Mijn recentste status op Facebook… En ik meen het meer dan volledig!

Peter Decroubele ziet bij de eerste dagen van z’n tweede dochter één verschil: hij heeft het al herhaaldelijk gevierd met vrienden, lukte vorige keer niet – ziet één noviteit: dochter #1 gaat er geweldig mee om – ziet één bevestiging: zijn eega is een oermama. En los van het conceptuele: Mumford & Sons hebben dé plaat van het decennium gemaakt!

Bij vrolijke momenten hoort vrolijke muziek. Zoals klanken van één van mijn helden, Yann Tiersen. Meer dan alleen maar de componist van “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”. Hij verzorgde ook de soundtrack van de heerlijke film “Goodbye Lenin”, in regie van Wolfgang Becker (ooit gezien op een avond na een week Berlijn, apart gevoel).

Ik ben nogal een fan van de Ostalgie én dat gecombineerd met zo’n fantastische muzikale uithaal, tja. Tiersen is echt een meester in zijn vak – ik heb dan ook zo goed als alles van hem. En als je dan zijn productie bekijkt, dat voor iemand die nog 40 moet worden, dan kan iemand als ik alleen maar positief jaloers zijn.

Sien is drie dagen oud en ‘t voelt allemaal nog wat vreemd aan. Ik moet nog wennen aan de idee dat ik een tweede kind heb, loop eigenlijk wat half verdwaasd rond (ook al door heel het regelgedoe dat erbij komt kijken), vind het vreemd om ’s avonds in een leeg huis toe te komen (want Janneke verblijft dezer dagen bij vrienden en schoonfamilie en komt af en toe eens piepen in het ziekenhuis, gelukkig lijkt ze goed te reageren op haar zusje).

Nog even en we zijn met heel onze nest verenigd thuis. Ik met mijn drie vrouwen zeg, een vreemd maar aangenaam idee.

Benieuwd wat het allemaal brengen zal. Een deel van wat komt, kennen we al. Een ander deel moeten we schonekes afwachten. We zullen wel Sien (woeha, daarmee is de eerste foute punch line er ook al).

Iedereen bedankt voor de wensen hier, via Facebook, via SMS en vooral ook in het ziekenhuis. ‘t Overdondert nog allemaal wat eigenlijk…

Het moest er eens van komen. Gisteren, op 9 februari 2010 dus, is mijn tweede dochter op de wereld gekomen. In een verloskamer die baadde in het zonlicht was Sien er plots. Goed voor 51 centimeter mensje, 3,575 kilogram zwaar en eruit gefloept om 13.23 uur.

Ik heb weer eens geen aankomende NBA-ster gefabriceerd, maar stiekem hoopte ik op twee meisjes. Een kot vol vrouwen, wie droomt daar niet van?

Met weer eens bijzonder veel respect voor de intense strijd die vrouwlief heeft geleverd. Ik stond er weer mooi voor Piet Snot bij (let op het vrouwvriendelijke discours dat ik vanaf nu wel zeker zal moeten huldigen). Maar ‘t ging snel, ‘t mocht wel na anderhalve week wachten.

Na een ietwat ellendige tijd ben ik blij te kunnen zeggen dat ik gewoon diep gelukkig ben met Sien(tje). Dat mag al eens. En ja, dat ze maar doet, ik zal haar wel bijstaan. Even genieten nu.

Ik en mijn vrouwen zeg, ik kan er nog niet aan uit…

Op wie ze lijkt? Geen idee. Ik zie de mond die Janne ook heeft en zelfs de trekken van haar gezicht lijken er op. Maar de eerste uren is zo’n kind altijd wat gedeukt, wordt wel duidelijk. Hoe dan ook, deze keer met donker haar, zoals voorspeld. Alles komt, alles gaat en we zullen dat met beide handen aannemen.

Proficiatijn ook aan de grootouders, aan peter Joris (Vanderpoorten) en aan meter Ilse (Baetslé)… En met veel dank aan de zeer kundige mensen van de verlosafdeling van AZ Sint-Lucas in Gent!

Wachten is wat ik vooral heb gedaan de voorbije anderhalve week. Wachten op iets wat komen zal, maar je weet eigenlijk niet goed hoe of wanneer. Elf vakantiedagen kwijt in zekere zin, maar aan de andere kant heb ik ook wel degelijk die elfdaagse gehad.

Ik had en heb heel wat op mijn to do-lijst staan en daar zal eigenlijk maar een deel van gedaan zijn. Omdat je hoofd er niet naar staat, omdat je in andere sferen zit en ook wel door de turbulentie van de voorbije weken.

Maar ‘t heeft me een Gran Canaria in Gent bezorgd. Veel slapen (ik had precies wel wat in te halen), veel mentale rust, weinig ondernemen, enkel het weer viel minder mee. Veel kunnen samen zijn met mijn vrouw en dat is niet van onze gewoonte wegens agenda’s en van die moderne dingen. Veel samen geweest met Janne ook die haar laatste dagen als enige knuffelpop in huis beleefde. Ik vraag me af hoe bewust ze daarvan is. Ze was wel bewust genoeg om nu al de kleuren te leren en alles wat naar een bepaalde kleur neigt zo te benoemen. En ja, “groen” toont al een verdoken neiging tot een typische Gentse (schraap) -r.

Een dag als de afgelopen dag biedt dan ook leuke uitjes. Gewoon wat wandelen in de stad, fotootje trekken, hapje eten, muziekcollectie uitbreiden tegen batjesprijzen (Daan, Kings of Convenience, Absynthe Minded uiteindelijk, Massive Attack, Bram Vermeulen, Arsenal en Editors) en nadenken over hoe alles aan te pakken de komende weken. Leuk nevenfeit was en is hoe de blogosfeer, het Facebook-dom (of hoe noem je dat?) en de goeie ouderwetse vriendschap meeleefde. Tot op zeker moment, plots denkt iedereen dat er deze keer wél eentje zal blijven zitten.

Ooit moet dat kleintje de marathonzitting in de buik voor bekeken houden, ‘t moet wel voor één dezer dagen zijn zeker?

Dan nog enkele weken babybabablues en dan langzaamaan weer de serieuze dingen des levens en eens een puur rationele post. Een mens kan niet blijven in zijn purperen kasteel zitten…

Dan toch nog eens een zondagse plaat. Van de groep die me vorig jaar van mijn sokken blies, Mumford ans Sons. Marcus Mumford (al een tijd beslagen in folk en bluegrass in de Londense scene) en zijn drie kompanen die wonderlijke muziek fabriceren.

Opgenomen tijdens een akoestische sessie in een of andere boekhandel, vol gevoel, vol kunde. Ik zie nu al enorm uit naar hun optreden eind april in de AB. “The cave”, dames en heren.

En ik blijf wachten. Al bij al weinig beweging in de zaak, tot ergernis van mensen rondom ons die echt wel zitten te wachten op nieuws. En op goed nieuws, kunnen we gebruiken na enkele barre weken.

Vrouwlief is heel het boeltje ook kotsbeu en wil actie. Nieuwe dingen, nieuwe avonturen.

Al een week zitten we op mekaars lip. Maar ondanks de vele taken die nog liggen te wachten (ordenen, uitkuisen, opkalefateren…), slaat de verveling echt wel toe.

Ondertussen me dan maar verwonderen over de taalontwikkeling bij Janne. De tater staat niet meer stil, al begrijpen we ‘t niet altijd. En waarom krijgen we de woorden “bloem” en “konijn” er maar niet uit? “Paddestoel”, “broek” en “allez”, dat lukt dan wel. En waarom zegt ze “pik” in plaats van “kip”? En waarom is een eend een “kiek”? En vooral ook… “Nijaat”. Da’s “water” voor haar. Ik zie geen enkele verklaring hoe ze op dat woord is gekomen. “Boot en nijaat”, tja. Mocht ze nu nog “H2O” zeggen, alla…

Ola, ‘t is wakker daarboven. Eens halen en zien hoelang ik ze van Kaatje (van Ketnet) kan weg houden.

En ja? Is er nog iets gebeurd in de wereld? Ja zeker? Geen probleem, ik ben zo mee als wat, hopen tijd gehad om me op allerlei manieren te informeren. Nog even zo.

Mijn vrouw is over tijd. Serieus over tijd. Al een week lang verwachten we een broer of zus voor Janne (we kennen het geslacht niet en wilden dat ook niet kennen) en ‘t komt maar niet. Nu, de natuur leert dat nog geen enkele baby is blijven zitten, dus…

‘t Is al nadenken geweest. Alles wordt in een perspectief geplaatst, zeker ook door de plotse dood van de zus van mijn vrouw. Een klap als geeneen, een mokerslag zelfs. Maar je moet voortdoen. Maar ‘t stemt wel tot nadenken, onderschat dat niet.

We wilden een tweede kind. Absoluut. Ik zelfs nog het meest van al. Ik. Ik die nooit geen kinderen wou. En binnenkort twee kinderen zal hebben.

‘t Is al een hels “gevecht” geweest over de namen. De jongensnaam, alla, daar waren we snel uit. Maar een meisjesnaam, nou. Daar hebben we al uren over gediscussieerd. En nog, waarschijnlijk zelfs tot op het kraambed. Waar -laat ons na de miserie van de voorbije tijd hopen op een vlotte worp- we dan nog eens gaan palaveren.

Ik heb al uren getwijfeld. Met Janne hebben we een droom van een kind: zelden ziek, slaapt goed, een vijs los (maar daar hoopten we op), aangenaam in gezelschap, wild van babysits, wie er ook bij is, ze vindt dat goed (niet evident, maar met de agenda’s thuis kunnen we niet anders dan ons kind enkele dagen per week uit te besteden, bovendien, ‘t scherpt het sociaal talent, zeker van)… Hopen maar dat de volgende ook zo meegaand is. ‘t Zou ‘t gemakkelijk maken.

Velen vertellen me dat een tweede wel eens heel anders kan zijn, ja, kan “tegenvallen”. Anderen vertellen me dat het ervan af hangt hoe je ze kweekt. Dat het zelfs nog beter kan meevallen. Ik verkies dat laatste dus. Hoe dan ook, we moeten ‘t ondervinden over enkele maanden. Of in de loop van.

Ach, één dezer moet dat kleintje toch komen, al is het nu al een week te laat. En dan laven we. En zalven we. En hebben we lief. En embraceren en caresseren we.

Hopen ook dat mijn contrarie bioritme van de voorbije dagen oplevert. Ik sta heel laat op en ga heel laat slapen. Nachtraaf? Ik? Jawel! Omdat ik ervan overtuigd ben dat de festiviteiten zich bij nachte gaan voordoen. En dan ben je beter voorbereid en alert en wakker. Zoniet ben ik geweldig verrast en op snelheid gepakt, maar dat is dan maar zo.

En daarna doen we weer voort. Nog hopen werk te verrichten. Al is het maar om onze kinderen vooruit te helpen…

‘t Kan allemaal vreemd lopen. Zowat tien jaar geleden deed ik -op aanraden van een toenmalige IBM-collega- mee aan de audities bij The Lunatics. Improvisatietheater, volgens mijn maat van toen (en nu) was dat iets voor mij.

Ik werd toegelaten en mocht meedoen. Door enkele vreemde gebeurtenissen werd ik binnen het jaar zelfs voorzitter van vzw The Lunatic Comedy Club. Plots moest ik managen en het beleid bepalen. We zijn nu goed tien jaar later en ik ben op enkele tussenpozen na voorzitterke gebleven. Ik ga zowat mijn negende jaar in, denk ik. Enfin.

Het is altijd een bende geweest van leuke mensen die -zij het tersluiks- enorme ambities hadden. Die zelfs grotendeels hun ding hebben kunnen doen. Leuk én het bewijst wat voor een kweekvijver ons boeltje is geweest. En nog altijd is.

Even opsommen… Henk Rijckaert floreert dezer dagen met “Zonde van de zendtijd”. Ik had deze keer nog geen reclame gemaakt voor hem, maar ‘t is niet nodig gebleken als je ziet dat ie bijna 600.000 kijkers haalt op Canvas. Leuk, een maat van mij, wiens lief meter wordt van mijn aankomende. Een kameraad ook waarmee ik op vakantie trek een dezer. Jonas Geirnaert boost dankzij zijn Kabouter Wesley. Ja, ook één van ons. Zijn neef, Lieven Scheire, speelde vorig jaar mee met onze toernee, die mens moet ik ook niet meer voorstellen.

Katrien Pierlet wint een cultuurprijs voor jeugdtheater met haar Studio Orka. En dan beginnen we nog maar. Joris Vanderpoorten maakte nam als Kanaal Z-journalist, geeft nu vooral les en is vooral ook de peter van mijn aankomende. Bruno Claeys is meervoudig Belgisch recordhouder rugslag. Joris Velleman is stand-up comedian én speler bij ons. Koen De Poorter speelt bij ons én is één van de vier van Neveneffecten. Sofie Verschueren is een stem van Radio Nostalgie en ambieert -denk ik- (terecht) de VRT. Joost Van Hyfte is standupper, Bjorn Dhaenens is redacteur van Henks programma, Illi Van Nieuwenborgh is redacteur van sporza.be, ikzelf ben een radiomannetje van de sport.

En dat zijn dan de mediagenieke posten. Lees: diegene die in het oog springen. Ik zwijg nog over de vele talentrijke leraars en leraressen, de gevreven IT’ers, de nucleaire geneeskundige, de vrouw die haar droomjob vond in het SMAK, de studenten die nog een hele weg hebben open liggen, Dimitri Desmyter die van vele markten thuis is en onder meer finalist was op Cameretten. Etcetera, etcetera. Of mijn vrouw, die het in de politiek is gaan zoeken als Gents gemeenteraadslid. En dan zwijg ik over de creatievelingen die minder bekend zijn, de bankbediende, de psychiater, de zakelijk directeur van de regionale televisiezender (Geert De Wael van TV Brussel) en zo voort.

We hebben ook een getalenteerde tuinarchitect, een kundige sitebouwer, ondernemers… Echt, name it. Twee vorsers die doctor aan het worden zijn, een EU-diplomate…

Ik vergeet nog Lucas/Matthias De Man die afstudeerde als toneelregisseur in Amsterdam en boven de Moerdijk aanzien wordt als één van dé toptalenten in het theater daar.

Ik weet het, ‘t is allemaal maar name dropping en “met titeltjes gooien”, allemaal enorm te relativeren, maar ‘t bewijst hoe een bende kwieten, die zich verenigden onder de noemer “The Lunatics” verdorie algemeen gezien al ergens zijn geraakt.

En ik dan, die voorzitter was en lijf en leden gaf voor de hele troep, geniet dan. We hebben allemaal al iets verwezenlijkt, los van ons onnozel gedoe op het podium. En ja, dat maakt me blij. Dat mag toch? Ik ben gewoon zo ongelofelijk trots op al die mensen.

Als ik alles overschouw, ben ik weer kandidaat om nog eens twee jaar die boel te leiden. Omdat ik er vooral een hemels genoegen in schep om mensen te zien doorgroeien. En te zien dat ze plots iets betekenen.

En dat wil uiteindelijk iedereen. Zeker van. Ik toch….

En wat zei de zondag? Weinig, toch niet op het vlak van de Wirbelung van de buik. Wel enkele vrienden op bezoek gehad, met goeie gesprekken en gelach ook, zo passeren de moeilijke tijden – vreemd allemaal. De dageraad van het wachten…

En dan zit een mens thuis. Nog ietwat verdwaasd van de afgelopen dagen en ook wachtend op een spartelende en naar bevrijding zoekende kleine. Wat doe je dan? Inderdaad, baby’s bezoeken. Ruben, bij vrienden P. en S. en Noor, bij B. en S., juist zo. Ritje van Gent naar het Pajottenland en dan naar West-Vlaanderen profonde, geen probleem. Je moet iets doen met je (wacht)tijd.

’s Avonds kom je thuis, constateer je dat er weer niets is gebeurd en kruip je samen in de zetel. En zowaar, twee films gezien. Ik, cinefiel van het negende knoopsgat, die amper films bekijkt wegens daar gewoon geen tijd en geduld voor. Twee keer toevallig binnen gevallen op VTM en op Canvas, net in het begin van de film en blijven plakken.

Dus, gezien… “Chocolat” van Lasse Hallström, met vooral de hoogst ravissante Juliette Binoche in de hoofdrol. Ik werd zo weer verliefd op de emanatie van de echte Parisienne. En een leuke soundtrack trouwens, van Rachel Portman.

En daarna viel ik zowaar in “High Fidelity”. Ooit las ik de roman van Nick Hornby, nu zag ik de hoogst amusante verfilming ervan. Met John Cusack als protagonist. Ik zag hem ooit wel nog eens bezig. Maar hij heeft een geweldige naturel, vind ik. En hij charmeerde me. Net als Tim Robbins en Bruce Springsteen in de film.

Afijn, filmpjes gezien, nog tekstje geschreven en nu slapen… en zien wat de zondag brengt.

Mja, ‘t is weer van dattum. Net als Janne zal kind #2 een laatkomer zijn want de uitgerekende datum is voorbij. Niet dat ‘t erg is, de voorbije dagen waren al intens genoeg, even nog wat rust is welkom.

Intussen is er een consensus over de jongensnaam, de meisjesnaam ligt zo goed als vast, maar is wellicht nog niet helemaal zeker, niets te vroeg eigenlijk.

Enfin, ik moet niemand vertellen dat ‘t hier spannende dagen zijn. En dat ander sprotje hier, dat blijft intussen zot doen en lachen. De onwetendheid en de onschuld van een tweejarige, ik ben er jaloers op.

En ‘t zal me benieuwen, ja, ‘t zal me benieuwen…