‘t Is schoon geweest. We zagen er allemaal tegenop, maar we hebben van de uitvaart van Elke iets moois kunnen maken. De dienst die we wilden. Een massa volk erbij (met veel vrienden van ons erbij, hartverwarmend), het koor van mijn schoonpa (“De Welgezinden”) in topvorm, de teksten gezegd die we wilden zeggen.

‘t Is keihard allemaal, maar er is gebeurd wat moest gebeuren. Een last is van onze schouders gevallen eigenlijk, Elke is (weer eens) goed begeleid. Lien en ik zijn ’s avonds zelfs samen iets gaan eten, los van alles, tesamen. Nog eens alles nuchter, ja zelfs vrolijk, overschouwend. En ’s nachts is een goeie vriend nog langs gekomen. Een glas wijn, een gesprek. Meer moet het niet zijn.

Elke rust nu, wij ook. ‘t Blijft een gemis, maar we boeren voort. En één dezer komt er nieuw leven aan. De slinger van het leven slaat heen en weer.

Hieronder de prachtige tekst die schoonbroer Pieter declameerde in de dienst. Uit volle liefde en met veel warmte…

_________

Elke,
Onze zus,

Jij was het die met ons opgroeide,
Jij was het waar wij van hoorden, toen wij nog heel klein waren, dat jij anders was.

Toch probeerden wij jou overal bij te betrekken. Weet je nog toen wij naar de Komi’s gingen, naar de activiteiten, op kamp, en zelfs samen met de leiding naar de na-activiteiten, Ondanks je anders-zijn probeerden we je overal bij te betrekken.

Maar onze levensweg ging verder. Wij leerden autorijden, jij niet. Wij hadden een liefje, jij niet. Wij trouwden, jij niet. Wij kregen kindjes, jij niet.
Elke, voor jou als grote zus was dit héél moeilijk. Jij was het die vanaf de zijlijn moest toekijken naar de dingen die wij deden, dingen die jij ook allemaal graag zou gedaan hebben, maar door jou anders- zijn niet kon.

Jouw levensweg was vaak een lijdensweg, een weg van de ene instelling na de andere. Telkens je ergens weer ergens gelukkig was moest je weer weg… Jij wilde dit niet maar wij stonden machteloos. We botsten vaak op een muur van onbegrip.

Toch ben je je hele leven omringd geweest door mensen die jou zielsgraag zien: mama, papa, wij als je broer en zus. Peter en Marjan sloten hun aparte schoonzusje met veel liefde in hun hart. Voor Ludje en Gilbert, tante Mia en nonkel Johan was geen enkele moeite hen te veel: zij hebben je ontelbare keren terug naar de Okkernoot gebracht of gehaald. Jouw begeleiders van De Okkernoot die altijd geprobeerd hebben je een fijne tijd te bezorgen. En nog zoveel mensen meer…

Zusje, waar je ook bent, waar we ook zijn: jij zult altijd bij ons blijven. Je blijft onze grote zus. Je blijft de tante van onze kindjes, je zag hen zo graag. We zullen hen veel vertellen over hun tante Elke.

Wij hopen nu dat je eindelijk de rust gevonden hebt die je nooit gevonden hebt in dit leven. We zullen je heel erg missen.

_________

En nu voortdoen. Voort leven. In de geest van…

Lieve Elke,

Zowat 14 jaar geleden leerde ik je kennen. Ik was dolverliefd op je zus en ik kwam bij je thuis. Lien had me verteld dat je wel een beetje anders was dan de anderen. Ja, dat bleek zo, maar je had een schattigheid, een ontwapenende eerlijkheid over jou.

Ik herinner me nog hoe we samen aan de keukentafel aten. Jij, je ouders, Pieter, Lien en ik. Hoe je je hand op mijn been legde en in mijn oor fluisterde dat ik het niet mocht zeggen aan Lien. Je zei het wel zo luid dat iedereen het kon horen. Geweldig.

Ik herinner me de zee, de wandelingen, je liefde voor kinderen, je meebrullen met liedjes, je lieve momenten, je driftbuien ook. Ik onthou ook de jarenlange reactie als je iets gezegd werd. “A joe wèt het”, waarna je onbedaarlijk en luidop lachte. En wij herhaalden de “A joe wèt het” en we lachten mee.

Ik heb je in de loop der jaren zien evolueren. Je ziekte, de medicijnen, de instellingen, de behandelingen, het tekende je allemaal en het sleurde je mee. De laatste jaren zagen we je zelden gelukkig, we moeten daar eerlijk in zijn. Wat ging er allemaal om in dat mooie hoofd van jou? Niemand kon het vatten, niemand kon het volgen. In die zin hoop ik dat je nu rust en geluk hebt gevonden. Ik weet niet of er een leven is na het aardse leven, maar ik hoop het voor jou.

Lieve Elke, je vader en je moeder hebben mijn eeuwig respect gewonnen door hoe ze met je omgingen. Ze hebben alles, meer dan alles gedaan om je gelukkig te maken, om je te verzorgen. Voor dat alleen al verdienen ze lof, respect en hopen applaus. Wat zij konden opbrengen voor jou getuigt van een oneindig graag zien, van ouder zijn in de schoonste vorm. Weet dat jij als eiland altijd bent omringd geweest door een meer van liefde.

Elke, Kerstdag 2009

Lieve Elke, hoe graag had ik gehad dat Jonas, Emelie en Janneke je echt hadden leren kennen. Hoe graag had ik gezien dat je het tweede kind van Lien en mij -dat er elk moment kan zijn- eens kon vasthouden en iets toeprevelen. Het heeft niet mogen zijn. We zullen je vier neven en nichtjes dan maar honderduit vertellen over jou. Wie je was, hoe je was, hoe je ons hebt beroerd en zelfs geïnspireerd. Op die manier zul je nooit verdwijnen.

Lieve Elke, ik ben nog nooit in mijn leven zo ontdaan geweest, zo kapot geweest van iets, zo zonder woorden gevallen, maar zoals het cliché zegt: we moeten erdoor.

Elke, ik zou een arm en een been geven om nog één keer, een uur lang met je te converseren. Op een manier zoals we het nooit hebben kunnen doen. Even alles doorlopen, alles doorpraten en dan eindigen met een geweldige knuffel. Eén keer nog. Weet je, Elke, ik hou dat gesprek te goed. En ik voer het zeker ook met de kindjes, Jonas, Janne, Emelie en Jipke.

En dan hebben we het over die geweldige lachrimpeltjes die je toch had. Over die keer dat je besloot dat je lange haren er af moesten. Knip. Over je liefje dat je had, wat je plots o zo normaal deed lijken. Over je knuffels met mama, over je lange wandelingen met papa.

Lieve Elke, nog één keer “A joe wèt het” zou ik zo koesteren. Mijn laatste beeld van jou is hoe je was op Kerstdag, enkele weken geleden. Een heel mooi moment en ik wil dat als jouw sublieme finale zien.

Elke, één ding nog. Als dat nieuwe kindje wordt geboren, wil je toch heel even zwaaien? En onbedaarlijk lachen. Ik hoop dat je een engelbewaarder kunt zijn voor ons allemaal. Bedankt dat je er was. Bedankt voor hoe je was. En leg nog eens je hand op mijn been, lieve Elke. Doe gerust.

Hier zit ik dan. Leeg in het hoofd en vol van emoties. Straks moet ik mijn schoonzus ten grave dragen. Plots weggevallen, 35 pas, we werden koud gepakt en nog altijd hoop ik dat ik wakker word en dat ik weet dat het maar een vieze droom was.

Maar neen, realiteitsbesef is me niet vreemd. Ik zie enorm op tegen de uitvaart. Al dat gedoe, al die samengepakte emoties, al die pijn. Ik zie op tegen het feit dat ik een tekst ga lezen. ‘t Was mijn voorstel, een laatste ode aan Elke, ze verdient dat. En ik kan met mijn beperkte gaven niet veel meer dan een woordje plegen, dan doe ik dat maar beter ook. Maar ik ben bang dat ik stok, dat ik blokkeer, dat ik niet meer voort kan doen.

Zo lastig allemaal, zo pijnlijk. Het moest een tijd van blij uitkijken worden naar ons tweede kind, uitgerekend voor de 28e. Nu doorkruist een ramp alle vreugde. We hebben ons voorgenomen om op het moment zelf niet meer te treuren, dat kleintje verdient een enorm warm onthaal. ‘k Ben al blij dat Lien van de emoties niet vroeger is bevallen. Straks treuren we ons leeg, om dan het kind van de hoop te verwelkomen. Een cliché zegt soms dat als er eentje komt er ook eentje gaat. Hoe het leven verschrikkelijk bizar kan zijn.

Wat had ik al gesakkerd in december. Auto naar de vaantjes én een vakantie met vrienden die niet is gelopen zoals gewenst. Maar wat daarna gebeurde zette alles in de schaduw – materie stelt niets voor. Mijn schoonvader overleefde net een bloeding in zijn buik en moest daarna nog eens opgenomen worden. En er wachten hem nog operaties en een lange medische weg. Maar dat Elke dan moet verdwijnen, dat was er te veel aan.

Ik was al leeg na enkele maanden hard werken en vliegen en jagen, nu ben ik nog leger en eigenlijk wil ik een periode gewoon niets doen. Niet denken, niet doen, niet ondernemen, niet uit huis komen. Maar dat kleintje verplicht me tot meedoen. Niet nadenken, maar meedoen. Maar ik zal dat ook doen, uit nu al pure liefde voor dat nog ongeboren kind. Mag ik de goden of dergelijke vragen om die bevalling tenminste vlot te laten verlopen?

Ik had enkele dagen geleden een heel goed gesprek met een collega en goede vriend. Hij had ooit ook zo’n rampjaar en werd sarcastisch en cynisch. En zei me dat ik dat best ook wat mag zijn, ondanks mijn positivisme. ‘t Slijt wel, wist ie me te vertellen. Of een andere vriend die me zei dat het vanaf nu niet verboden is om “niet goed” te zeggen als iemand vraagt hoe het met je is.

De voorbije dagen hebben heel veel mensen hun steun en medeleven aangeboden. Per SMS, per mail, per telefoon, door bij ons thuis te komen… Deugddoend. Ik moet ook zeggen dat bepaalde mensen hebben gefloreerd in boertigheid, door gewoonweg te doen alsof hun neus bloedde. Wat zeg je op zulke momenten? Ik weet dat ook niet, ik ben daar ook slecht in, maar niets zeggen, tja, het heeft me veel geleerd. Over hoe onkundig sommigen zijn. Over de ego-cultuur. Over homo homini lupus. Over de relativiteit van alles.

Want dat heb ik me voorgenomen: ze gaan allemaal niet te veel moeten memmen over hun pietluttigheden en onbelangrijke feiten. Zonder een zure, norse man te willen worden ga ik meer nog op zoek naar het genot van het moment. Ik had dat al enkele jaren in mij, gelukkig, ik ga het nog meer doen. Wat zou ik me druk maken over hoe ik mijn bankrekening meer kan spekken? Wat kan het mij schelen dat ik geen flashy sportkar heb? Waarom zou ik me conformeren en een brave burger worden? Waarom zou ik censuur tolereren?

Ik zal de komende tijd wel erg kregelig worden als ik de mensen bezig hoor over die toch niet zo zachte biefstuk, over de slechte sneeuw in Avoriaz, over die foute tackle in match X, over de boter die weer 20 cent duurder is geworden of over de mindere aanbiedingen in de solden. Waar gaat het allemaal over zeg? Over dat vuil slijk, dat de warmte uit mensen zuigt?

Ach, laat ik vanaf hier maar mijn zuurtegraad weer naar beneden trekken. Maar ik bedoel maar, geen onnozele praatjes voor deze jongen de komende tijd. Tijd voor vrienden en plezier. Tijd voor (werktitel) Jip die eraan komt. Tijd voor Janneke, die groot wordt.

Nu eerst nog tijd voor Elke. Ons gruwelijk onttrokken, maar we gaan ze ook vrolijk uitwuiven. Met een glimlach. Of een grimlach.

Elke, omdat je was wie je was. Lieve (schoon)zus, het ga je goed. Vol gedachten en vol herinneringen ben ik. Zonder woorden ook.

Aan alle lezers hier wens ik simpelweg een formidabel 2010 toe, met alleen maar hoogtepunten!

(foto: Annelies Vanhove)

Hupla, nog eens de eighties binnen… Uit de tijd toen ik cassetjes vulde (cassettes, mensen, ze bestonden, Maxell en BASF) en hier wild van was: “A good heart” van Feagal Sharkey. Heel heel af en toe hoor je ‘t nog eens op Radio 1. De man in het clipje heeft een volledig fout kapsel, Joël De Ceulaer, maar dan nog erger, maar wat een nummer. Nostalgie en kunst tegelijkertijd.

Een week van extremen is het geweest. Opperste tevredenheid en ook maximaal balen. Op maandag en dinsdag waren er de opnames van “Het besluit” in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Vooral de dinsdag was een goeie avond, stof genoeg voor de radio- en de televisiemontage – al doe ik enkel het televisieluik.

Jammer wel dat je bepaalde jokes of bepaalde filmpjes die speciaal waren gedraaid moet schrappen, omdat het niet past en zo meer.

Zelf twee keer mogen opwarmen, een zaal van 800 personen die je volgt in je drukdoenerij (met de eerste avond onder meer Bart Peeters op de eerste rijen), mja, deugddoend.

Op woensdag kreeg ik dan te horen dat ik geslaagd ben voor het legendarische journalistenexamen van mijn werk. Mijn deelname was een combinatie van allerlei dingen: een uit de hand gelopen weddenschap, een stuk prettig gestoord engagement, een zekere ambitie om één van de weinigen te zijn die slaagt in zowel het sport- als het nieuwsexamen én een gevoel van ik-ben-er-nu-maar-aan-begonnen-dus-ik-werk-het zo-goed- mogelijk-af. En kijk, honderden mensen hebben deelgenomen, enkelen zijn geslaagd. Ach ja, de factor geluk speelt ook mee en we zijn zover.

Is dat een sollicitatie naar andere dingen? Ja en neen. “Ja” omdat ik altijd heb gezegd dat ik per toeval bij de sport ben terechtgekomen en ook eens andere dingen wil proeven. “Neen” omdat ik me eigenlijk best amuseer bij Sporza (echt waar, geweldige collega’s) en de laatste maanden leuke dingen mocht doen voor de sport. Bovendien zijn er niet direct open plaatsen bij het nieuws, dus we zien wel.

Minder was mijn werkdag op zondag. Door de sneeuwellende drie uur (!) onderweg geweest om op de VRT te geraken. Werk gedaan, sidekick gespeeld, maar dan ’s avonds in de terugrit naar huis ferme malchance. Geslipt, de vangrail tot twee keer toe gekust en Dolf de Golf bleek plots ietwat immobiel. Ikzelf ben er heelhuids uitgekomen, gelukkig waren mijn vrouw en mijn dochtertje er niet bij, maar de schade is aanzienlijk. Blikschade vooral, alle carrosserie rond de wielen aan de linkerkant is gedeukt, daar moeten nieuwe stukken op, de goede verstaander weet wat dat kost.

Hopen nu op een goede regeling op het vlak van woon-werkverkeer bij mijn werkgever. Ik heb alle bewijzen in handen die tonen dat ik effectief van mijn werk kwam, zonder dralen, volgens de kortste route. Vingers gekruist dat ze willen tussen komen of het wordt wel een erg kwalijk grapje.

Geschrokken tot en met, maar kijk, het is maar een auto – ook al betekent de reparatie enkele dagen/weken behelpen met truukjes, maneuvers en improvisaties om overal te geraken (zeker bij vroege diensten die me dwingen om om 5 uur ’s ochtends in Brussel te zijn).

Lachen was wel de sleepdienst: een Turk en zijn broer die familie hebben “in de Sleepstraat”, we hebben zowaar goed gelachen in hun camionnette.

Ach, het geluk zit in een klein hoekje. Het ongeluk loert van om een andere hoek. Niets is eeuwig, zeker de meeval niet.

Vandaag en mogen ben ik druk in de weer. In de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Een tijdje geleden vroeg mijn eerbiedwaardige werkgever me om eindredacteur te zijn van “Het Besluit”, een humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en op Canvas komt (ik ben vooral bezig met het Canvas-luik).

Leuk! Eens iets anders dan sport, ook voor de VRT en volledig mijn vrijetijdsbesteding kruisend: Vitalski, Warre Borgmans, Philippe Geubels, Gunter Lamoot en Nigel Williams blikken op hun eigenste manier terug op het al bij al dolkomische afgelopen jaar 2009. Afgewisseld met filmpjes van de kwajongens van “Zonde van de zendtijd: Bert Gabriëls en vriend Henk Rijckaert. En met Luc Janssen als MC.

Uitzending op Canvas trouwens op Kerstdag en nieuwjaarsdag. Op Radio 1 op 20 december, tussen 13 en 14 uur. Op 26 december, tussen 12 en 13 uur.

Er is veel werk aan vooraf gegaan. Meer dan gedacht, een bijjobke werd plots toch veel meer. Hopelijk kan ik op dinsdag tevreden en opgelucht zuchten. En dan alles afwerken in de montage. ‘t Zou me plezieren.

En zo is direct ook de algehele lethargie van de voorbije maanden op mijn blog verklaard. Ik geraak al drie maanden niet meer aan een respectabel aantal publicaties hier. Straks treedt de rust opnieuw in. En is er weer ruimte om hier te schrijven. Hopelijk is mijn publiek intussen niet al te zeer afgekalfd.

En eind januari (of iets later) een nieuw Croubeliaantje op de wereld: iets zegt me dat ik dan ook weer zal weten wat gedaan. Ach wat, we blijven bezig. En zolang het allemaal leuk is…

Ik ben nogal overtuigd dat ik bij de juiste werkgever ben terechtgekomen. Wat ik kan doen op Sporza doe ik (meestal) met plezier, wat er in de toekomst nog allemaal volgt, dat zien we wel.

Leuk aan de VRT is dat je af en toe zijpaden kan en mag bewandelen. Al een tijdje ben ik ook bezig als eindredacteur voor “Het besluit” (humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en Canvas moet komen) en van de week was mijn mediaoffensief compleet. Sporza.be, het product van de toffe mannen van online, lanceert nu een wedstrijd waarbij je een Sporza-bal kan winnen. Enkele bekende VRT’ers moeten daarvoor een aantal keren de bal hoog houden, jongleren zeg maar. En de schrijver van dit blogje mag dat een beetje aan mekaar praten. Kleinschalig, maar leuk. Bekijken? Zozie!

Even miniem, maar even leuk is het feit dat deredactie.be me heeft gevraagd als blogger. Om de zoveel tijd zal ik eens een tekstje plegen. Ik heb afgesproken dat ik niets schrijf over sport én dat ik probeer te linken aan de grote wereld van de media. Te lezen daar.

En zo blijft een mens bezig, soms wat te veel misschien…

‘t Is het jaar van de bekende doden aan het worden zo stilaan. Gisteren hield Jef Nys het dus voor bekeken, de tekenaar van Jommeke. Leuk om te zien trouwens dat nieuwslezer Freek Braeckman wel heel toevallig een Jommeke-outfit aan had (Jommeke was ook voor hem een jeugdheld, weet ik).

‘t Deed me nog denken aan afgelopen zondag. We reden terug van Hasselt richting Gent, mijn vader en zijn drie kinderen hadden er een Decroubele-weekend op zitten, om zijn pensioen te vieren. Achteraan zat mijn broer, Robbe, een Jommeke te lezen. Ik weet niet meer welke titel, maar ‘t viel op, zeker als je weet dat ie nu in zijn eerste jaar geschiedenis zit aan de unief. Grote kinderen, niets dat mooier is.

Afijn, Jef Nys is niet meer, Jommeke nog altijd wel, die blijft voort leven. Gelukkig maar voor de aankomende generaties. Ik heb ook uren versleten met dat manneke, net als met Suske en Wiske, met Kiekeboe, Roel Hansen, de Rode Ridder, Kuifje, Kramikske en nog wel enkele namen.

Uit heel die periode heb ik jammer genoeg niet zo heel veel stripboeken meer over. Nu, de collectie Suske en Wiske is nog altijd groot én is goed bewaard gebleven, ik zal ze met plezier aan mijn dochtertje schenken.

Bedankt, mijnheer Nys voor de uren plezier. In mijn hoofd tollen titels als “De grasmobiel” en “Kaas met gaten gaatjes” en prachtige figuren als Gobelijn, Jampudding en Kwak en Boemel. En oei, wat heb ik weer een geweldige opstoot van melancholie en nostalgie…

Wat een prachtig woord: zo vol sfeer, zo vol rook, vol muziek, vol klinkende glazen, vol verlopenen en verlatenen, vol mooie vrouwen, vol licht zwalpende creaturen. Vol gesprekken, vol stiltes, vol scheldpartijen, vol stille gebaren, vol verholen woorden, vol ingehouden passie. Kroeg. KROEG. Prachtig, duizenden keren mooier dan dat ordinaire, bijna vulgaire “café”.

Ik kom er. Heel soms alleen, meestal in gezelschap. Heerlijk die dinsdagavonden waarop mijn comedy clubje weer in volle zwang is. Heerlijk die nachten die telkens uitlopen. Heerlijk ook die collega’s en vrienden die weten dat ik na een late dienst, nachtelijk dus, bereid ben tot een babbel. Nachtelijk. Gentelijk. Een SMS’je volstaat. Rock ‘n rollig op mijn manier. Mijn vrouwen slapen toch dan. Wel telkens dezelfde plekken, bakens in de nacht, zekerheden onder de maan. Met schuim of gewoon wit of rood.

De kroeg. Mooie plaats. Mooi woord.

Heerlijke dagen gehad. Vier dagen in de Ardennen. Tussen Luik en Spa. Jevoumont, vlakbij Theux. Heerlijke, overheerlijke camping. Rustig, stijlvol, uitgerust met luxe zo veel of zo weinig je wil, lekker restaurant en nog meer superlativa. Geïnteresseerd? De site van “L’Escargot” is er, ik ga zelfs eerlijk zijn, er staan wat fotootjes op van mij. Maar hou het een heel klein beetje geheim, die topplek, dat we er niet met zijn duizenden toekomen.

Alweer gemerkt en ontdekt: Wallonië is onderschat, staat in de schaduw van Frankrijk, maar heeft heel wat moois te bieden. Vive la Belgique! Mensen, doe uw eigen land eens een plezier en ga eens langs bij de Waalse vrienden. Vaut la peine! Desnoods met een slakkengangetje.