Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het zag. Neen, niet bijna, ik donderde gewoonweg naar beneden. Uit mijn bruine hoekzetel. Op de zender genaamd VTM voltrok zich het jaarlijkse showspektakel van de verenigde Belgische voetballerij: het Gala van de Gouden Schoen.

Calimero

Milan Jovanovic, een Servische spits met kruit in de voeten, werd (wellicht terecht) gelauwerd als de beste voetballer op de Belgische velden in 2009. Maar de man was niet aanwezig op de uitreiking. Standard, niet vies van af en toe eens een Calimero-houding (“wij worden gekloot door Jan en alleman, vooral door Jan”), stuurde alle Luikse katten naar de show. Want de krant Het Laatste Nieuws had Axel Witsel na de hele affaire met Marcin Wasilewski van Anderlecht (tackle hier, tackle daar, voet volledig omgeplooid) durven te catalogeren als een slechterik pur sang. Eigenlijk zelfs niet de krant, eerder de site, die redactioneel volledig onafhankelijk is van de krant, wist de hoofdredacteur van de krant me te vertellen.

Juist, ‘t was ietwat overdreven. De vorige Gouden Schoen werd gecatalogiseerd in een rijtje van seriemoordenaars en dilettant gespuis als Kim De Gelder. Overdreven? Nogal enorm. Maar de krant had haar excuses aangeboden. Volstaat dat? Misschien wel niet, een journalistieke dwaling van jewelste kan je niet zomaar gauw even met de mantel der liefde bedekken. Maar de papier maché uit Asse had de fout ingezien en liet dat blijken.

Standard bleek toch -een dag voor de uitreiking- nog altijd gevoelige en blauwe tenen te hebben. Niemand mocht zich vertonen op euh, ja, de vertoning. Zelfs niet de gedoodverfde winnaar, Jovanovic. Kleintjes.

Een deus ex machina

En wat gebeurt er? Een Shakespeariaans maneuver, een schoolvoorbeeld van een deus ex machina. Ene Yves Leterme kwam het podium op om de trofee van de hoogst afwezige Jovanovic in ontvangst te nemen. Grijnsbekkend en half geforceerd nam de man de replica van de schoen in ontvangst. En er kwam nog een potje halfbakken Servisch idioom aan te pas. De katholieke koorknaap uit de Westhoek had een mondje Balkanees geleerd en wou zo de Luikse tifosi charmeren.

Mogen we dat hoogst dubieus noemen? Hoogst wenkbrauwfronsend? Hoogst opportunistisch? Dat de man supporter is van een welbepaalde club, ach wat. Schoonvader Dehaene heeft ook een onomstotelijke link met Club Brugge, senator Pol Van Den Driessche voert het hoge woord bij Cercle Brugge, Vincent Van Quickiebornie stond al eens met een sjaal van KV Kortrijk te wankelen en Caroline Gennez doet nog beter: zij supportert voor én Racing én voor KV Mechelen. Da’s zoals kiezen voor de Hutu’s én de Tutsi’s – vergeef me de licht misplaatste overdrijving.

Profilering

Hoe “de politiek” een volkse belevenis aangrijpt om aan profilering te doen, verbijsterend. Direct schiet het beeld op mijn netvlies waarbij Didier Reynders én Michel Daerden indertijd de kampioenenviering van de Rouches van Standard kwamen meevieren. Wat Daerden, retorisch best apart te noemen, de volgende historische uitspaak ontlokte: “Regarde, ça c’est aimer le peuple, proche des gens, vive la Standard!” Die Daerden is diezelfde van de grote presidentiële akkoorden in Ans, die man die in een handomdraai van een groenboek een witboek maakt, die een nietszeggend antwoord over de aanpak van de pensioenen verpakt in een stand-up comedy-act van hoog niveau. Met een grijns erbij, zo breed als de Maas. En da’s breed.

Al snel denk ik ook aan Silvio Berlusconi, wiens prominente oren doen denken aan de betere pizzabodem van casa di mama. Mediamagnaat, zakenman, politicus ook naar ‘t schijnt, wellicht zo corrupt als het gemiddelde personage uit “The Godfather”. Die middels zijn voorzitterschap van AC Milaan zieltjes won. En wint. De Rossoneri als opstapje naar de eeuwige roem. En dan krijgt zo iemand al eens een Dom van Milaan tegen zijn smikkel. Tot bloedens toe. Het toeristenkleinood verworden tot wapen van de protesterende burger. Je moet iets doen met de ontkerkelijking. Wat ie dan weer handig uitbuit. Als de Calimero van Italië. Een risorgimento van de moderne tijden.

Calimero? Kwam al eerder voor. Bij Standard, bestuurd en bestierd door de broertjes D’Onofrio. Lekker Italiaans. Pastamonarchieën. ‘t Zal wel toeval zijn en een door een columnist vergezochte link. Maar toch. En Yves, past ie, die schoen? Of heb je hem toch al aan Jovanovic gegeven? Met een kwinkslag op zijn Servisch.

Laat voetbal voetbal zijn. Een sport, een spektakel, een beleving, een cultuur zelfs. Maar geen electoraal wingewest. Grazie mille.

(ook verschenen op deredactie.be)

Ik ben nogal overtuigd dat ik bij de juiste werkgever ben terechtgekomen. Wat ik kan doen op Sporza doe ik (meestal) met plezier, wat er in de toekomst nog allemaal volgt, dat zien we wel.

Leuk aan de VRT is dat je af en toe zijpaden kan en mag bewandelen. Al een tijdje ben ik ook bezig als eindredacteur voor “Het besluit” (humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en Canvas moet komen) en van de week was mijn mediaoffensief compleet. Sporza.be, het product van de toffe mannen van online, lanceert nu een wedstrijd waarbij je een Sporza-bal kan winnen. Enkele bekende VRT’ers moeten daarvoor een aantal keren de bal hoog houden, jongleren zeg maar. En de schrijver van dit blogje mag dat een beetje aan mekaar praten. Kleinschalig, maar leuk. Bekijken? Zozie!

Even miniem, maar even leuk is het feit dat deredactie.be me heeft gevraagd als blogger. Om de zoveel tijd zal ik eens een tekstje plegen. Ik heb afgesproken dat ik niets schrijf over sport én dat ik probeer te linken aan de grote wereld van de media. Te lezen daar.

En zo blijft een mens bezig, soms wat te veel misschien…

‘t Is me opgevallen dat ik echt aan time management moet doen. Of een cursus moet volgen. Ik geraak gewoon niet meer rond in mijn eigen leven. Ik heb hopen dingen op de plank liggen, maar ik geraak er gewoon niet aan. Ik heb uren te kort, manifest.

Wat is er gebeurd de voobije dagen? Een résumé dan maar…

Een geweldig buurtfeest, maar écht geweldig. Dikke ambiance, een superbe Kathleen Vandenhoudt, Mich Walschaerts e tutti quanti. Geweldig feestje, met iedereen uit de buurt in volle vorm! Historisch! Zeker ook het ABBA-ensemble van de felle vrouwen uit de buurt, waartoe ik mijn vrouw reken.

Nachtelijk een uur lang alles over 2 Belgen gehad, met buurman Rembert De Smet. Nu weet ik alles! Heerlijk. Bijzonder leuke mens ook, tussen pint en sigaar.

Intussen… veel gewerkt, overuren vol, omdat ene Witsel ene Wasilewski een drieste tackle heeft toegediend. Ik heb duizenden meningen gehoord en gelezen, ik heb ook zo de mijne (ontleend aan meerderen van de week): zulke tackles gebeuren elke week overal in al de topcompetitites, die Witsel heeft pech dat hij een slachtoffer heeft. Klinkt simplistisch, maar jammer genoeg is ‘t zo. Meer wil ik er niet over zeggen, na vier dagen geleuter heb ik de hele affaire wel gehad nu. Er zijn grenzen!

Voor de rest: veel vergaderd, veel gewerkt en nu uitkijken naar een tripje richting vrienden, richting Utrecht en Zeist. Nederland, ik zie je graag!

Volgens sommigen heb ik een “wereldjob”, een broodwinning waar zowat iedereen zit op te wachten. Tja, ik heb daar zo mijn bedenkingen bij. Oké, ik klaag niet, ik amuseer me, maar ‘t is niet zo dat ik elke dag de beroemdheden bij bosjes zie passeren. Vaak doe ik ook hele gewone dingen, zit ik achter een bureau op een redactie (meestal zelfs) en zie ik de wereld voor mij passeren via telexen. En om 4 uur opstaan, daar weet ik alles van!

Volgens diezelfde “sommigen” kom ik enkel in contact met “grote namen”. Quod non. Maar af en toe kom je inderdaad letterlijk, noem het lijfelijk, in contact met die grote namen. Vorige week stond ik enkele minuten te tateren met Freek De Jonge. Hij was te gast bij Klara en ik wou hem spreken over het programma dat ik maak voor Canvas de komende maanden. Niet dat hij eraan mee doet, maar volgend jaar misschien wel.

Eergisteren was ene Usain Bolt op de VRT. Dé ster van de Olympische Spelen van vorig jaar, dé man van het WK atletiek van dit jaar, eigenlijk een hele grote. Ik was erbij, ik heb me vooral moeten ergeren aan managers, bodyguards en ander gajes dat daar rond cirkelt, maar kom, ik heb de man op een halve meter van mij gehad.

Ach, wat stelt het voor? Niets. En ik vond Freek De Jonge eigenlijk veel imposanter. Ook een lange mens, maar niet zoals die supersnelle Jamaicaan. En toch. Om maar te relativeren, ik zie het soms te weinig gebeuren bij sport en bij uitbreiding op de sportredactie.

Freek, volgende keer een hapje eten?

Ik word er stilaan zenuwachtig van. ‘t Is hard, ‘t doet de melancholie en de weemoed opwellen. Vorige week bijvoorbeeld: ik ga naar de voetbalbond om daar van bondscoach ad interim Frank Vercauteren te vernemen hoe zijn selectie voor Tsjechië-België eruit ziet. Vijfentwintig namen. De oudste uit de lijst (Timmy Simons) is van het jaar 1976.

‘t Is erg, ‘t is wreed, ‘t is schandalig: ik heb het jobgewijs tegenwoordig bijna altijd over mensen die jonger zijn dan ikzelf. Sporters hebben hun top al lang gehad op mijn leeftijd, pff. Ik hoop dat de mijne nog moet komen. En ik hoop dat ik me kan neerleggen bij het feit dat de “3×7″ verder en verder weg is.

Confronterend, echt.

Twitter is een fenomeen. Al jaren oud, ik ken het ook al jaren door de hype die er plots ook was in de blogosfeer en nu breekt het door. Lance Amstrong twittert en heeft nu al meer dan 1.300.000 “volgers” en plots hebben ze ‘t bij ons op het werk ook ontdekt. Want ja, ‘t is een mogelijke nieuwsbron en da’s absoluut waar.

De Sporza-site twittert en doet dat gedegen, secuur en consequent . Heel wat (wieler)journalisten doen het nu ook en zelfs enkele andere leden van de “brede” redactie doen het. Hoe een nieuwlichterij plotseling een tweede leven kan leiden.

Ikzelf? Neen, dank je. ‘t Is me iets te beperkt en ik blog liever. Da’s al veel en ik heb nu ook geen uren op overschot. In zekere zin is het vechten voor je publiek, in tijden van Facebook, Twitter en ander vormen van civiele journalistiek annex digitaal exhibitionisme.

Maar doe voort! Internet is meer dan opzoeken geworden. ‘t Is een middel tot geworden, een expressievorm van de 21e eeuw, iedereen beroemd! Hoppa!

Ik ga niet te veel schrijven over de Tour de France, ‘t is al alomtegenwoordig bij de collega’s van radio en televisie en bij de mannen van de schrijvende pers. Ik heb er weinig aan toe te voegen, vind ik.

Maar toch even vermelden dat ik net (voor de tweede keer in mijn radioloopbaan) Eddy Merckx heb geïnterviewd. En jawel, grote mijnheer, de menselijkheid, de vriendelijkheid, de meegaandheid en de bescheidenheid ten top! Alweer. Zo toegankelijk als wat, onvoorstelbaar voor één van de grootste namen uit de mondiale sportgeschiedenis.

(foto: Stephan Vanfleteren)

Er zijn weinig echte groten, veeleer veel would-be toppers met blasé en air, maar Eddy is de absolute top. Ook na zijn carrière dus. Grote namen, ze zijn dun gezaaid. Maar af en toe kom ik ze toch eens tegen. Zalf voor de wonde der ergernis.

En hoe zou het nu zijn met Ariel Sharon, vraag ik me soms af. Wist iemand nog dat ie nog leeft? Zij het wel erg bedremmeld en kunstmatig… Zou Sharon nu echt niet wakker zijn geworden van de pathetische en bijna ongepaste passage van de paus onlangs in zijn land?

En dan de coach van Anderlecht: ook een Ariel (Jacobs). Vreemde naam toch? Ariel Decroubele, ‘t zou nog eens iets zijn.

Ik mag het zeggen: ik slaap met een covergirl. Lien op de cover van Knack, een special over Gent. Goed gedaan van haar, een beloning (nou ja) voor haar harde werk, mag ik zeggen. En beter op die voorplaat dan op pakweg “Playboy” of “Ché” eigenlijk. Ik moet beginnen opletten of ik word “de man van”.

En het artikel dan:

Of nog ietsje groter daar.

En nog andere bekenden op de cover, zoals Steven. En ook al gelinkt aan Gentblogt. Ja jongens, Gent en de toekomst.

De collega’s van sporza.be hebben een nieuwe verpakking gekregen. De site (toch vaak goed voor meer dan 100.000 bezoekers per dag) steekt in een nieuw jasje: opgefrist, nieuwe look, nieuwe navigatie, een nieuw aanzicht. Felicitaties aan de collega’s en dat zeg ik niet zomaar want ik heb wel iets met die “mannen van online“, zoals we ze noemen.

Ik heb er zelf een tijdje gewerkt, moet je weten. Toen ik in september 2001 opnieuw binnen kwam op de VRT (na omzwervingen via Jan Van Rompaey en enkele productiehuizen) werd ik eindredacteur van het zogeheten e-vrt. Dat was het testplatform voor digitale televisie en zoals tv er bij Telenet nu uitziet, dat hebben we toen gepionierd. Leuke tijd, leerrijke dagen, maar toen het project bijna ophield te bestaan, begon ik te werken voor het toenmalige vrtnieuws.net, de eerste pogingen van de VRT om online iets te betekenen.

Ik kan en mag zeggen dat ik de eerste redacteur was van sport op het net voor de VRT. Met soms hilarische fenomenen als gevolg: ik tikte berichten, maar als ik vakantie had of weekend of zo, dan kwam er gewoon niets op. “Geen sport op het net vandaag? A ja, Decroubele werkt niet vandaag.” Onvoorstelbaar dezer dagen.

Langzaamaan werd ik ingeschakeld in de werking van Teletekst en ook in de eerste volwaardige pogingen om een sportsite uit te bouwen. Heerlijke tijden, heerlijke mensen ontmoet. Vrienden gemaakt ook. Na een jaar of twee kwam Luc Van Langenhove me plukken om bij de radio te werken en voor een deel deed ik dat met gemengde gevoelens. Want die online redactie was toch wel geweldig.

Een jaar of twee resideerde ik dan op de 3L12, VRT’ers weten wat ik bedoel. Een duf en oud kot, waar de geest van Jan Wauters nog rondwaarde. Zo nog de DDR-sfeer van het oude gedeelte van de openbare omroep. Toen we in het kader van de eenmaking en de synergie samen kwamen te zitten met de tv-collega’s én met de onliners was ik daar zeer tevreden mee. Terug naar de plaats van weleer (ook voor ingewijden: de 4S, vlak bij de mess).

Minder duf, meer volk, meer hektiek en weg van het stoffige van de 3L12. Terug bij die mannen die me bekoorden en die trouwens een zeer goed en hard werkende groep vormen. En ik zat weer fysiek bij mijn maten. Nu nog, ik zit op zowat twee meter van hen. En da’s leuk te noemen. Eigenlijk werk ik nog altijd voor hen want heel wat interviews komen op de site en onze “telexen” in “De ochtend” en “Vandaag” komen ook op het net, moderne tijden.

Bij deze wens ik de groep van sporza.be te feliciteren met de nieuwe worp en ik wens hen honderdduizenden bezoekers toe. Per dag. En een lovend woord ook voor collega én vriend L. die alles in goede banen moest leiden en dat -punctueel en perfectionistisch als ie is- met een mooi resultaat heeft volbracht.

Lachen wordt het wanneer ik er moet op verschijnen. Blijkbaar hadden ze het idee om onze telexen vanaf nu te blijven publiceren, maar dan met een fotootje van de journalist die het maakt(e). Dus de komende tijd verschijnt mijn tronie op de site als ik iets heb verricht. Confronterend wellicht, je ziet het wel als je eens passeert.

Felicitaties ook aan de collega’s van de deredactie.be: ze hebben ingehaakt op de vernieuwing en de nieuwssite is niet langer meer het plakboek van de voorbije tijd, maar ook een gestileerde en gebruiksvriendelijke site. Was nodig.

En nu allemaal, klikken en surfen maar. En schrik niet als ik je eens aankijk vanop sporza.be.

Ik weet het, je moet er voor zijn, maar wat Hugo Camps in zijn sportcolumns in “De Morgen” allemaal uit zijn pen schudt, wel, ik vind dat wonderlijk.

‘t Is bijwijlen overdreven lyrisch, ‘t is vaak gelardeerd met klodders bombast, ‘t is vaak ver gezocht, ‘t is soms dubieus qua stellingname, ‘t is ook wel eens Mulischiaans erudiet (eventjes tonen wat ie kan en wat ie beheerst) en ja, het is vaak lijzig literair. En tot bloedens toe gestileerd. En soms grillig geplaatst heroïsch van toon.

Maar wil ik net ook zo zijn. Ach, was ik maar zo. Hugo Camps, ik vind dat een hele grote. Eigenlijk.

Sinds Parijs sukkel ik met een tijdsbeheersingsprobleem, ik kreeg maar niets gepend hier, te veel anders te doen. Daarom een overzicht van een tiental dagen overpeinzingen…

Parijs. Heerlijke stad, alweer als splendide bevonden. Logeren en kuieren op Montmartre, relicten vinden uit “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”, de stad overschouwen van aan de Sacré Coeur. Wandelen van aan Opéra de la Bastille langs de mooie Marais-wijk en het Place des Vosges, Centre Pompidou in zijn architecturale zotheid nog eens gezien, de Notre Dame en Ile de la Seine geplukt als getuigen van een flamboyante stad, de zon gevangen aan het Louvre en in de Tuilerieën. Geluisterd en gekeken naar wat Franse jongelingen in “Chez Camille”. Dan nog wat hotspots bekeken als La Grande Arche (ik blijf onder de indruk van dat bouwwerk), de Arc de Triomphe, de Eiffeltoren en het park ervoor. Een stad trouwens volledig in de ban van de release van de Chanel-film. De affiches met de rokende Audrey Tatou moeten nu plots wel weg, wat een onzin toch, wat een foute reflex. Dat rokers worden ingeperkt, alla, maar er zijn grenzen. Een 500-tal foto’s heb ik mee, binnenkort eens een selectie hier.

Een heerlijke impro show gehad met mijn Lunatics. Ik overwoog om te stoppen met spelen, om enkel nog te MC’en. Ik ga dat toch nog eens goed overleggen met mezelf.

De verbouwingen in de garage gaan goed vooruit, het wordt een polyvalente ruimte zowaar. Goed werk.

Dank ook aan bezoekers P., en Nike en S., goed volk. En wat wordt er lekker gekookt ten huize van volume 12 en morgen komt polly. Inschoon moment daar: de zoon des huizes die op zijn trompet een wiegeliedje speelde voor onze Janne, ze luisterde bewonderend en deed een dansje, mijn gemoed schoot vol.

Gewerkt? Dat ook, ja. Sporza blijft gaan en ik doe gretig mee.

Me ook kapot geërgerd aan de strapatsen van de kornuiten van JM Dedecker, de zelfverklaarde werkgever der detectives. Ik hoed me om hier al te veel politieke standpunten in te nemen, maar wat een bende kwartels bijeen. Die Ivan Sabbe van LDD, die zelfgenoegzaam kwam orakelen in “Terzake”, mijn broek zakte af terwijl ik mijn opstuwende misselijkheid probeerde te beheersen. Onvoorstelbaar. Het opperhoofd was beter judocoach gebleven: daarmee heeft ie geweldige resultaten geboekt, politiek gezien is ie gediskwalificeerd. Over enkele weken verkiezingen, ik doe mijn al geblutste helm aan om de nieuwe ruk naar rechts op te vangen. Zucht.

Had ik al gezegd dat ik “Mijn restaurant” fabuleuze televisie vind? Reality, ja, dus ook voor een deel gestuurd door de productie. Maar heerlijke personages, sterke verhaallijnen en professioneel gemaakt. Als het goed is, moet het gezegd: de concullega’s uit Vilvoorde scoren. Ook met hun opnieuw gelanceerde Digitext trouwens, de VRT is op dat vlak nog achter. Een uitdaging.

En we ploegen voort, op zoek naar het krink’lende, wink’lende levensding…