Mocht ze nu nog “H2O” zeggen, alla…

Ola, ‘t is wakker daarboven. Eens halen en zien hoelang ik ze van Kaatje (van Ketnet) kan weg houden.

En ja? Is er nog iets gebeurd in de wereld? Ja zeker? Geen probleem, ik ben zo mee als wat, hopen tijd gehad om me op allerlei manieren te informeren. Nog even zo.

Mijn vrouw is over tijd. Serieus over tijd. Al een week lang verwachten we een broer of zus voor Janne (we kennen het geslacht niet en wilden dat ook niet kennen) en ‘t komt maar niet. Nu, de natuur leert dat nog geen enkele baby is blijven zitten, dus…

‘t Is al nadenken geweest. Alles wordt in een perspectief geplaatst, zeker ook door de plotse dood van de zus van mijn vrouw. Een klap als geeneen, een mokerslag zelfs. Maar je moet voortdoen. Maar ‘t stemt wel tot nadenken, onderschat dat niet.

We wilden een tweede kind. Absoluut. Ik zelfs nog het meest van al. Ik. Ik die nooit geen kinderen wou. En binnenkort twee kinderen zal hebben.

‘t Is al een hels “gevecht” geweest over de namen. De jongensnaam, alla, daar waren we snel uit. Maar een meisjesnaam, nou. Daar hebben we al uren over gediscussieerd. En nog, waarschijnlijk zelfs tot op het kraambed. Waar -laat ons na de miserie van de voorbije tijd hopen op een vlotte worp- we dan nog eens gaan palaveren.

Ik heb al uren getwijfeld. Met Janne hebben we een droom van een kind: zelden ziek, slaapt goed, een vijs los (maar daar hoopten we op), aangenaam in gezelschap, wild van babysits, wie er ook bij is, ze vindt dat goed (niet evident, maar met de agenda’s thuis kunnen we niet anders dan ons kind enkele dagen per week uit te besteden, bovendien, ‘t scherpt het sociaal talent, zeker van)… Hopen maar dat de volgende ook zo meegaand is. ‘t Zou ‘t gemakkelijk maken.

Velen vertellen me dat een tweede wel eens heel anders kan zijn, ja, kan “tegenvallen”. Anderen vertellen me dat het ervan af hangt hoe je ze kweekt. Dat het zelfs nog beter kan meevallen. Ik verkies dat laatste dus. Hoe dan ook, we moeten ‘t ondervinden over enkele maanden. Of in de loop van.

Ach, één dezer moet dat kleintje toch komen, al is het nu al een week te laat. En dan laven we. En zalven we. En hebben we lief. En embraceren en caresseren we.

Hopen ook dat mijn contrarie bioritme van de voorbije dagen oplevert. Ik sta heel laat op en ga heel laat slapen. Nachtraaf? Ik? Jawel! Omdat ik ervan overtuigd ben dat de festiviteiten zich bij nachte gaan voordoen. En dan ben je beter voorbereid en alert en wakker. Zoniet ben ik geweldig verrast en op snelheid gepakt, maar dat is dan maar zo.

En daarna doen we weer voort. Nog hopen werk te verrichten. Al is het maar om onze kinderen vooruit te helpen…

Mja, ‘t is weer van dattum. Net als Janne zal kind #2 een laatkomer zijn want de uitgerekende datum is voorbij. Niet dat ‘t erg is, de voorbije dagen waren al intens genoeg, even nog wat rust is welkom.

Intussen is er een consensus over de jongensnaam, de meisjesnaam ligt zo goed als vast, maar is wellicht nog niet helemaal zeker, niets te vroeg eigenlijk.

Enfin, ik moet niemand vertellen dat ‘t hier spannende dagen zijn. En dat ander sprotje hier, dat blijft intussen zot doen en lachen. De onwetendheid en de onschuld van een tweejarige, ik ben er jaloers op.

En ‘t zal me benieuwen, ja, ‘t zal me benieuwen…

Hier zit ik dan. Leeg in het hoofd en vol van emoties. Straks moet ik mijn schoonzus ten grave dragen. Plots weggevallen, 35 pas, we werden koud gepakt en nog altijd hoop ik dat ik wakker word en dat ik weet dat het maar een vieze droom was.

Maar neen, realiteitsbesef is me niet vreemd. Ik zie enorm op tegen de uitvaart. Al dat gedoe, al die samengepakte emoties, al die pijn. Ik zie op tegen het feit dat ik een tekst ga lezen. ‘t Was mijn voorstel, een laatste ode aan Elke, ze verdient dat. En ik kan met mijn beperkte gaven niet veel meer dan een woordje plegen, dan doe ik dat maar beter ook. Maar ik ben bang dat ik stok, dat ik blokkeer, dat ik niet meer voort kan doen.

Zo lastig allemaal, zo pijnlijk. Het moest een tijd van blij uitkijken worden naar ons tweede kind, uitgerekend voor de 28e. Nu doorkruist een ramp alle vreugde. We hebben ons voorgenomen om op het moment zelf niet meer te treuren, dat kleintje verdient een enorm warm onthaal. ‘k Ben al blij dat Lien van de emoties niet vroeger is bevallen. Straks treuren we ons leeg, om dan het kind van de hoop te verwelkomen. Een cliché zegt soms dat als er eentje komt er ook eentje gaat. Hoe het leven verschrikkelijk bizar kan zijn.

Wat had ik al gesakkerd in december. Auto naar de vaantjes én een vakantie met vrienden die niet is gelopen zoals gewenst. Maar wat daarna gebeurde zette alles in de schaduw – materie stelt niets voor. Mijn schoonvader overleefde net een bloeding in zijn buik en moest daarna nog eens opgenomen worden. En er wachten hem nog operaties en een lange medische weg. Maar dat Elke dan moet verdwijnen, dat was er te veel aan.

Ik was al leeg na enkele maanden hard werken en vliegen en jagen, nu ben ik nog leger en eigenlijk wil ik een periode gewoon niets doen. Niet denken, niet doen, niet ondernemen, niet uit huis komen. Maar dat kleintje verplicht me tot meedoen. Niet nadenken, maar meedoen. Maar ik zal dat ook doen, uit nu al pure liefde voor dat nog ongeboren kind. Mag ik de goden of dergelijke vragen om die bevalling tenminste vlot te laten verlopen?

Ik had enkele dagen geleden een heel goed gesprek met een collega en goede vriend. Hij had ooit ook zo’n rampjaar en werd sarcastisch en cynisch. En zei me dat ik dat best ook wat mag zijn, ondanks mijn positivisme. ‘t Slijt wel, wist ie me te vertellen. Of een andere vriend die me zei dat het vanaf nu niet verboden is om “niet goed” te zeggen als iemand vraagt hoe het met je is.

De voorbije dagen hebben heel veel mensen hun steun en medeleven aangeboden. Per SMS, per mail, per telefoon, door bij ons thuis te komen… Deugddoend. Ik moet ook zeggen dat bepaalde mensen hebben gefloreerd in boertigheid, door gewoonweg te doen alsof hun neus bloedde. Wat zeg je op zulke momenten? Ik weet dat ook niet, ik ben daar ook slecht in, maar niets zeggen, tja, het heeft me veel geleerd. Over hoe onkundig sommigen zijn. Over de ego-cultuur. Over homo homini lupus. Over de relativiteit van alles.

Want dat heb ik me voorgenomen: ze gaan allemaal niet te veel moeten memmen over hun pietluttigheden en onbelangrijke feiten. Zonder een zure, norse man te willen worden ga ik meer nog op zoek naar het genot van het moment. Ik had dat al enkele jaren in mij, gelukkig, ik ga het nog meer doen. Wat zou ik me druk maken over hoe ik mijn bankrekening meer kan spekken? Wat kan het mij schelen dat ik geen flashy sportkar heb? Waarom zou ik me conformeren en een brave burger worden? Waarom zou ik censuur tolereren?

Ik zal de komende tijd wel erg kregelig worden als ik de mensen bezig hoor over die toch niet zo zachte biefstuk, over de slechte sneeuw in Avoriaz, over die foute tackle in match X, over de boter die weer 20 cent duurder is geworden of over de mindere aanbiedingen in de solden. Waar gaat het allemaal over zeg? Over dat vuil slijk, dat de warmte uit mensen zuigt?

Ach, laat ik vanaf hier maar mijn zuurtegraad weer naar beneden trekken. Maar ik bedoel maar, geen onnozele praatjes voor deze jongen de komende tijd. Tijd voor vrienden en plezier. Tijd voor (werktitel) Jip die eraan komt. Tijd voor Janneke, die groot wordt.

Nu eerst nog tijd voor Elke. Ons gruwelijk onttrokken, maar we gaan ze ook vrolijk uitwuiven. Met een glimlach. Of een grimlach.

Aan alle lezers hier wens ik simpelweg een formidabel 2010 toe, met alleen maar hoogtepunten!

(foto: Annelies Vanhove)

‘t Is het jaar van de bekende doden aan het worden zo stilaan. Gisteren hield Jef Nys het dus voor bekeken, de tekenaar van Jommeke. Leuk om te zien trouwens dat nieuwslezer Freek Braeckman wel heel toevallig een Jommeke-outfit aan had (Jommeke was ook voor hem een jeugdheld, weet ik).

‘t Deed me nog denken aan afgelopen zondag. We reden terug van Hasselt richting Gent, mijn vader en zijn drie kinderen hadden er een Decroubele-weekend op zitten, om zijn pensioen te vieren. Achteraan zat mijn broer, Robbe, een Jommeke te lezen. Ik weet niet meer welke titel, maar ‘t viel op, zeker als je weet dat ie nu in zijn eerste jaar geschiedenis zit aan de unief. Grote kinderen, niets dat mooier is.

Afijn, Jef Nys is niet meer, Jommeke nog altijd wel, die blijft voort leven. Gelukkig maar voor de aankomende generaties. Ik heb ook uren versleten met dat manneke, net als met Suske en Wiske, met Kiekeboe, Roel Hansen, de Rode Ridder, Kuifje, Kramikske en nog wel enkele namen.

Uit heel die periode heb ik jammer genoeg niet zo heel veel stripboeken meer over. Nu, de collectie Suske en Wiske is nog altijd groot én is goed bewaard gebleven, ik zal ze met plezier aan mijn dochtertje schenken.

Bedankt, mijnheer Nys voor de uren plezier. In mijn hoofd tollen titels als “De grasmobiel” en “Kaas met gaten gaatjes” en prachtige figuren als Gobelijn, Jampudding en Kwak en Boemel. En oei, wat heb ik weer een geweldige opstoot van melancholie en nostalgie…

Op 17 september 2007 werd ik vader, voor het eerst. Ik kondigde dat zo aan. Op 17 september 2008 werd Janne een jaar oud, ik schreef er toen ook over. Nu is ze twee jaar oud.

Twee jaar al tors ik een verpletterende verantwoordelijkheid, hoewel dat zelden zo aanvoelt. Twee jaar al heb ik een heldin, twee jaar al is mijn wereld veranderd en toch ook totaal niet. Lijkt het soms zo ongelofelijk logisch.

In een jaar tijd is ze weer veel veranderd en geëvolueerd. Haar haar is enorm gegroeid en krult zelfs, zelfs is ze ook gegroeid, ze stapt en loopt als de besten, ze praat meer en meer (met als mijn absoluut favorietje het woord “mooi”, hoe ze dat uitspreekt, da’s ook echt “mooi”), ze communiceert, ze heeft een willetje, ze wordt groot.

Ach, ik spaar verder de bijwijlen kleffe lyriek van de trotse papa. Maar prentjes mogen wel (klikken leidt je naar meer kiekjes), voor de liefhebbers.

En volgend jaar is het weer anders, als alles goed loopt de komende maanden, is er dan nog een wezentje extra. En ik die nooit ofte nooit kinderen wou, moet je dan weten…