Eindelijk uitgekeken, alle afleveringen resideerden al lang op mijn hard disk: “Oud België”. Het epos over de vergane en verdwenen glorie “Ancienne Belgique” in Antwerpen.

Ik moest er wat in komen na de eerste aflevering, maar gaandeweg raakte ik verslingerd. Tragisch verhaal, la flandre profonde in zekere zin, maar o zo mooi gemaakt. Bijzonder knappe regie (van Indra Siera), zeer frisse montage en geweldige acteerprestaties van onder meer mijn eeuwige muze Els Dottermans, van Kristine Van Pellicom (wat een mooie vrouw, maar dit terzijde), van Viviane De Muynck en van good old Arnold Willems. En de heerlijke Warre Borgmans (als regisseur Jack), die ik van heel dichtbij meemaakte toen ik “Het Besluit” maakte voor Canvas en Radio 1, werkelijk een zalige mens.

En dan zwijg ik nog over de protagonisten, Peter Van Den Begin en Stany Crets. Die twee hebben me al meermaals bewezen over hoeveel talent ze beschikken. Oké, “Debby & Nancy” vond ik eigenlijk maar niets, maar dan kon ik hen wel enorm pruimen in hun projecten bij de Blauwe Maandag Compagnie, in “Raf en Ronny”, in “Fans”, hun hilarische vertolkingen in “Alles moet weg” etcetera. Het zijn de beste vrienden en “1+1=3″-gewijs laten ze dat knallen op het scherm. Topacteurs, ik heb er geen andere woorden voor.

Ik had na “Oud België” het gevoel dat ik had na “Terug naar Oosterdonk”: topcinema van Vlaamse bodem. Waar is die DVD? Dat ik hem koop!

‘t Kan allemaal vreemd lopen. Zowat tien jaar geleden deed ik -op aanraden van een toenmalige IBM-collega- mee aan de audities bij The Lunatics. Improvisatietheater, volgens mijn maat van toen (en nu) was dat iets voor mij.

Ik werd toegelaten en mocht meedoen. Door enkele vreemde gebeurtenissen werd ik binnen het jaar zelfs voorzitter van vzw The Lunatic Comedy Club. Plots moest ik managen en het beleid bepalen. We zijn nu goed tien jaar later en ik ben op enkele tussenpozen na voorzitterke gebleven. Ik ga zowat mijn negende jaar in, denk ik. Enfin.

Het is altijd een bende geweest van leuke mensen die -zij het tersluiks- enorme ambities hadden. Die zelfs grotendeels hun ding hebben kunnen doen. Leuk én het bewijst wat voor een kweekvijver ons boeltje is geweest. En nog altijd is.

Even opsommen… Henk Rijckaert floreert dezer dagen met “Zonde van de zendtijd”. Ik had deze keer nog geen reclame gemaakt voor hem, maar ‘t is niet nodig gebleken als je ziet dat ie bijna 600.000 kijkers haalt op Canvas. Leuk, een maat van mij, wiens lief meter wordt van mijn aankomende. Een kameraad ook waarmee ik op vakantie trek een dezer. Jonas Geirnaert boost dankzij zijn Kabouter Wesley. Ja, ook één van ons. Zijn neef, Lieven Scheire, speelde vorig jaar mee met onze toernee, die mens moet ik ook niet meer voorstellen.

Katrien Pierlet wint een cultuurprijs voor jeugdtheater met haar Studio Orka. En dan beginnen we nog maar. Joris Vanderpoorten maakte nam als Kanaal Z-journalist, geeft nu vooral les en is vooral ook de peter van mijn aankomende. Bruno Claeys is meervoudig Belgisch recordhouder rugslag. Joris Velleman is stand-up comedian én speler bij ons. Koen De Poorter speelt bij ons én is één van de vier van Neveneffecten. Sofie Verschueren is een stem van Radio Nostalgie en ambieert -denk ik- (terecht) de VRT. Joost Van Hyfte is standupper, Bjorn Dhaenens is redacteur van Henks programma, Illi Van Nieuwenborgh is redacteur van sporza.be, ikzelf ben een radiomannetje van de sport.

En dat zijn dan de mediagenieke posten. Lees: diegene die in het oog springen. Ik zwijg nog over de vele talentrijke leraars en leraressen, de gevreven IT’ers, de nucleaire geneeskundige, de vrouw die haar droomjob vond in het SMAK, de studenten die nog een hele weg hebben open liggen, Dimitri Desmyter die van vele markten thuis is en onder meer finalist was op Cameretten. Etcetera, etcetera. Of mijn vrouw, die het in de politiek is gaan zoeken als Gents gemeenteraadslid. En dan zwijg ik over de creatievelingen die minder bekend zijn, de bankbediende, de psychiater, de zakelijk directeur van de regionale televisiezender (Geert De Wael van TV Brussel) en zo voort.

We hebben ook een getalenteerde tuinarchitect, een kundige sitebouwer, ondernemers… Echt, name it. Twee vorsers die doctor aan het worden zijn, een EU-diplomate…

Ik vergeet nog Lucas/Matthias De Man die afstudeerde als toneelregisseur in Amsterdam en boven de Moerdijk aanzien wordt als één van dé toptalenten in het theater daar.

Ik weet het, ‘t is allemaal maar name dropping en “met titeltjes gooien”, allemaal enorm te relativeren, maar ‘t bewijst hoe een bende kwieten, die zich verenigden onder de noemer “The Lunatics” verdorie algemeen gezien al ergens zijn geraakt.

En ik dan, die voorzitter was en lijf en leden gaf voor de hele troep, geniet dan. We hebben allemaal al iets verwezenlijkt, los van ons onnozel gedoe op het podium. En ja, dat maakt me blij. Dat mag toch? Ik ben gewoon zo ongelofelijk trots op al die mensen.

Als ik alles overschouw, ben ik weer kandidaat om nog eens twee jaar die boel te leiden. Omdat ik er vooral een hemels genoegen in schep om mensen te zien doorgroeien. En te zien dat ze plots iets betekenen.

En dat wil uiteindelijk iedereen. Zeker van. Ik toch….

En dan zit een mens thuis. Nog ietwat verdwaasd van de afgelopen dagen en ook wachtend op een spartelende en naar bevrijding zoekende kleine. Wat doe je dan? Inderdaad, baby’s bezoeken. Ruben, bij vrienden P. en S. en Noor, bij B. en S., juist zo. Ritje van Gent naar het Pajottenland en dan naar West-Vlaanderen profonde, geen probleem. Je moet iets doen met je (wacht)tijd.

’s Avonds kom je thuis, constateer je dat er weer niets is gebeurd en kruip je samen in de zetel. En zowaar, twee films gezien. Ik, cinefiel van het negende knoopsgat, die amper films bekijkt wegens daar gewoon geen tijd en geduld voor. Twee keer toevallig binnen gevallen op VTM en op Canvas, net in het begin van de film en blijven plakken.

Dus, gezien… “Chocolat” van Lasse Hallström, met vooral de hoogst ravissante Juliette Binoche in de hoofdrol. Ik werd zo weer verliefd op de emanatie van de echte Parisienne. En een leuke soundtrack trouwens, van Rachel Portman.

En daarna viel ik zowaar in “High Fidelity”. Ooit las ik de roman van Nick Hornby, nu zag ik de hoogst amusante verfilming ervan. Met John Cusack als protagonist. Ik zag hem ooit wel nog eens bezig. Maar hij heeft een geweldige naturel, vind ik. En hij charmeerde me. Net als Tim Robbins en Bruce Springsteen in de film.

Afijn, filmpjes gezien, nog tekstje geschreven en nu slapen… en zien wat de zondag brengt.

Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het zag. Neen, niet bijna, ik donderde gewoonweg naar beneden. Uit mijn bruine hoekzetel. Op de zender genaamd VTM voltrok zich het jaarlijkse showspektakel van de verenigde Belgische voetballerij: het Gala van de Gouden Schoen.

Calimero

Milan Jovanovic, een Servische spits met kruit in de voeten, werd (wellicht terecht) gelauwerd als de beste voetballer op de Belgische velden in 2009. Maar de man was niet aanwezig op de uitreiking. Standard, niet vies van af en toe eens een Calimero-houding (“wij worden gekloot door Jan en alleman, vooral door Jan”), stuurde alle Luikse katten naar de show. Want de krant Het Laatste Nieuws had Axel Witsel na de hele affaire met Marcin Wasilewski van Anderlecht (tackle hier, tackle daar, voet volledig omgeplooid) durven te catalogeren als een slechterik pur sang. Eigenlijk zelfs niet de krant, eerder de site, die redactioneel volledig onafhankelijk is van de krant, wist de hoofdredacteur van de krant me te vertellen.

Juist, ‘t was ietwat overdreven. De vorige Gouden Schoen werd gecatalogiseerd in een rijtje van seriemoordenaars en dilettant gespuis als Kim De Gelder. Overdreven? Nogal enorm. Maar de krant had haar excuses aangeboden. Volstaat dat? Misschien wel niet, een journalistieke dwaling van jewelste kan je niet zomaar gauw even met de mantel der liefde bedekken. Maar de papier maché uit Asse had de fout ingezien en liet dat blijken.

Standard bleek toch -een dag voor de uitreiking- nog altijd gevoelige en blauwe tenen te hebben. Niemand mocht zich vertonen op euh, ja, de vertoning. Zelfs niet de gedoodverfde winnaar, Jovanovic. Kleintjes.

Een deus ex machina

En wat gebeurt er? Een Shakespeariaans maneuver, een schoolvoorbeeld van een deus ex machina. Ene Yves Leterme kwam het podium op om de trofee van de hoogst afwezige Jovanovic in ontvangst te nemen. Grijnsbekkend en half geforceerd nam de man de replica van de schoen in ontvangst. En er kwam nog een potje halfbakken Servisch idioom aan te pas. De katholieke koorknaap uit de Westhoek had een mondje Balkanees geleerd en wou zo de Luikse tifosi charmeren.

Mogen we dat hoogst dubieus noemen? Hoogst wenkbrauwfronsend? Hoogst opportunistisch? Dat de man supporter is van een welbepaalde club, ach wat. Schoonvader Dehaene heeft ook een onomstotelijke link met Club Brugge, senator Pol Van Den Driessche voert het hoge woord bij Cercle Brugge, Vincent Van Quickiebornie stond al eens met een sjaal van KV Kortrijk te wankelen en Caroline Gennez doet nog beter: zij supportert voor én Racing én voor KV Mechelen. Da’s zoals kiezen voor de Hutu’s én de Tutsi’s – vergeef me de licht misplaatste overdrijving.

Profilering

Hoe “de politiek” een volkse belevenis aangrijpt om aan profilering te doen, verbijsterend. Direct schiet het beeld op mijn netvlies waarbij Didier Reynders én Michel Daerden indertijd de kampioenenviering van de Rouches van Standard kwamen meevieren. Wat Daerden, retorisch best apart te noemen, de volgende historische uitspaak ontlokte: “Regarde, ça c’est aimer le peuple, proche des gens, vive la Standard!” Die Daerden is diezelfde van de grote presidentiële akkoorden in Ans, die man die in een handomdraai van een groenboek een witboek maakt, die een nietszeggend antwoord over de aanpak van de pensioenen verpakt in een stand-up comedy-act van hoog niveau. Met een grijns erbij, zo breed als de Maas. En da’s breed.

Al snel denk ik ook aan Silvio Berlusconi, wiens prominente oren doen denken aan de betere pizzabodem van casa di mama. Mediamagnaat, zakenman, politicus ook naar ‘t schijnt, wellicht zo corrupt als het gemiddelde personage uit “The Godfather”. Die middels zijn voorzitterschap van AC Milaan zieltjes won. En wint. De Rossoneri als opstapje naar de eeuwige roem. En dan krijgt zo iemand al eens een Dom van Milaan tegen zijn smikkel. Tot bloedens toe. Het toeristenkleinood verworden tot wapen van de protesterende burger. Je moet iets doen met de ontkerkelijking. Wat ie dan weer handig uitbuit. Als de Calimero van Italië. Een risorgimento van de moderne tijden.

Calimero? Kwam al eerder voor. Bij Standard, bestuurd en bestierd door de broertjes D’Onofrio. Lekker Italiaans. Pastamonarchieën. ‘t Zal wel toeval zijn en een door een columnist vergezochte link. Maar toch. En Yves, past ie, die schoen? Of heb je hem toch al aan Jovanovic gegeven? Met een kwinkslag op zijn Servisch.

Laat voetbal voetbal zijn. Een sport, een spektakel, een beleving, een cultuur zelfs. Maar geen electoraal wingewest. Grazie mille.

(ook verschenen op deredactie.be)

Een week van extremen is het geweest. Opperste tevredenheid en ook maximaal balen. Op maandag en dinsdag waren er de opnames van “Het besluit” in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Vooral de dinsdag was een goeie avond, stof genoeg voor de radio- en de televisiemontage – al doe ik enkel het televisieluik.

Jammer wel dat je bepaalde jokes of bepaalde filmpjes die speciaal waren gedraaid moet schrappen, omdat het niet past en zo meer.

Zelf twee keer mogen opwarmen, een zaal van 800 personen die je volgt in je drukdoenerij (met de eerste avond onder meer Bart Peeters op de eerste rijen), mja, deugddoend.

Op woensdag kreeg ik dan te horen dat ik geslaagd ben voor het legendarische journalistenexamen van mijn werk. Mijn deelname was een combinatie van allerlei dingen: een uit de hand gelopen weddenschap, een stuk prettig gestoord engagement, een zekere ambitie om één van de weinigen te zijn die slaagt in zowel het sport- als het nieuwsexamen én een gevoel van ik-ben-er-nu-maar-aan-begonnen-dus-ik-werk-het zo-goed- mogelijk-af. En kijk, honderden mensen hebben deelgenomen, enkelen zijn geslaagd. Ach ja, de factor geluk speelt ook mee en we zijn zover.

Is dat een sollicitatie naar andere dingen? Ja en neen. “Ja” omdat ik altijd heb gezegd dat ik per toeval bij de sport ben terechtgekomen en ook eens andere dingen wil proeven. “Neen” omdat ik me eigenlijk best amuseer bij Sporza (echt waar, geweldige collega’s) en de laatste maanden leuke dingen mocht doen voor de sport. Bovendien zijn er niet direct open plaatsen bij het nieuws, dus we zien wel.

Minder was mijn werkdag op zondag. Door de sneeuwellende drie uur (!) onderweg geweest om op de VRT te geraken. Werk gedaan, sidekick gespeeld, maar dan ’s avonds in de terugrit naar huis ferme malchance. Geslipt, de vangrail tot twee keer toe gekust en Dolf de Golf bleek plots ietwat immobiel. Ikzelf ben er heelhuids uitgekomen, gelukkig waren mijn vrouw en mijn dochtertje er niet bij, maar de schade is aanzienlijk. Blikschade vooral, alle carrosserie rond de wielen aan de linkerkant is gedeukt, daar moeten nieuwe stukken op, de goede verstaander weet wat dat kost.

Hopen nu op een goede regeling op het vlak van woon-werkverkeer bij mijn werkgever. Ik heb alle bewijzen in handen die tonen dat ik effectief van mijn werk kwam, zonder dralen, volgens de kortste route. Vingers gekruist dat ze willen tussen komen of het wordt wel een erg kwalijk grapje.

Geschrokken tot en met, maar kijk, het is maar een auto – ook al betekent de reparatie enkele dagen/weken behelpen met truukjes, maneuvers en improvisaties om overal te geraken (zeker bij vroege diensten die me dwingen om om 5 uur ’s ochtends in Brussel te zijn).

Lachen was wel de sleepdienst: een Turk en zijn broer die familie hebben “in de Sleepstraat”, we hebben zowaar goed gelachen in hun camionnette.

Ach, het geluk zit in een klein hoekje. Het ongeluk loert van om een andere hoek. Niets is eeuwig, zeker de meeval niet.

Straks om 13 uur op Radio 1. Ook volgende week zaterdag (Tweede kerstdag) om 12 uur op Radio 1. En op Kerstdag om 21.35 uur op Canvas. Ook nog eens in de nacht van 1 op 2 januari op Canvas, vlak na middernacht.

Ik heb in “Het Besluit” heel wat werk werk en zweet gestoken, als inhoudelijk adviseur, noem het eindredacteur. Maar ik heb er voldoening uit gehaald én leerde enkele professionele mensen als Luc Janssen en Warre Borgmans kennen (de andere komieke kwieten kende ik al). Graag nog eens! En luisteren! Of kijken!

Vandaag en mogen ben ik druk in de weer. In de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Een tijdje geleden vroeg mijn eerbiedwaardige werkgever me om eindredacteur te zijn van “Het Besluit”, een humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en op Canvas komt (ik ben vooral bezig met het Canvas-luik).

Leuk! Eens iets anders dan sport, ook voor de VRT en volledig mijn vrijetijdsbesteding kruisend: Vitalski, Warre Borgmans, Philippe Geubels, Gunter Lamoot en Nigel Williams blikken op hun eigenste manier terug op het al bij al dolkomische afgelopen jaar 2009. Afgewisseld met filmpjes van de kwajongens van “Zonde van de zendtijd: Bert Gabriëls en vriend Henk Rijckaert. En met Luc Janssen als MC.

Uitzending op Canvas trouwens op Kerstdag en nieuwjaarsdag. Op Radio 1 op 20 december, tussen 13 en 14 uur. Op 26 december, tussen 12 en 13 uur.

Er is veel werk aan vooraf gegaan. Meer dan gedacht, een bijjobke werd plots toch veel meer. Hopelijk kan ik op dinsdag tevreden en opgelucht zuchten. En dan alles afwerken in de montage. ‘t Zou me plezieren.

En zo is direct ook de algehele lethargie van de voorbije maanden op mijn blog verklaard. Ik geraak al drie maanden niet meer aan een respectabel aantal publicaties hier. Straks treedt de rust opnieuw in. En is er weer ruimte om hier te schrijven. Hopelijk is mijn publiek intussen niet al te zeer afgekalfd.

En eind januari (of iets later) een nieuw Croubeliaantje op de wereld: iets zegt me dat ik dan ook weer zal weten wat gedaan. Ach wat, we blijven bezig. En zolang het allemaal leuk is…

De hype waait weer over het land.Op het moment dat deze tekst geschreven wordt, zijn er al vier afleveringen gepasseerd. Episodes van “De slimste mens ter wereld”. Iedereen weet dat het bedrijf genaamd Woestijnvis, op minstens één ding het patent heeft. Namelijk zijn programma’s zodanig pluggen en verpakken dat het pure voltreffers zijn, op cijfervlak. (naast het feit dat dat huis natuurlijk ook vaak instaat voor televisie zoals die moet gemaakt worden, dat ook)

Kijkcijfers

En laat ons mekaar geen Liesbet noemen. Iedereen zei jaren geleden dat die cijfers er niet toe doen en er niet toe deden. Ach, mag ik dat nonsens noemen? Of het nu “den openbaren” is of “de commerciëlen”, de getallekes doen er wél toe. Logisch toch? Je wil toch je inspanning, je inzet, je energie en je zweet afmeten aan het aantal afnemers. Niets mis mee trouwens. Niets. Iedereen doet iets voor een publiek. Iedereen. Het tegendeel zou pas nieuws zijn.

Sinds maandag heeft het quizgeweld televisiezender één weer ingenomen. Een niet gekunstelde, half afgeborstelde en ook sympathieke presentator. Drie panelleden annex kandidaten. Die -als ze eerlijk en oprecht zijn- zo ver mogelijk willen geraken. Tuurlijk. Het is een wedstrijd, zoals Bram Vermeulen zo heerlijk en zo kwistig zong. Ook niets mis mee, voor de duidelijkheid.

Toch ben ik op de hoogte

Het lijkt bon ton in medialand: in de sector werken, maar zelf niets (of amper) iets zien. Ergo ego. Ondergetekende ook dus. Wegens onregelmatige roosters en een -gelukkig- sociaal regime. Ik heb in vier afleveringen tijd nog geen enkele seconde gezien van het succesprogramma van het voorbije kwintet jaren. Excuus. Werkelijk.

En toch ben ik op de hoogte. En da’s nét het punt. In de “pretgazet”, noem het “Het Laatste Nieuws”, is er een halve pagina open en gereed verklaard om de beste quotes van de afgelopen avond te etaleren. Om te zeggen wie wel door gaat en wie niet. En waarom. En hoe dat kon vermeden worden. En wat voor een kolossaal en Colloseum-esk spektakel dat weer was. Op “den Vlaamschen televies”. Brussel Vlaams. Ook andere kranten pakken er mee uit; Want “De slimste mens” is talk of the town. Talk of the train. Talk of everybody. Allemansklap.

Op deredactie.be (toch de site die me toelaat om mijn al dan niet ter zake doende mening te publiceren) kun je dagelijks een soort “Best of” bekijken. De grappige panelleden, de missers en de treffers, de uitkomst van de aflevering. De winnaars. De verliezers. De grappen. De grollen.

Televisie is meer dan kijken

Veelbetekenend. Televisie is meer geworden dan kijken op het moment dat het wordt uitgezonden. Mee verantwoordelijk is het fenomeen digitale televisie, dat elke sterveling toelaat om te kijken naar wat hij/zij wil, wanneer en hoe. Om een of andere reden laat het digitale tijdperk nog beter toe om mee te surfen op de golven van het succes. En kijken doen we.

“De slimste mens”. Enkelen zijn er wel bij gevaren. Zo onder meer de standupperige komieken Bert Kruismans en Wouter Deprez, die door hun eclatante overwinning ook hun zaalshows konden slijten. Het weze hen gegund, Vaklui moeten een podium krijgen om hun krulwerk te verkopen. Televisie is in deze plots weer volksopvoedend. Wo bistu bleben? Paula Semer, Pros Verbuggen, Toni Corsari et alii. Toen vedettisme nog een term van buiten de planeet was.

Laat Youp maar winnen

Ach, laat Youp van ‘t Hek maar winnen. Of Matthijs van Nieuwkerk. Hollandse nieuwlichters die geen enkel “paneeltje” wilden bemannen in eigen land, buiten datgene dat Erik Van Looy bestiert. In eldersland. Met opnames in Schelle, godbetert, Schelle, mocht het geen polderdorp zijn, het zou er één kunnen zijn. De gebouwen van Studio 100 dus. Bumba is dichtbij. Of Plop. Kindertelevisie of grotemensentelevisie, ach wat.

Ik blijf met verbazing kijken naar het quizprogramma dat de week in de greep houdt. Naar de invloed op krantenkolommen. Naar de invloed op de perceptie en de gesprekken van de (honderdduizendenvoudige) kijker. Naar de algemene invloed. De vierde macht? De pers? Maar baneen, televisie in het algemeen. Zoek het niet verder.

De slimste mens van de hele wereld? U toch ook? Minstens? En moge Youp winnen…

(eerder verschenen op deredactie.be)

In Nederland is het woord “twitteren” het woord van het jaar. Het genootschap “Onze taal” vond dat (werk)woord invloedrijker dan “vaccinatieangst”, “koninginnedagramp” of “vuvuzela” (da’s die vreselijke voetbaltoeter, de uitvergroting van 1.000 zoemende bijen) .

Het zegt veel over de toenemende invloed van het internet. Op het leven van de gemiddelde internetgebruiker, in onze contreien is dat intussen toch 8 op 10 mensen, durf ik zo denken. Elke huiskamer is een marktplaats geworden, een forum, een uitwisselingsplaats en zelfs een communicatiecentrum.

Het zegt ook veel over de toegenomen extravertie van de internetgebruiker. Die wil gerust prijsgeven wat ie denkt, doet of plant. In maximaal 140 karakters kom je te weten dat iemand hard aan het werk is (maar blijkbaar toch de tijd had om daarover te twitteren – bekt toch raar). Of straks naar de fitness trekt. Of champignonsoep aan het maken is. Of zo verliefd als wat is op Marie Vinck en haar twee troeven. En dan staan er nog van die vreemde dingen in als RT of # of @. Net codetaal, zijn de Russen op komst misschien? Met hun internetfalanksen?

Twitteren doe ikzelf niet. Ik ben al modern genoeg. Ik mail, ik surf én ik ben al goed drie jaar lang een blogger. Twitteren is me te snappy, te kort, te weinig, te gebald, te weinig verhalend. Op een blog kun je nog de mens zelf ontdekken. En kijken of ie kan schrijven. Of niet. Want ook dat heb je dan. Door de intrede van de burgerjournalistiek (een luxewoord toch?) kan nu iedereen zijn mening laten walmen. Publiceren. In een klik en een draai. De heropleving van de vox populi. De volksmond spreekt en gaapt. En die volksmond kan bij momenten verschrikkelijk stinken.

De (digitale) schuur openzetten voor alleman is nobel en democratisch en zelfs goed voor de samenleving, maar zorgt wel voor een ratatouille van meninkjes, niveautjes en uithaaltjes. Allemaal beroemd, iedereen journalist. Maar ’t is zoals met een televisie. Of een krant. Of een radiozender. Als je ’t niet goed vindt, zet je de knop af. Of gooi je het vodje weg. Internetgewijs wordt dat de verbanning van een welbepaalde URL uit je surfwinkel.

Een “tweet” lijkt onschuldiger. Ach, ’t is maar kort en wat kan je daar nu in kwijt? Tarara, sommige mededelingen hebben toch al voor ophef gezorgd. Ik denk in mijn vakgebied nog maar aan wielrenner Lance Armstrong die tijdens de vorige Tour De France zijn mond niet hield over ploegmaat annex pijn-in-het-hol Alberto Contador. Want kijk, “The Boss” heeft op dit eigenste moment meer dan 2 miljoen volgers op Twitter. Dan kun je al eens een bommetje droppen. Wat ook is gebeurd, mijns inziens zeer bewust.

Facebook, Twitter, blogs: het zijn de vensters op de wereld, de appels van de moderne generatie. Je zou bijna denken dat de nieuwe culturele revolutie ofte de “computercumulus” de mens opener, transparanter en duidelijker heeft gemaakt. “A ja, mijnheer, we communiceren toch meer en beter?” Meer wel. Beter niet, vrees ik. Bij deze dan ook de welgemeende boodschap om af en toe eens met je adresboek of je vriendenlijst of je followers een gewone pint te gaan pakken. Lekker echt, niet digitaal of virtueel. Dan kan je wel tien tweets per minuut lanceren. Toch? Of word ik oud?

(eerder verschenen op deredactie.be)

Vorige week: ik was bezig wat filmpjes aan het opnemen, voor Sporza. Onder meer dit.

We wilden toen ook een filmpje maken met de schoonheid genaamd Evy Gruyaert. Leek te lukken tot we toch door een overijverige producer uit de studio van “De rode loper” werden gekegeld. Afijn. Enkele minuten daarvoor was ik plots met anderen dingen bezig.

Zag ik plots twee mensen door de gang lopen. Voor de kenners: de 1B-gang. De twee waren klein, dat viel me vooral op. En dat valt een zelf-klein-zijnde-mens altijd op. Soort zoekt soort, zoiets. Bleken het verdorie de zanger en de toestenist van Mumford and sons te zijn. Op 30 centimeter van mij. Die ik mis op Crossing Border, ik ben te laat (en de agenda zit vol).

En plots besefte ik hoe idolaat ik kan zijn. En wat zou mijn vrouw die toetsenman een schoon ventje vinden…

Melancholie is de moeder van de mistroostigheid en nostalgie is de navigator van het nijpend besef. Dat het ooit beter is geweest. Of toch tenminste anders.

De eighties zijn weer in. Je kan er niet naast kijken. Onlangs vulden duizenden mensen een zaal in Hasselt om “I love the 80’s” te bevolken, om daar ene Rick Astley nog eens zijn ding te zien doen. En The Confetti’s godbetert. En een gebotoxte Kim Wilde. Het Noorse poptrio A-ha vulde de Ancienne Belgique en toont aan dat het weer bon ton is om met synthesizers te goochelen. Een groep als Editors komt af met een geluid dat 25 jaar geleden al scoorde, toen doemdenkerij en zwarte gedachten inspiratiebronnen waren in hitparades overal. Het woord “hitparade” alleen al, hoe meer jaren ‘80 kan iets klinken?

De muur

Twintig jaar geleden viel in Berlijn de Muur. Ook in de eighties dus. Frustraties werden verbrokkeld en dromen konden rijzen, al is het Berlijnse paradijs 20 jaar na datum nog altijd niet opgedoken. Daarvoor moet je immers geesten ontwrikken en mentaliteiten omvormen. En dat kan niet. Toch niet zolang je hersenen niet genetisch kan en mag manipuleren. Wat dan resulteert in Ostalgie, in dwepen met Ampelmännchen en Oost-Duitse augurken. Rücksichtlos omkijken. Is het dat maar?

Ik bekeek de beelden van de viering. Een feest omdat die verdammte Mauer in november 1989 dan toch werd neergehaald. Nadat de wormen van het Westen al geruime tijd de voegen en het beton hadden aangetast. Goed dat het is gebeurd. Die betonstorm toch. De viering op zich was één grote parade van staats- en regeringsleiders, Duits klank- en lichtspel (en dat is -laat ons eerlijk zijn- toch altijd wat ouderwets, of neen, zo jaren ‘80). Ook wat voorgebakken speeches en een dominospel met bekunstelde wanden – wat op zich wel een leuk idee was.

Walesa en Co

En lap! Daar sprongen de jaren van weleer in het oog. Lech Walesa mocht nog eens opdraven, met zijn pet die hem nog eens het aura van een dokwerker uit Gdansk gaf. Angela Merkel, de vleesgeworden betonmolen, was duidelijk naar haar Berlijnse coiffeuse geweest en sprak wat obligate zinnen. De tsarina van de CDU-CSU moest haa woorden zelfs aflezen van een papiertje, zo gründlich is ze blijkbaar niet in impovisaties.

Dan trok een stoet onder de Brandenburger Tor met Prime Minister Gordon Brown mee voorop. De man met het charisma van een zakje Lemon Tea was er ook bij zie. En Obama had een videoboodschap ingesproken (wie weet zelfs op zo’n oude Betamax-cassette), Berlijn halen lukte hem niet. Te ver, te druk en misschien minder interessant dan die keer in volle verkiezingscampagne toen ie JFK deed vergeten door zelf de Berlijnse bollen toe te spreken. Of neen, hij noemde zich geen Berliner, zo slim waren zijn speechschrijvers wel. Ach, Hilarious Clinton was er. Den Amerikaan was toch aanwezig.

Opdonder

Maar bovenal sprong die kleine opdonder eruit. Monsieur Sarkozy, de Louis de Funès van de wereldpolitiek. Nerveus, continu met het hoofd schuddend, mimisch en druk doend. Pas op, een zegen voor het oog, een welkome spat rock ‘n roll in de grijze brij van de politiek, maar wat deed le petit Nicolas? Hij liet vooraf foto’s verspreiden die moesten tonen dat ie op die welbewuste 9 november 1989 eigenhandig gaten aan het kappen was. Neen, kleine geschiedvervalsing toch, Nicolas liet zijn promojongens een beetje antidateren. Alles voor het imago, n’est-ce pas? ”Le gendarme à Berlin”, zoiets.

De reus

Onthutsend beeld, enkele dagen voordien. De oude Mikhail Gorbatsjov dook op, op een staatsieportret. Met Helmut Kohl, de reus uit Ludwigshafen, naast hem. In een rolstoel zelfs, de aftakeling spaart niemand, zelfs geen wegbereiders van de Grote Eenmaking. En daarbij ook ene George Bush Sr., toen de muur werd gesloopt de president van de Verenigde Staten van Amerika (wat ik me trouwens afvraag: vraagt die mens zijn zoontje Jr. wel eens op de koffie of is de schaamte te groot?). Drie tenoren van toen die allemaal van hun voetstuk zijn gevallen. Gorby omdat ie reclame begon te maken voor Louis Vuitton-tassen, de natte droom van menig (zelfverklaarde) stijlvolle Rode Duivel. Bush omdat ie de ene stinkende zaak met de andere niet echt koosjere affaire bleek te hebben gecombineerd. Kohl omdat ie het principe van dubieuze partijfinanciering eerder gehuldigd heeft dan afgewimpeld. De man moest zelfs zijn erevoorzitterschap van de CDU teruggeven daarvoor. Dat is nog eens iets anders dan een liberaal die een overloper voor enkele jaren een parlementaire wedde belooft.

Dwaze ideologie

Ach, de Muur is gevallen, in de tijd toen de dieren nog spraken. Of toch fezelden. Een zoveelste dwaze ideologie kwam onzacht in aanraking met de drieste en hongerige onwil van het volk. Maar elders blijven dwaze overtuigingen floreren. Je kan alleen maar hopen dat ze aan de Westelijke Jordaanoever sneller dan mogelijk kunnen vieren omdat “hun” Muur weg is.

O ja, tussen al dat geweld aan hoge piefen liep onder de Brandenburger Tor ook een man uit het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Onopvallend, maar toch aanwezig. Herman Van Rompuy, genoemd als de mogelijke president van Europa. Da’s toch al ietsje prestigieuzer dan voorzitter van het Davidsfonds in Zwevezele. Met alle respect voor Zwevezele en voor het Davidsfonds. Van Rompuy aan de macht? De eighties zijn weer in, ik zei het al. Waar liggen die beenverwarmers ook alweer?

(eerder verschenen op deredactie.be)

Ik ben nogal overtuigd dat ik bij de juiste werkgever ben terechtgekomen. Wat ik kan doen op Sporza doe ik (meestal) met plezier, wat er in de toekomst nog allemaal volgt, dat zien we wel.

Leuk aan de VRT is dat je af en toe zijpaden kan en mag bewandelen. Al een tijdje ben ik ook bezig als eindredacteur voor “Het besluit” (humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en Canvas moet komen) en van de week was mijn mediaoffensief compleet. Sporza.be, het product van de toffe mannen van online, lanceert nu een wedstrijd waarbij je een Sporza-bal kan winnen. Enkele bekende VRT’ers moeten daarvoor een aantal keren de bal hoog houden, jongleren zeg maar. En de schrijver van dit blogje mag dat een beetje aan mekaar praten. Kleinschalig, maar leuk. Bekijken? Zozie!

Even miniem, maar even leuk is het feit dat deredactie.be me heeft gevraagd als blogger. Om de zoveel tijd zal ik eens een tekstje plegen. Ik heb afgesproken dat ik niets schrijf over sport én dat ik probeer te linken aan de grote wereld van de media. Te lezen daar.

En zo blijft een mens bezig, soms wat te veel misschien…