Aan alle lezers hier wens ik simpelweg een formidabel 2010 toe, met alleen maar hoogtepunten!

(foto: Annelies Vanhove)

Hupla, nog eens de eighties binnen… Uit de tijd toen ik cassetjes vulde (cassettes, mensen, ze bestonden, Maxell en BASF) en hier wild van was: “A good heart” van Feagal Sharkey. Heel heel af en toe hoor je ‘t nog eens op Radio 1. De man in het clipje heeft een volledig fout kapsel, Joël De Ceulaer, maar dan nog erger, maar wat een nummer. Nostalgie en kunst tegelijkertijd.

Een week van extremen is het geweest. Opperste tevredenheid en ook maximaal balen. Op maandag en dinsdag waren er de opnames van “Het besluit” in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Vooral de dinsdag was een goeie avond, stof genoeg voor de radio- en de televisiemontage – al doe ik enkel het televisieluik.

Jammer wel dat je bepaalde jokes of bepaalde filmpjes die speciaal waren gedraaid moet schrappen, omdat het niet past en zo meer.

Zelf twee keer mogen opwarmen, een zaal van 800 personen die je volgt in je drukdoenerij (met de eerste avond onder meer Bart Peeters op de eerste rijen), mja, deugddoend.

Op woensdag kreeg ik dan te horen dat ik geslaagd ben voor het legendarische journalistenexamen van mijn werk. Mijn deelname was een combinatie van allerlei dingen: een uit de hand gelopen weddenschap, een stuk prettig gestoord engagement, een zekere ambitie om één van de weinigen te zijn die slaagt in zowel het sport- als het nieuwsexamen én een gevoel van ik-ben-er-nu-maar-aan-begonnen-dus-ik-werk-het zo-goed- mogelijk-af. En kijk, honderden mensen hebben deelgenomen, enkelen zijn geslaagd. Ach ja, de factor geluk speelt ook mee en we zijn zover.

Is dat een sollicitatie naar andere dingen? Ja en neen. “Ja” omdat ik altijd heb gezegd dat ik per toeval bij de sport ben terechtgekomen en ook eens andere dingen wil proeven. “Neen” omdat ik me eigenlijk best amuseer bij Sporza (echt waar, geweldige collega’s) en de laatste maanden leuke dingen mocht doen voor de sport. Bovendien zijn er niet direct open plaatsen bij het nieuws, dus we zien wel.

Minder was mijn werkdag op zondag. Door de sneeuwellende drie uur (!) onderweg geweest om op de VRT te geraken. Werk gedaan, sidekick gespeeld, maar dan ’s avonds in de terugrit naar huis ferme malchance. Geslipt, de vangrail tot twee keer toe gekust en Dolf de Golf bleek plots ietwat immobiel. Ikzelf ben er heelhuids uitgekomen, gelukkig waren mijn vrouw en mijn dochtertje er niet bij, maar de schade is aanzienlijk. Blikschade vooral, alle carrosserie rond de wielen aan de linkerkant is gedeukt, daar moeten nieuwe stukken op, de goede verstaander weet wat dat kost.

Hopen nu op een goede regeling op het vlak van woon-werkverkeer bij mijn werkgever. Ik heb alle bewijzen in handen die tonen dat ik effectief van mijn werk kwam, zonder dralen, volgens de kortste route. Vingers gekruist dat ze willen tussen komen of het wordt wel een erg kwalijk grapje.

Geschrokken tot en met, maar kijk, het is maar een auto – ook al betekent de reparatie enkele dagen/weken behelpen met truukjes, maneuvers en improvisaties om overal te geraken (zeker bij vroege diensten die me dwingen om om 5 uur ’s ochtends in Brussel te zijn).

Lachen was wel de sleepdienst: een Turk en zijn broer die familie hebben “in de Sleepstraat”, we hebben zowaar goed gelachen in hun camionnette.

Ach, het geluk zit in een klein hoekje. Het ongeluk loert van om een andere hoek. Niets is eeuwig, zeker de meeval niet.

Vandaag en mogen ben ik druk in de weer. In de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Een tijdje geleden vroeg mijn eerbiedwaardige werkgever me om eindredacteur te zijn van “Het Besluit”, een humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en op Canvas komt (ik ben vooral bezig met het Canvas-luik).

Leuk! Eens iets anders dan sport, ook voor de VRT en volledig mijn vrijetijdsbesteding kruisend: Vitalski, Warre Borgmans, Philippe Geubels, Gunter Lamoot en Nigel Williams blikken op hun eigenste manier terug op het al bij al dolkomische afgelopen jaar 2009. Afgewisseld met filmpjes van de kwajongens van “Zonde van de zendtijd: Bert Gabriëls en vriend Henk Rijckaert. En met Luc Janssen als MC.

Uitzending op Canvas trouwens op Kerstdag en nieuwjaarsdag. Op Radio 1 op 20 december, tussen 13 en 14 uur. Op 26 december, tussen 12 en 13 uur.

Er is veel werk aan vooraf gegaan. Meer dan gedacht, een bijjobke werd plots toch veel meer. Hopelijk kan ik op dinsdag tevreden en opgelucht zuchten. En dan alles afwerken in de montage. ‘t Zou me plezieren.

En zo is direct ook de algehele lethargie van de voorbije maanden op mijn blog verklaard. Ik geraak al drie maanden niet meer aan een respectabel aantal publicaties hier. Straks treedt de rust opnieuw in. En is er weer ruimte om hier te schrijven. Hopelijk is mijn publiek intussen niet al te zeer afgekalfd.

En eind januari (of iets later) een nieuw Croubeliaantje op de wereld: iets zegt me dat ik dan ook weer zal weten wat gedaan. Ach wat, we blijven bezig. En zolang het allemaal leuk is…

Ik ben nogal overtuigd dat ik bij de juiste werkgever ben terechtgekomen. Wat ik kan doen op Sporza doe ik (meestal) met plezier, wat er in de toekomst nog allemaal volgt, dat zien we wel.

Leuk aan de VRT is dat je af en toe zijpaden kan en mag bewandelen. Al een tijdje ben ik ook bezig als eindredacteur voor “Het besluit” (humoristisch jaaroverzicht dat op Radio 1 en Canvas moet komen) en van de week was mijn mediaoffensief compleet. Sporza.be, het product van de toffe mannen van online, lanceert nu een wedstrijd waarbij je een Sporza-bal kan winnen. Enkele bekende VRT’ers moeten daarvoor een aantal keren de bal hoog houden, jongleren zeg maar. En de schrijver van dit blogje mag dat een beetje aan mekaar praten. Kleinschalig, maar leuk. Bekijken? Zozie!

Even miniem, maar even leuk is het feit dat deredactie.be me heeft gevraagd als blogger. Om de zoveel tijd zal ik eens een tekstje plegen. Ik heb afgesproken dat ik niets schrijf over sport én dat ik probeer te linken aan de grote wereld van de media. Te lezen daar.

En zo blijft een mens bezig, soms wat te veel misschien…

‘t Is het jaar van de bekende doden aan het worden zo stilaan. Gisteren hield Jef Nys het dus voor bekeken, de tekenaar van Jommeke. Leuk om te zien trouwens dat nieuwslezer Freek Braeckman wel heel toevallig een Jommeke-outfit aan had (Jommeke was ook voor hem een jeugdheld, weet ik).

‘t Deed me nog denken aan afgelopen zondag. We reden terug van Hasselt richting Gent, mijn vader en zijn drie kinderen hadden er een Decroubele-weekend op zitten, om zijn pensioen te vieren. Achteraan zat mijn broer, Robbe, een Jommeke te lezen. Ik weet niet meer welke titel, maar ‘t viel op, zeker als je weet dat ie nu in zijn eerste jaar geschiedenis zit aan de unief. Grote kinderen, niets dat mooier is.

Afijn, Jef Nys is niet meer, Jommeke nog altijd wel, die blijft voort leven. Gelukkig maar voor de aankomende generaties. Ik heb ook uren versleten met dat manneke, net als met Suske en Wiske, met Kiekeboe, Roel Hansen, de Rode Ridder, Kuifje, Kramikske en nog wel enkele namen.

Uit heel die periode heb ik jammer genoeg niet zo heel veel stripboeken meer over. Nu, de collectie Suske en Wiske is nog altijd groot én is goed bewaard gebleven, ik zal ze met plezier aan mijn dochtertje schenken.

Bedankt, mijnheer Nys voor de uren plezier. In mijn hoofd tollen titels als “De grasmobiel” en “Kaas met gaten gaatjes” en prachtige figuren als Gobelijn, Jampudding en Kwak en Boemel. En oei, wat heb ik weer een geweldige opstoot van melancholie en nostalgie…

Wat een prachtig woord: zo vol sfeer, zo vol rook, vol muziek, vol klinkende glazen, vol verlopenen en verlatenen, vol mooie vrouwen, vol licht zwalpende creaturen. Vol gesprekken, vol stiltes, vol scheldpartijen, vol stille gebaren, vol verholen woorden, vol ingehouden passie. Kroeg. KROEG. Prachtig, duizenden keren mooier dan dat ordinaire, bijna vulgaire “café”.

Ik kom er. Heel soms alleen, meestal in gezelschap. Heerlijk die dinsdagavonden waarop mijn comedy clubje weer in volle zwang is. Heerlijk die nachten die telkens uitlopen. Heerlijk ook die collega’s en vrienden die weten dat ik na een late dienst, nachtelijk dus, bereid ben tot een babbel. Nachtelijk. Gentelijk. Een SMS’je volstaat. Rock ‘n rollig op mijn manier. Mijn vrouwen slapen toch dan. Wel telkens dezelfde plekken, bakens in de nacht, zekerheden onder de maan. Met schuim of gewoon wit of rood.

De kroeg. Mooie plaats. Mooi woord.

Heerlijke dagen gehad. Vier dagen in de Ardennen. Tussen Luik en Spa. Jevoumont, vlakbij Theux. Heerlijke, overheerlijke camping. Rustig, stijlvol, uitgerust met luxe zo veel of zo weinig je wil, lekker restaurant en nog meer superlativa. Geïnteresseerd? De site van “L’Escargot” is er, ik ga zelfs eerlijk zijn, er staan wat fotootjes op van mij. Maar hou het een heel klein beetje geheim, die topplek, dat we er niet met zijn duizenden toekomen.

Alweer gemerkt en ontdekt: Wallonië is onderschat, staat in de schaduw van Frankrijk, maar heeft heel wat moois te bieden. Vive la Belgique! Mensen, doe uw eigen land eens een plezier en ga eens langs bij de Waalse vrienden. Vaut la peine! Desnoods met een slakkengangetje.

Genieten is het. Puur genieten. Ik kwam terug van enkele dagen vakantie en in de brievenbus lag een mooi pakketje. Zo’n typisch bruine, knisperende enveloppe. Volgekleefd met etiketten, postzegels en zo meer. Gewatteerd vanbinnen. Ik lees “BY AIR MAIL”. Komt van ene mijnheer Yeatman uit Horne, ergens Zuid-Oost-Engeland.

Ik heb de man enkele dagen een stortinkje gedaan. Zo goed als geen geld voor een CD’tje dat nergens meer te verkrijgen is, behalve op sites voor tweedehands platen. Een plaat met als productiejaar 1986. Mooie, erg mooie fotografie van ene Knut Bry. Even op Wiki kijken: wat zegt dat? Hm, autodidact, Noor, de 60 voorbij intussen, geen kleintje, geen grote. Maakte onderstaande hoesfoto’s:

‘t Gaat dus over “Scoundrel days” van a-ha. De muziek geworden Aha-Erlebnis kleurde mijn jeugd, ik was wild van hen, zonder idolaat of dweperig te zijn. Ik schreef hier trouwens al eens over hen, nog niet zo lang geleden.

Toen ik de inlay bekeek, schoten de flashbacks door mijn hoofd. Ik rook mijn tienerjaren, ik zag mijn te wijde hemden, mijn te grote bril, mijn rugzak van toen, mijn vrienden, mijn school, mijn kamer met die zwarte goedkope radio met cassettedeck. Mijn witte walkman. Want ik had de plaat enkel op cassette. Vinyl? Neen, ik had geen platendraaier. CD? Nog zo goed als onbestaand en vooral… onbetaalbaar.

Heerlijke schijf, meer dan 20 jaar na datum nog altijd scherp geproducet, vind ik. En met het overheerlijke “The swing of things op”. En “I’ve been losing you”. En “Manhattan skyline”. Of “The soft rains of April”. Ach, wentel en wriemel, in de humus van mijn jeugd. Tienersentiment, niets is mooier.

Bovendien, dat vreemde woord in die title track: “scoundrel”. Niet echt courant Engels eigenlijk. ‘t Is duidelijk nogal negatief, ‘t wijst op iemand zonder eer, een schavuit, een nietsnut, een dief, een vagebond, een vilein. Heerlijk woord, dat laatste.

Ik moest afgelopen zaterdag werken en reed zo rond 9 uur richting Brussel. Voor de oprit van de autostrade was het pokkedruk. Want ook daar ligt de oprit naar de andere kant, richting Oostende, richting zee. En aanschuiven, dat waarschijnlijk kilometers lang.

Ik verbaas me er altijd over. Wie doet dat nu vrijwillig? Wie wil nu aanschuiven terwijl ie vooraf weet dat het van dattum zal worden. Raar. Geef me dan maar de Ardennen. ‘t Is verder, maar ‘t bevalt me meer.

Al moet ik toch eens meer met mijn dochter naar zee, dat wel. Mijn collectie foto’s van haar (duizenden en duizenden intussen) toont toch maar weinig zandkorrels. Ik zal inderdaad eens de fotograferende autochtonen (zijn dat dan vissen?) moeten inschakelen.

Klop! Klop! Wiew! Rrrrrrrrrrang! Oenk! Oenk! Vrrrr! Zwiiieee! Vuvuuu! Vuuuuuu! Klop! Doing! Sssssssjjjjj-rr! Hungg!

Tegenover ons én naast ons is het weer de dans der bouwvakkers. De farandolle der werktuigen. De horlepiep van de renovaties. Ik vind dat wijs. Dat zorgt -wanneer ik na een vroege dienst nog wat computerwerk doe- tenminste voor leven in de brouwerij. En dat kabaal heeft een leuk einde: ‘t is ter verbetering, verfraaiing, verschoning en opwaardering van de buurt. We zijn hier al een heel eind opgeschoven, maar ‘ t kan altijd nog beter.

Vrrrrrèèèèènggg! Kadangketeng! Tsss-r!

Ik woon middenin de stad. Ik woon daar heel graag, ik heb het gevoel dat er elke seconde iets gebeurt. Een tuin heb ik niet, dat hoort er nu eenmaal bij als je in het centrum wil resideren. Gelukkig wel een groot dakterras en daar intrigeren sommige geluiden me altijd. Geluiden die me doen denken aan mijn uren in het kleine West-Vlaamse dorp waar de helft van mijn familie woont. Ook daar ben ik graag, zij het voor enkele uren. Dan moet ik weg, dan is er de lokroep van de stad, de sirene van het centrum, de verleiding van de urbane nacht.

Afijn, die geluiden. Ik denk maar aan de meeuwen die overzwermen, op zoek naar lekkers in de Leie die aan mijn deur kronkelt. De vogels die je vooral ’s namiddags ten volle kan horen. Jawel, in de stad, onderschat het niet. Maar vooral, op geregelde tijdstippen, de “Bim Bam Beieren” van de Sint-Salvatorkerk in de Sleepstraat, klokkengelui dat doet denken aan dorpjes in Frankijk, aan gehuchten in West-Vlaanderen, aan kleine sociale gemeenschappen in Friesland.

Het geluid van klokken is van het mooiste wat er is. Ook middenin de stad. En dan geniet ik intens. Heel even. De duur van het klokkengelui. Op mijn terras. In de stad.