Ik ga niet te veel schrijven over de Tour de France, ‘t is al alomtegenwoordig bij de collega’s van radio en televisie en bij de mannen van de schrijvende pers. Ik heb er weinig aan toe te voegen, vind ik.

Maar toch even vermelden dat ik net (voor de tweede keer in mijn radioloopbaan) Eddy Merckx heb geïnterviewd. En jawel, grote mijnheer, de menselijkheid, de vriendelijkheid, de meegaandheid en de bescheidenheid ten top! Alweer. Zo toegankelijk als wat, onvoorstelbaar voor één van de grootste namen uit de mondiale sportgeschiedenis.

(foto: Stephan Vanfleteren)

Er zijn weinig echte groten, veeleer veel would-be toppers met blasé en air, maar Eddy is de absolute top. Ook na zijn carrière dus. Grote namen, ze zijn dun gezaaid. Maar af en toe kom ik ze toch eens tegen. Zalf voor de wonde der ergernis.

En hoe zou het nu zijn met Ariel Sharon, vraag ik me soms af. Wist iemand nog dat ie nog leeft? Zij het wel erg bedremmeld en kunstmatig… Zou Sharon nu echt niet wakker zijn geworden van de pathetische en bijna ongepaste passage van de paus onlangs in zijn land?

En dan de coach van Anderlecht: ook een Ariel (Jacobs). Vreemde naam toch? Ariel Decroubele, ‘t zou nog eens iets zijn.

Ik mag het zeggen: ik slaap met een covergirl. Lien op de cover van Knack, een special over Gent. Goed gedaan van haar, een beloning (nou ja) voor haar harde werk, mag ik zeggen. En beter op die voorplaat dan op pakweg “Playboy” of “Ché” eigenlijk. Ik moet beginnen opletten of ik word “de man van”.

En het artikel dan:

Of nog ietsje groter daar.

En nog andere bekenden op de cover, zoals Steven. En ook al gelinkt aan Gentblogt. Ja jongens, Gent en de toekomst.

De collega’s van sporza.be hebben een nieuwe verpakking gekregen. De site (toch vaak goed voor meer dan 100.000 bezoekers per dag) steekt in een nieuw jasje: opgefrist, nieuwe look, nieuwe navigatie, een nieuw aanzicht. Felicitaties aan de collega’s en dat zeg ik niet zomaar want ik heb wel iets met die “mannen van online“, zoals we ze noemen.

Ik heb er zelf een tijdje gewerkt, moet je weten. Toen ik in september 2001 opnieuw binnen kwam op de VRT (na omzwervingen via Jan Van Rompaey en enkele productiehuizen) werd ik eindredacteur van het zogeheten e-vrt. Dat was het testplatform voor digitale televisie en zoals tv er bij Telenet nu uitziet, dat hebben we toen gepionierd. Leuke tijd, leerrijke dagen, maar toen het project bijna ophield te bestaan, begon ik te werken voor het toenmalige vrtnieuws.net, de eerste pogingen van de VRT om online iets te betekenen.

Ik kan en mag zeggen dat ik de eerste redacteur was van sport op het net voor de VRT. Met soms hilarische fenomenen als gevolg: ik tikte berichten, maar als ik vakantie had of weekend of zo, dan kwam er gewoon niets op. “Geen sport op het net vandaag? A ja, Decroubele werkt niet vandaag.” Onvoorstelbaar dezer dagen.

Langzaamaan werd ik ingeschakeld in de werking van Teletekst en ook in de eerste volwaardige pogingen om een sportsite uit te bouwen. Heerlijke tijden, heerlijke mensen ontmoet. Vrienden gemaakt ook. Na een jaar of twee kwam Luc Van Langenhove me plukken om bij de radio te werken en voor een deel deed ik dat met gemengde gevoelens. Want die online redactie was toch wel geweldig.

Een jaar of twee resideerde ik dan op de 3L12, VRT’ers weten wat ik bedoel. Een duf en oud kot, waar de geest van Jan Wauters nog rondwaarde. Zo nog de DDR-sfeer van het oude gedeelte van de openbare omroep. Toen we in het kader van de eenmaking en de synergie samen kwamen te zitten met de tv-collega’s én met de onliners was ik daar zeer tevreden mee. Terug naar de plaats van weleer (ook voor ingewijden: de 4S, vlak bij de mess).

Minder duf, meer volk, meer hektiek en weg van het stoffige van de 3L12. Terug bij die mannen die me bekoorden en die trouwens een zeer goed en hard werkende groep vormen. En ik zat weer fysiek bij mijn maten. Nu nog, ik zit op zowat twee meter van hen. En da’s leuk te noemen. Eigenlijk werk ik nog altijd voor hen want heel wat interviews komen op de site en onze “telexen” in “De ochtend” en “Vandaag” komen ook op het net, moderne tijden.

Bij deze wens ik de groep van sporza.be te feliciteren met de nieuwe worp en ik wens hen honderdduizenden bezoekers toe. Per dag. En een lovend woord ook voor collega én vriend L. die alles in goede banen moest leiden en dat -punctueel en perfectionistisch als ie is- met een mooi resultaat heeft volbracht.

Lachen wordt het wanneer ik er moet op verschijnen. Blijkbaar hadden ze het idee om onze telexen vanaf nu te blijven publiceren, maar dan met een fotootje van de journalist die het maakt(e). Dus de komende tijd verschijnt mijn tronie op de site als ik iets heb verricht. Confronterend wellicht, je ziet het wel als je eens passeert.

Felicitaties ook aan de collega’s van de deredactie.be: ze hebben ingehaakt op de vernieuwing en de nieuwssite is niet langer meer het plakboek van de voorbije tijd, maar ook een gestileerde en gebruiksvriendelijke site. Was nodig.

En nu allemaal, klikken en surfen maar. En schrik niet als ik je eens aankijk vanop sporza.be.

Ik weet het, je moet er voor zijn, maar wat Hugo Camps in zijn sportcolumns in “De Morgen” allemaal uit zijn pen schudt, wel, ik vind dat wonderlijk.

‘t Is bijwijlen overdreven lyrisch, ‘t is vaak gelardeerd met klodders bombast, ‘t is vaak ver gezocht, ‘t is soms dubieus qua stellingname, ‘t is ook wel eens Mulischiaans erudiet (eventjes tonen wat ie kan en wat ie beheerst) en ja, het is vaak lijzig literair. En tot bloedens toe gestileerd. En soms grillig geplaatst heroïsch van toon.

Maar wil ik net ook zo zijn. Ach, was ik maar zo. Hugo Camps, ik vind dat een hele grote. Eigenlijk.

Sinds Parijs sukkel ik met een tijdsbeheersingsprobleem, ik kreeg maar niets gepend hier, te veel anders te doen. Daarom een overzicht van een tiental dagen overpeinzingen…

Parijs. Heerlijke stad, alweer als splendide bevonden. Logeren en kuieren op Montmartre, relicten vinden uit “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”, de stad overschouwen van aan de Sacré Coeur. Wandelen van aan Opéra de la Bastille langs de mooie Marais-wijk en het Place des Vosges, Centre Pompidou in zijn architecturale zotheid nog eens gezien, de Notre Dame en Ile de la Seine geplukt als getuigen van een flamboyante stad, de zon gevangen aan het Louvre en in de Tuilerieën. Geluisterd en gekeken naar wat Franse jongelingen in “Chez Camille”. Dan nog wat hotspots bekeken als La Grande Arche (ik blijf onder de indruk van dat bouwwerk), de Arc de Triomphe, de Eiffeltoren en het park ervoor. Een stad trouwens volledig in de ban van de release van de Chanel-film. De affiches met de rokende Audrey Tatou moeten nu plots wel weg, wat een onzin toch, wat een foute reflex. Dat rokers worden ingeperkt, alla, maar er zijn grenzen. Een 500-tal foto’s heb ik mee, binnenkort eens een selectie hier.

Een heerlijke impro show gehad met mijn Lunatics. Ik overwoog om te stoppen met spelen, om enkel nog te MC’en. Ik ga dat toch nog eens goed overleggen met mezelf.

De verbouwingen in de garage gaan goed vooruit, het wordt een polyvalente ruimte zowaar. Goed werk.

Dank ook aan bezoekers P., en Nike en S., goed volk. En wat wordt er lekker gekookt ten huize van volume 12 en morgen komt polly. Inschoon moment daar: de zoon des huizes die op zijn trompet een wiegeliedje speelde voor onze Janne, ze luisterde bewonderend en deed een dansje, mijn gemoed schoot vol.

Gewerkt? Dat ook, ja. Sporza blijft gaan en ik doe gretig mee.

Me ook kapot geërgerd aan de strapatsen van de kornuiten van JM Dedecker, de zelfverklaarde werkgever der detectives. Ik hoed me om hier al te veel politieke standpunten in te nemen, maar wat een bende kwartels bijeen. Die Ivan Sabbe van LDD, die zelfgenoegzaam kwam orakelen in “Terzake”, mijn broek zakte af terwijl ik mijn opstuwende misselijkheid probeerde te beheersen. Onvoorstelbaar. Het opperhoofd was beter judocoach gebleven: daarmee heeft ie geweldige resultaten geboekt, politiek gezien is ie gediskwalificeerd. Over enkele weken verkiezingen, ik doe mijn al geblutste helm aan om de nieuwe ruk naar rechts op te vangen. Zucht.

Had ik al gezegd dat ik “Mijn restaurant” fabuleuze televisie vind? Reality, ja, dus ook voor een deel gestuurd door de productie. Maar heerlijke personages, sterke verhaallijnen en professioneel gemaakt. Als het goed is, moet het gezegd: de concullega’s uit Vilvoorde scoren. Ook met hun opnieuw gelanceerde Digitext trouwens, de VRT is op dat vlak nog achter. Een uitdaging.

En we ploegen voort, op zoek naar het krink’lende, wink’lende levensding…

Vandaag heb ik muzikant en mediafiguur Axl Peleman geïnterviewd. Hij was onze BV van de week die de sportactua bespreekt, zoals elke zondag in Sporza, op Radio 1. We hadden het over Kim Clijsters, over Steven Defour, over Mark Cavendish, Tom Boonen en Jacky Mathijssen.

Leuk gesprek, bijzonder aangename mens is ie trouwens en vooral, op een bepaald moment een vreemd tafereel. Axl, zijn boekingsagent (die erbij was) en ikzelf hadden het na de opname over onze jonge kinderen. Drie venten tesamen, met hun haar naar alle kanten (behalve Axl dan), drie duidelijke liefhebbers van de nacht en van de Spielerei en dan plots een klef moment. Nog altijd vreemd.

‘t Was Champions League-avond op de redactie. En alweer, alweer, alweer. Hoe komt het toch dat ik altijd “Cheslea” tik terwijl het “Chelsea” moet zijn? En da’s dus al jaren zo. Is dat een vorm van momentane dyslexie?

Teruggevonden! Ik was een dag of vijf mijn sleutels kwijt. Ik moest het even doen met de sleutels van vrouwlief. Ambetant want ik wil ook zonder haar nog in huis kunnen geraken, nog kunnen rijden, nog in mijn kast op mijn werk kunnen… Afijn, op een plaats waar ik al veel had gezocht, heb ik ze gevonden. Klaar voor een nonchalant 2009!

Exemplarisch voor de voorbije weken: een hoop dingen moesten worden gedaan en ‘t was behelpen om alles rond te krijgen. En zoeken naar hoe je dat doet. En bemerken dat er nog een hoop dingen liggen te wachten, dat ik amper heb kunnen bloggen, dat ik altijd achter lig op schema’s en zo meer.

Beterschap in 2009, na een al bij al mooi jaar. In 2008 was Sporza vaak een uitdaging (met als hoogtepunt de Olympische Spelen), heb ik me fantastisch geamuseerd met mijn improviserende collega’s van The Lunatics (op en naast het podium), waren er aangename trips naar de Provence, de Bourgogne en Zeeland. Ook heb ik geweldig gelaveerd middenin mijn sociale verslaving: tof dat al die vrienden er zijn. Bovenal heb ik zéér genoten van de kleinste bij ons thuis, die van een bijna platte baby tot een heuse peuter is uitgegroeid. Aandoenlijk, nog altijd.

Het was ook het jaar dat het me moeilijk maakte om een eindejaarslijstje te vullen: weinig boeken gelezen, amper één film bekeken in de bioscoop (“Loft”, wat ik goed vond zonder meer). Wel knappe concerten gezien van Leonard Cohen, Nits en Bloc Party. Goeie nieuwe plaat ook die van Bloc Party, net als die van The Last Shadow Puppets bijvoorbeeld. Af en toe goeds gezien op tv (één én Canvas vooral), mooi theater gezien van bijvoorbeeld Compagnie Cecilia én veel genoten van allerlei op Radio 1.

Ik zwaai met clichés voor 2009: voor iedereen vrede én een goede gezondheid. Zeker dat laatste. Zelf eigenlijk het hele jaar door gesukkeld met kwaaltjes en vooral met mijn ziekenhuisaffaire. Ik wil eens een goed gezond jaar.

Ik wil ook professioneel vooruit gaan, iets met mijn sluimeringen doen en wie weet ook op de planken nog eens iets nieuws proberen. En vooral, dat Janne maar blijft vooruit gaan…

‘t Beste voor iedereen en een wens van heel de ménage: doe oorlogen, crisissen en beurscrashes vergeten en maak er iets moois van!

Ik zie het volgende lijstje nogal veelvuldig opduiken in de blogosfeer de voorbije dagen. Honderd dingen die je in je leven al hebt gedaan of niet hebt gedaan. Niet dat daar iets valt uit af te leiden op het gebied van levenskwaliteit of zo, maar wel leuk om in te vullen. Vetjes betekent dat ik het heb beleefd. Gewoon, “normaal”, wil zeggen dat het me misschien nog overkomt…

1. Started your own blog (evident)
2. Slept under the stars (met vrienden in de Ardennen)
3. Played in a band (niet noemenswaardig, maar met “The Trumpets” wilden we nochtans de wereld veroveren, met mezelve als zanger)
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity (gegeven, ja zeker, maar nooit meer dan ik aan kon)
7. Been to Disneyland (lijkt me niets, maar met een kind weet je maar nooit)
8. Climbed a mountain (menige berg en gletsjer in Oostenrijk)
9. Held a praying mantis
10. Sang a solo (meerdere keren in het improtheater en met mijn cabaretgroepje “Flegma”)
11. Bungee jumped
12. Visited Paris (meermaals, de laatste keer om mijn trouwfoto’s te trekken)
13. Watched a lightning storm at sea
14. Taught yourself an art from scratch (een heel klein beetje piano, maar met te weinig resultaat om erover te mogen pochen)
15. Adopted a child (ik steun Foster Parents, maar da’s niet echt adopteren)
16. Had food poisoning (zeker, sindsdien eet ik nooit nog pickels en ajuintjes)
17. Walked to the top of the Statue of Liberty
18. Grown your own vegetables
19. Seen the Mona Lisa in France (schoolreis naar Parijs)
20. Slept on an overnight train (jaaaah, de eerste reis met mijn toenmalig lief en huidige vrouw, richting Firenze, heer-lijk)
21. Had a pillow fight (wie niet?)
22. Hitch hiked (zij het maar enkele keren)
23. Taken a sick day when you’re not ill (jaren geleden, maar nog eens sorry)
24. Built a snow fort (niets kinderlijks is mij vreemd)
25. Held a lamb
26. Gone skinny dipping (voor het laatst op vakantie in de Provence)
27. Run a Marathon
28. Ridden in a gondola in Venice (wil ik wel nog eens doen)
29. Seen a total eclipse
30. Watched a sunrise or sunset (meermaals, ik herinner me Nerja, Algarve, Andalusië, Toscane…)
31. Hit a home run
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person
34. Visited the birthplace of your ancestors (ik kom er zelfs heel vaak)
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language (zelf een basis aan Italiaans ingestampt)
37. Had enough money to be truly satisfied (elke dag kus ik mijn pollekes dat ik niets tekort kom, er zijn er miljarden in de wereld die dat niet kunnen zeggen)
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person (één keer op reis met mijn lief, één keer op huwelijksreis met het lief dat mijn vrouw was geworden)
39. Gone rock climbing (met school en met mijn vader)
40. Seen Michelangelos David (ja, op de Piazza della Signoria in Firenze, al is dat maar een kopie)
41. Sung karaoke (specialiteit: “Daar gaat ze” van Clouseau, jaja)
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa
45. Walked on a beach by moonlight (met vrienden tijdens nachtelijke escapades)
46. Been transported in an ambulance (jammer genoeg)
47. Had your portrait painted
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person (enkele weken na de verkiezing van de nieuwe paus, ik ging er volledig in op)
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris (wonderlijk)
51. Gone scuba diving or snorkeling
52. Kissed in the rain (ik weet nog zo waar en wanneer, de rest is privé)
54. Gone to a drive-in theater (véél theater gezien, maar altijd in een zaal)
55. Been in a movie (in een tv-serie eens, in een videoclip ook)
56. Visited the Great Wall of China
57. Started a business (tenminste als ik de vzw die ik voorzit als een business mag zien, wat het ook wel is)
58. Taken a martial arts class (lijkt me vreselijk)
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Girl Scout Cookies
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason (bloemen gekregen, wellicht mét reden, maar allez)
64. Donated blood, platelets or plasma (ik heb mijn eega voor de tweede keer gezien bij het bloed geven, daarna was de bal aan het rollen, sindsdien nooit nog bloed gegeven eigenlijk)
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favorite childhood toy (mijn gele beer met groene broek en mijn aapje met de kapot geknabbelde oortjes)
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten Caviar (bwah, trekt op niets, zoals zoveel zogenaamde delicatessen)
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job (ja, al was het in “onderling overleg”)
76. Seen the Changing of the Guards in London (samen met vijf anderen, van wie drie ervan nog altijd mijn goeie maten zijn)
77. Broken a bone
78. Been on a speeding motorcycle
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book (ik hoop dat het er eens van komt)
81. Visited the Vatican (ik ga zelden nog een kerk binnen op vakantie, na de kathedraal van Sint-Pieters heb ik het mooiste en indrukwekkendste wel gezien)
82. Bought a brand new car (mijn huidige, dierbare Golf)
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper (comedy gedaan en aan het doen, tv gedaan, een vzw voorzitten én “in de media” werken, ‘t zou raar zijn dat dat nog niet gelukt was)
85. Read the entire Bible
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating
88. Had chickenpox (maar ik weet er niet veel meer van)
89. Saved someone’s life
90. Sat on a jury (jury’s voor comedywedstrijden en in auditiejury’s)
91. Met someone famous (ik interview nogal vaak bekende mensen, maar om nu te zeggen wereldberoemd, neen, niet zoveel, maar iemand als Eddy Merckx kan wel tellen eigenlijk)
92. Joined a book club
93. Lost a loved one (wie niet?)
94. Had a baby (mijn vrouw heeft Janne gebaard, maar ik ben wél een trotse papa)
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake
97. Been involved in a law suit (politierechtbanktoestanden, dwaas verhaal)
98. Owned a cell phone (hallo?)
99. Been stung by a bee (vorig jaar nog, op een terras in Temse)
100. Read an entire book in one day (ik herinner me “De naam van de roos” van Eco, “Het grote verlangen” van Möring, poëzie van Brecht en toneelstukken van Beckett)

Zo, een score dan: 48/100. Ik heb nog veel te beleven. Nog niet eens aan de helft van mijn leven en mijn belevenissen. Ik mag het hopen. Zo’n 80 jaar worden, het is toch een ambitie. Een stille hoop. Voor wat het waard is allemaal.

Update: Blijkbaar naast liften gekeken, ook gedaan dus. Alsnog 49/100.

Even updaten met mezelf…

* Lunatic Comedy Club-feest was OK – check
* 10 jaar “Le Bal Infernal” idem – check
* Een week regelmatige diensten kloppen heeft zo ook zijn nadelen – check
(meer verkeer, je ziet je kind minder en het fenomeen metro-boulot-dodo van Camus, de moderne mythe van Sisiyphus, dringt zich meer op)
* Je slechtste impro in jaren spelen, zet je met de voeten op de grond – check
* Een verrukkelijke BV interviewen bij haar thuis om haar op zondag haar verhaal te laten doen op “Sporza” is best aangenaam – check
* Tia Hellebaut die ermee kapt, het was schrikken, een grote verdwijnt – check
* De Sint kwam langs en de blokjes werden goedgekeurd – check
* Er staat een ouderwetse avond te wachten met twee, etentje en eens “Loft” gaan bekijken – check

En daarna op naar de Zeeuwen!

Afgelopen vrijdag trok ik naar Westerlo, om er voor “Vandaag” een repo (zo’n lekker stukje vakjargon, in plaats van “reportage”) te maken over KVC Westerlo, de club die het zeer goed doet in de competitie dit seizoen.

Op zich niets opzienbarends gebeurd, maar toch is mijn theorie weer bevestigd. Welke theorie? Wel, de hele grote namen, de echte vedetten, die zijn zeer benaderbaar. Geen kapsones, geen kuren, geen streken, gewoon normaal doen ze in interviews. Ik mocht het al meemaken met Eddy Merckx, Paul Van Himst, Robert Van de Walle, Ann Wauters en dergelijke meer, nu ook met Jan Ceulemans (de “Caje”), de trainer van Westerlo.

Toch een grote meneer, een levende legende, maar de man was zeer sympathiek. Hij kwam me zelfs halen elders om hem te interviewen. Sprak me continu aan met “jongen” (en dat was niet lacherig bedoeld) en was open, breeduit én had tijd. En trouwens, Ceulemans heeft zowat de blauwste ogen waar ik ooit heb in gekeken. Dit terzijde.

Grote meneer, letterlijk en figuurlijk. In tegenstelling tot veel would be’s die een journalist benaderen met een geweldige air.